H Νέα τάξη πραγμάτων

α O ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ

Ο Άλεξ Τζόουνς είναι από τους πιο αμφιλεγόμενους δημοσιογράφους στην Αμερική, ο οποίος ξεκίνησε έναν μοναχικό αγώνα εδώ και κάτι χρόνια, αρνούμενος να συμμορφωθεί στη «δεοντολογία» που του επιβαλλόταν και να αποτελέσει μέρος μιας προπαγάνδας κατευνασμού, παραπλάνησης και αποχαύνωσης, όπως αυτή έχει ρίζες που διακλαδώθηκαν περίτεχνα σε όλα τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης (ηλεκτρονικά και έντυπα) και έχει εδραιωθεί στραγγαλιστικά σε ένα must (πρέπει) που δεν επιδέχεται αμφισβητήσεις, αφού το αειθαλές δέντρο αυτό της προπαγάνδας άρχισε να αντρειώνεται απ’τις αρχές του 20ου αιώνα σχεδόν.

Γιατί το σχέδιο της λεγόμενης ΝΤΠ (Νέας τάξης πραγμάτων) δεν είναι χθεσινό. Πρόσφατη (την τελευταία 20ετία δηλαδή) είναι η σταδιακή συνειδητοποίησή του από ολοένα και αυξανόμενο ποσοστό του πληθυσμού σ’αυτόν τον πλανήτη. Στην Αμερική και στην Ευρώπη κυρίως, η πανίσχυρη (ακόμα) κεντρική και ΑΦΑΝΗΣ δομή της εξουσίας, κύριος κορμός της οποίας (η ελίτ) αποτελείται από πολυδισεκατομμυριούχους τραπεζίτες, επιχειρεί (μέσω των πολιτικών που είναι οι μαριονέτες της) μεθοδικά, επίμονα και οργανωμένα να «ακυρωθεί» αυτή η συνειδητοποίηση με την εισαγωγή ενός νεοεποχίτικου όρου στην πολιτική επιχειρηματολογία, τη λεγόμενη «συνωμοσιολογία». Εγκληματικά, σαθρά έως και σατανικά εγχειρήματα των σκοτεινών αυτών κέντρων εξουσίας, αποδίδονται με ολοένα μεγαλύτερη συχνότητα στα λεγόμενα συνωμοσιολογικά σενάρια, λες και οι άνθρωποι δεν έχουν άλλη δουλειά να κάνουν από το να φαντασιώνονται εφιαλτικές καταστάσεις και άνομες επιβουλές που προκύπτουν ερήμην τους και εις βάρος τους ασφαλώς. Ή λες και διαχρονικά δεν έχουν καταγραφεί (στην ιστορία) ουκ ολίγες συνωμοσίες, που όταν μετουσιώνονταν σε συγκεκριμένα σχέδια και αυτά σε πράξη, δημιουργούνταν καταστάσεις και γεγονόταν που σηματοδοτούσαν νέα δεδομένα και νέες πραγματικότητες για τους λαούς.

Ο Άλεξ Τζόουνς είναι ο άνθρωπος που ενημερώνει την Αμερική για πράγματα που ποτέ δεν θα βγουν στα επίσημα και «μιλημένα» έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, δείχνοντας την σκοτεινή πλευρά της εξουσιαστικής σελήνης, με χειροπιαστά στοιχεία ( διαρρεύσαντα έγγραφα από κρατικές-ομοσπονδιακές υπηρεσίες), είτε με τεκμήρια (βίντεο που αποτελούν αδιάψευστη μαρτυρία), είτε με απολύτως εκλογικευμένα συμπεράσματα από αυτά που όλος ο κόσμος βλέπει μέσα από τις ίδιες τις ειδήσεις. Συμπεράσματα που δεν μπορούν να αντικρούσουν τα εντεταλμένα όργανα του εξουσιαστικού ομίλου με εξίσου εκλογικευμένη συλλογιστική, οπότε καταλήγουν σε ύποπτα διαλεκτικά μέσα (απαξία και προσπάθεια γελοιοποίησης των «συνωμοσιολόγων») ή σε γενικότερους αφορισμούς, ισχυριζόμενοι ότι γινεται εκ του πονηρού προσπάθεια να αποδοθεί δόλος στην «φιλολαϊκή» κλίκα της εξουσίας. Δηλαδή εκεί που μας χρωστάγανε, μας παίρνουν και το βόϊδι!

β. Ο ΟΜΠΑΜΑ ΚΑΙ Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΑΡΑΒΩΝ

Obama and the Arab Spring

By George Friedman | May 24, 2011

U.S. President Barack Obama gave a speech last week on the Middle East. Presidents make many speeches. Some are meant to be taken casually, others are made to address an immediate crisis, and still others are intended to be a statement of broad American policy. As in any country, U.S. presidents follow rituals indicating which category their speeches fall in to. Obama clearly intended his recent Middle East speech to fall into the last category, as reflecting a shift in strategy if not the declaration of a new doctrine.

Events in the region drove Obama’s speech, but as with any presidential speech, politics also drove it. Devising and implementing policy are the president’s job. To do so, presidents must be able to lead — and to lead requires having public support. Moreover, elections are coming while the United States is engaged in wars that are not going well. After the 2010 election, I said that presidents who lose control of one house of Congress in midterm elections turn to foreign policy because it is a place they retain the power to act. Obama thus sought to make a strategic and a political speech. Read more »

Save on annual memberships
Video
Dispatch: China Blocks U.N. Report on Missile Technology Transfers

Analysts Nathan Hughes and Rodger Baker examine the tactical and strategic reasons behind China’s blocking of a United Nations report on missile technology sharing between Iran, North Korea and Pakistan

γ. Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ Κου ΑΝΤΩΝΙΟΥ



Απο τη σελίδα της Νελλυ Ψαρού παρουσιάζουμε μια ανασκόπηση των όσων διαδραματίστηκαν χθες στη Χαλκίδα , όπου ο Εισσαγελλέας εξέτασε την μήνυση για Eσχάτη Προδοσία, που κατέθεσε ο γιατρός Δημήτρης Αντωνίου κατά των πολιτικών και βουλευτών που υπέγραψαν το μνημόνιο. Η μήνυση τελικά έγινε δεκτή, διαβάστε παρακάτω τις λεπτομέρειες των όσων έγιναν χθες στη Χαλκίδα:
Ο κ. Δημήτρης Αντωνίου, 56 ετών, χειρούργος-ογκολόγος κάτοικος Χαλκίδας, κατέθεσε τον Μάιο μήνυση κατά των βουλευτών που υπέγραψαν το μνημόνιο, υπουργών, του Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά και κατά των μελών της “Τρόικας” (ονομαστικά και με τις διευθύνσεις τους!) με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Όσον αφορά την ίδια τη μήνυση, το κείμενο της οποίας καθώς και πλήθος στοιχείων μπορεί να δει κανείς στο blog του κ. Αντωνίου http://zoidosia.blogspot.com, γίνεται ονομαστικά κατά των υπευθύνων και με τρόπο που η διαδικασία δεν περνάει από τη Βουλή. Συγκεκριμένα, παρά την ασυλία που προσφέρεται από το Σύνταγμα σε βουλευτές και υπουργούς, η έσχατη προδοσία αποτελεί αυτόφωρο έγκλημα, για το οποίο ο εισαγγελέας μπορεί να διατάξει την άμεση δίωξη χωρίς την άδεια της Βουλής. Επίσης, παρόλο που το έγκλημα αυτό διαπράχθηκε στις 6 Μαΐου, επειδη είναι διαρκές η δίωξη μπορεί να γίνει ακόμη και σήμερα – όπως και γίνεται.
Ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Αθηνών, προς μεγάλη έκπληξη όλων μας, ΔΕΝ έβαλε την υπόθεση στο αρχείο αλλά έκανε δεκτή τη μήνυση και ξεκίνησε τη διαδικασία ορίζοντας την προανάκριση. Μάλιστα, το έκανε αυτό με ιδιαίτερη ταχύτητα: έλαβε την υπόθεση στα χέρια του στα μέσα Οκτώβρη, και μέσα σε δύο μήνες την προχώρησε (για όσους ξέρουν τους ρυθμούς αυτών των διαδικασιών, πρόκειται πράγματι για μεγάλη έκπληξη). Έτσι, ορίστηκε η προανάκριση για την Τρίτη 11 Ιανουαρίου, οπότε και κατέθεσε ο κ. Αντωνίου στον ανακριτή στη Χαλκίδα.
Στην προανακριτική αυτή διαδικασία ο κ. Αντωνίου κατέθεσε συμπληρωματικά υπομνήματα και στοιχεία για την υπόθεση. Μια βασική περιγραφή αυτών μπορείτε να δείτε στο blog http://stoxasmos-politikh.blogspot.com: στο blog αυτό μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένα πολλά στοιχεία για την κατάθεση του κ. Αντωνίου, καθώς επίσης βίντεο από την ομιλία του αργότερα την ίδια μέρα αλλά και βίντεο από εκπομπές του τηλεοπτικού σταθμού Κόντρα, ο οποίος εδώ και καιρό φιλοξενεί τον κ. Αντωνίου στα δελτία ενημέρωσης του κ. Τέρενς Κουίκ. Έξω από το γραφείο του ανακριτή, αρκετός κόσμος ήταν συγκεντρωμένος και τον υποδέχθηκε με χειροκροτήματα.

Αφού ο κ. Αντωνίου έκανε κάποιες σύντομες δηλώσεις προς τη δημοσιογράφο του τηλεοπτικού σταθμού Κόντρα προχώρησε μαζί με τους παρευρισκόμενους προς το Δημοτικό Θέατρο Παπαδημητρίου, όπου και άλλος κόσμος τον περίμενε για να ξεκινήσει η εκδήλωση συμπαράστασης. Το θέατρο βρίσκεται απένταντι από το Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας.Η εκδήλωση αυτή είχε την ενεργό υποστήριξη απλών πολιτών αλλά και κινημάτων για την άμεση δημοκρατία.Είναι εντυπωσιακή η προσέλευση του κόσμου: παρόλο που η είδηση δεν έχει διαδοθεί ιδιαίτερα, πάνω από 200 άτομα βρέθηκαν εκεί. Εντυπωσιακή ήταν επίσης και η διασπορά των συμμετεχόντων: κάποιοι παρευρισκόμενοι ήρθαν επί τούτου, μόνοι τους, από τις Σέρρες, τη Θεσσαλονίκη, την Κρήτη και την Κόρινθο! Στο γεμάτο θέατρο, λοιπόν, και μέσα σε ιδιαίτερη συγκίνηση, λόγω της θερμής υποδοχής που του επιφυλάχτηκε, ο κ. Αντωνίου έκανε την ομιλία του. Συγκεκριμένα, όπως ανέφερε ο κ. Αντωνίου, το Μνημόνιο είναι μια δανειακή σύμβαση η οποία όμως έχει αντικαταστήσει το ίδιο το Σύνταγμα: όπως και το Σύνταγμα, αναφέρει τις γενικές κατευθύνσεις της πολιτικής που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα και παραμέμππει στη συνέχεια σε νόμους που θα εξειδικεύουν αυτές τις κατευθύνσεις. Καταλύει δηλαδή το Σύνταγμα. “Αν είναι έτσι, να το δηλώσουμε επισήμως και να λεγόμαστε Τροϊτκιστάν” και όχι Ελλάδα, κι εμείς Τροϊκανοί!”, είπε χαρακτηριστικά. Βάση αυτής της δανειακής σύμβασης που υπογράψανε, αν δεν πληρώσουμε μία δόση, οι δανειστές μας μπορούν να προβούν σε κατάσχεση κάθε δημόσιας περιουσίας μας, χωρίς περιορισμό – εξ’ ου και τα δημοσιεύματα για τα νησιά μας! “Ποιος είναι ο λόγος νομίζετε που δεν υπεγράφη η σύμβαση για τον Αστακό;”, είπε, “γιατί δεν απάντησαν ποτέ γιατί δεν προχώρησε αυτή η σύμβαση; Αφού, το Ελληνικό κράτος δεν είχε δικαιοδοσία να υπογράψει τίποτα χωρίς τη συναίνεση των δανειστών του”. Μάλιστα, τυχόν δικαστική διένεξη που θα προκύψει (με πολίτες π.χ.) θα επιλύεται με το αγγλικό δίκαιο και όχι το ελληνικό, δηλαδή με το δίκαιο των δανειστών μας.

Επίσης έχει καταλυθεί το ίδιο το πολίτευμά μας, η Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, καθώς καταργείται στην πράξη η διάκριση των εξουσιών (που είναι θεμελιακή για την Κοινοβ. Δημοκρ.). “Δεν έχει νόημα να πάει κανείς στον στρατό πια, πρέπει να αρνηθούν οι νέοι να πάνε στο στρατό αφού πλέον ο στρατός δεν ανήκει στη χώρα και θα χρησιμοποιηθεί και εναντίον των πολιτών της”, είπε χαρακτηριστικά.
“Ο κ. Παπούλιας είναι συγκατηγορούμενος διότι θα έπρεπε να έχει διαλύσει τη Βουλή”, είπε, τονίζοντας όμως ότι δεν έχει υπογράψει διάφορα προεδρικά διατάγματα μέχρι στιγμής. “Το Μνημόνιο προβλέπει οι ρυθμίσεις να γίνονται με Π.Δ. και όχι με νόμους, για να μην περνάνε από τη Βουλή”. “Κανονικά, όλοι οι βουλευτές που δεν συμφωνούν πρέπει να παραιτηθούν, να μην παραμένουν εκεί δίνοντας νομιμοποίηση σε αυτή τη Βουλή. Πώς θα στεκόταν τότε μία μονοκομματική Βουλή;”, είπε ο κ. Αντωνίου και στη συνέχεια προέτρεψε όλους μας “να μην αφήσουμε κανέναν τους να πλησιάσει τα μνημεία της χώρας και τα εθνικά σύμβολα στις εορτές (π.χ. 25η Μαρτίου), να μην πλησιάσει κανείς τους. [...] Σε αυτά τα χώματα χύθηκε αίμα για την ελευθερία, δεν μπορούν αυτοί να τα πουλάνε”. “Ο Τσολάκογλου καταδικάστηκε για εθνική αναξιότητα επειδή έδωσε το 1940 ως λεία πολέμου στρατιωτική περιουσία στους κατακτητές. Σε αυτούς που πουλάνε όλη την ελληνική γη για μια δανειακή σύμβαση, τι πρέπει να γίνει;” αναρωτήθηκε, τονίζοντας ότι τα χρήματα των δανείων αυτών, σύμφωνά πάντα με το ίδιο το Μνημόνιο, δεν προορίζονται για μισθούς και συντάξεις, όπως μας λένε, αλλά για τη στήριξη της ρευστότητας των τραπεζών!

Ο κ. Αντωνίου δεν είναι ένας γραφικός τύπος που απλά “τα πήρε στο κρανίο”, αλλά ένας σοβαρός άνθρωπος που με μεθοδικότητα και πολλή δουλειά έκανε αυτό που θεώρησε καθήκον του. Με πολύ διάβασμα και έρευνα, βρήκε μόνος του όλα τα στοιχεία που αποδεικνύουν τις κατηγορίες του αλλά και τον νομικό τρόπο να τις θέσει σε “τροχιά”, μιας και μέχρι στιγμής κινείται χωρίς δικηγόρο – “όταν προσπάθησα να κινηθώ με δικηγόρο, ζημιά μου έκανε παρά καλό”,είπε.

TO KEIMENO THΣ ΜΗΝΥΣΗΣ:

http://www.box.net/shared/9q7pamvu3s


ΝΕΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ; Και ναι και όχι! Η ιδέα της άμεσης δημοκρατίας κερδίζει διαρκώς περισσότερο έδαφος στα κινήματα. Αυτό συμβαίνει για μια ποικιλία λόγων. Ο βασικότερος είναι ότι το παρόν κοινοβουλευτικό σύστημα λειτουργεί σαν επίφαση δημοκρατίας ενώ κάθε άλλο παρά δημοκρατικό είναι. Είναι κοινή η πεποίθηση ότι οι βουλευτές είναι έμμισθες γλάστρες των οποίων η παρουσία στην βουλή απλά συμπληρώνει το σκηνικό μιας δήθεν δημοκρατίας ενώ στην πραγματικότητα στερούνται του δικαιώματος να «βούλονται» θεμελιώδες για κάποιον που θέλει να λέγεται βουλευτής. Ψηφίζουν αγεληδόν ως άβουλη μάζα ότι προτείνει το κομματικό ή κυβερνητικό διευθυντήριο αλλιώς χάνουν την καρέκλα τους που έχει αναχθεί ως υπέρτατο αγαθό στο νέο κοινοβουλευτικό ήθος. Η χρεωκοπία λοιπόν αυτού του θεατρικού κοινοβουλευτισμού είναι ό ένας λόγος. Η αναζήτηση ενός άλλου δημοκρατικού προτύπου, το οποίο μάλιστα έλκει την καταγωγή του από την αρχαία Αθήνα του χρυσού αιώνα μοιάζει να είναι γοητευτική ιδέα. Όπως όλες οι νέες ιδέες, ακόμα κι αν είναι τόσο παλιές πάσχουν από παιδικές ασθένειες. Οι ακραιφνείς οπαδοί της «άμεσης δημοκρατίας» ονειρεύονται μια κοινωνία που θα διοικείται από κληρωτούς, ανακλητούς άρχοντες, που θα αναδεικνύονται μέσα από λαϊκές συνελεύσεις σε όλη τη χώρα και που όλες οι αποφάσεις που αφορούν στη διακυβέρνηση της χώρας θα λαμβάνονται με δημοψηφίσματα. Πάνε περίπατο τα αρχηγιλίκια, περίπατο οι πελατειακές σχέσεις κι ένα σωρό παθογένειες του τωρινού κοινοβουλευτισμού. Είναι όμως λειτουργικό κι αποτελεσματικό ένα σύστημα τέτοιο σε μια σύγχρονη κοινωνία στο πλαίσιο του υπαρκτού παγκόσμιου γίγνεσθαι; Απαντώ ευθέως: Έτσι όπως το ονειρεύονται οι ρομαντικοί οπαδοί της άμεσης δημοκρατίας όχι! Είναι σαφές για κάθε λογικό άνθρωπο ότι δεν μπορούν να μπαίνουν σε δημοψηφίσματα λεπτά θέματα διπλωματίας και εξωτερικής πολιτικής, των οποίων η χάραξη κι επεξεργασία οφείλει να είναι έργο ειδικών σε μυστικές συνεδριάσεις. Δεν ζούμε στην εποχή όπου το μοναδικό θέμα εξωτερικής πολιτικής ήταν το «κάνουμε πόλεμο ή όχι». Δεν μπορεί τα θέματα άμυνας να είναι αντικείμενο συζήτησης στις γειτονιές. Μπορεί όμως να γίνεται εκτεταμένη χρήση δημοψηφισμάτων για ένα σωρό θέματα που αφορούν στην καθημερινή ζωή των πολιτών. Μπορεί ο πολίτης να αποφασίσει με δημοψήφισμα το αν θα δανειστεί η χώρα ή όχι γνωρίζοντας τις συνέπειες και της μιάς εκδοχής και της άλλης, εφ όσον ενημερώνεται με ειλικρίνεια από τους άρχοντες και όχι με την κρυψίνοια που χαρακτηρίζει το «καθεστώς» , που ενώ μας έλεγε ότι «λεφτά υπάρχουν» έκλεινε μυστικές συμφωνίες με το ΔΝΤ πρίν καν πάρει την εξουσία. Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο η άμεση δημοκρατία δεν είναι ένα ιδεατό καθεστώς. Είναι υπαρκτό στη σύγχρονη κοινωνία. Η Ελβετία, χάρη στο σύνταγμα που συνέταξε ο Καποδίστριας, έχει μια μορφή άμεσης δημοκρατίας, η οποία αποδείχτηκε λειτουργική και την έχει οδηγήσει στην ευνομία και την σταθερότητα. Είναι τυχαίο το ότι όταν διαμορφωνόταν το πολιτικό μέλλον της Ευρώπης, οι επικυρίαρχοι επέλεξαν αυτό το καθεστώς για την έδρα των τραπεζών τους, ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη διέσπειραν απολυταρχίες και ψευδοδημοκρατίες; Το σύνταγμα λοιπόν της Ελβετίας είναι μια καλή βάση για συζήτηση.

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

Ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα όμως: Κάποια πράγματα γίνονται πρίν και κάποια μετά. Τι εννοώ: Ακούω πολλούς μέσα στα κινήματα να λένε ότι η αλλαγή δεν θα πρέπει να γίνει με όρους του καθεστώτος, δηλαδή με εκλογές, αλλά να δημιουργηθούν οργανώσεις βάσης, να εκπαιδευτεί ο λαός στη λειτουργία της άμεσης δημοκρατίας, και να αναδείξει όργανα, που θα προκύψουν μέσα απ αυτές τις διαδικασίες. Κύριοι, ο ρομαντισμός πρέπει να έχει κάποια όρια. Παραβλέπω το γεγονός ότι αυτή η διαδικασία θέλει τουλάχιστον 5 χρόνια για να λειτουργήσει υποτυπωδώς. Μην ξεχνάτε το βασικότερο: Η κοινωνία αυτή τη στιγμή είναι οργανωμένη με συγκεκριμένους κανόνες. Υπάρχει ένα Σύνταγμα και μια σειρά νόμων που καθορίζουν το πώς μετέχει κανείς στη διεκδίκηση της εξουσίας και μόνον με αυτόν τον τρόπο μπορεί κανείς να τη διεκδικήσει. Μετέχοντας δηλαδή στις εκλογές. Όσες συνελεύσεις και να γίνουν, όσα λαϊκά όργανα και να εκλεγούν απ αυτές, αυτά είναι θεσμικά ανυπόστατα και δεν παράγουν αποτελέσματα. Πρώτα λοιπόν παίρνεις την εξουσία με την ψήφο του Ελληνικού λαού, πού είναι πιο ώριμος παρά ποτέ να ψηφίσει κάτι διαφορετικό, και μετά κάνεις τις Συνταγματικές αλλαγές, που θα μετατρέψουν έναν δήθεν κοινοβουλευτισμό σε μια πραγματική κοινοβουλευτική δημοκρατία, βήμα, βήμα και με την έγκριση του λαού που θα καλείται να επικυρώνει τις προτάσεις σου με δημοψηφίσματα.. Αυτός είναι ο τρόπος. Άλλος δεν υπάρχει. Να μην ξεχνάμε επίσης κάτι. Ο λαός που έχει ξεσηκωθεί, ξεσηκώθηκε για να αλλάξει κάτι εδώ και τώρα. Ο λαός θέλει να διώξουμε τον ΓΑΠ και την παρέα του και να εξυγιάνουμε το κράτος. Δεν θέλει να αλλάξουμε το πολίτευμα. Θέλει ν αλλάξουμε τις παθογένειες του πολιτεύματος. Συμφωνώ ότι η πρόταση ενός νέου πολιτικού συστήματος είναι γοητευτική και λειτουργεί σαν αντιστάθμισμα απέναντι στους χρεοκοπημένους -ισμούς, συμφωνώ επίσης ότι η επιλογή ενός μοντέλου «άμεσης δημοκρατίας» χωρίς ακρότητες θα ήταν κάτι ευκταίο, αυτό όμως δεν μπορεί να προκύψει αυτόματα μέσα από μη θεσμοθετημένες διαδικασίες και προπάντων θέλει μήκος χρόνου που δεν έχουμε. Αν δεν ενώσουμε τα κινήματα στο πλαίσιο μιας ελάχιστης πολιτικής συμφωνίας (5 σημεία) και δεν οργανωθούμε έτσι ώστε να αποκτήσουμε δομή κι εκπροσώπηση, που θα μπορεί να αντιπολιτεύεται εδώ και τώρα, αν δεν αρθρώσουμε ενιαίο και αξιόπιστο πολιτικό λόγο δημόσια και δεν αντιπαρατεθούμε με το καθεστώς δημόσια ….λυπάμαι αλλά είμαστε ανύπαρκτοι. Ο κόσμος θα απογοητευθεί, θα αποστασιοποιηθεί, κάποιοι θα εκδηλωθούν με ακρότητες και το όλο κίνημα θα διαλυθεί.

Μια άλλη σημαντική επισήμανση: Ο ολέθριος φόβος του «καπελώματος» και η άρνηση πολλών να πάρουν πρωτοβουλίες ή να ακολουθήσουν πρωτοβουλίες άλλων ακόμα κι αν συμφωνούν με αυτές. Πολλοί αρνούνται να συνυπογράψουν και να μετάσχουν σε πρωτοβουλίες κάποιων, μόνο και μόνο επειδή δεν ήταν αυτοί, που πήραν την πρωτοβουλία, ακόμα κι αν συμφωνούν. Άλλοι αρνούνται να πάρουν πρωτοβουλία διότι φοβούνται ότι κάποιοι άλλοι θα τους κατηγορήσουν, πώς πάνε να καπελώσουν το κίνημα. Η χαρά του ΓΑΠ δηλαδή. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Δεν είναι δυνατόν να μαζευόμαστε στις πλατείες και να κοιτάμε ο ένας τον άλλο με μισό μάτι! Ο εχθρός είναι απέναντι. Όχι ανάμεσά μας. Προσωπικά θα χαρώ να με καπελώσει οποιοσδήποτε , φτάνει να λειτουργεί πάνω στις αρχές που έχουμε όλοι αποδεχθεί. Πώς να το κάνουμε….όλα τα κινήματα χρειάζονται εκπροσώπηση για ν αποκτήσουν φωνή αλλιώς μαζευόμαστε στην πλατεία και δεν τολμάμε να πάρει κάποιος το λόγο και να πεί κάτι στον κόσμο που το θέλει. Φυσικά «η πλατεία» οργανώνεται, συζητά, κάνει συνελεύσεις και προσπαθεί προς την κατεύθυνση της ενιαίας εκπροσώπησης. Δημιουργούνται επιτροπές επεξεργασίας πολιτικού προσανατολισμού, προγράμματος, στόχων κλπ. . το οποίο πρακτικά σημαίνει ότι όλη η δουλειά που είχε γίνει στις συνελεύσεις της αυλαίας είναι άκυρη. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα βρεθούν κάποιοι πάλι να πουν ….. «ποια συνέλευση…. Ποιες επιτροπές;;!!...» Η αλήθεια όμως είναι ότι ακόμα η συζήτηση είναι σε σχέση με το πώς θα συζητάμε και όχι με το πώς το κίνημα θα εκπροσωπηθεί και θα αποκτήσει πολιτική οντότητα.

Στις συνελεύσεις μπορεί να μιλήσει οποιοσδήποτε γραφτεί στη λίστα για 1,30 λεπτά. Σε ενάμισυ λεπτό μπορεί κανείς να κάνει ολοκληρωμένη πρόταση; Όχι φυσικά….κι αν κανείς κάνει θα τον κοιτάξουν με μισό μάτι ως επιχειρούντα καπέλωμα…. Τέτοιος φόβος! Και δεν τους αδικώ! Παρακολουθούν τον Καζάκη ν αλωνίζει την Ελλάδα και τα κανάλια και βλέπουν στον ύπνο τους τον Περόν!

ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΩ

Άμεση εκλογή εκτελεστικής γραμματείας με ανακλητά μέλη, που μπορούν στην πορεία να αντικατασταθούν με άλλα καταλληλότερα, που θα προκύψουν μέσα από τη δράση. Δημιουργία «σκιώδους κυβέρνησης», όπου τουλάχιστον δύο άνθρωποι ανά υπουργείο με τις κατάλληλες γνώσεις και την επικοινωνιακή ικανότητα θα αναλάβουν την εκπροσώπηση του κινήματος στα ΜΜΕ και θα ασκούν αντιπολίτευση στην ανάλογη ύλη, ερχόμενοι σε αντιπαράθεση με κυβερνητικούς και άλλα παπαγαλάκια. Σε περίπτωση εκλογών ο παραπάνω σχηματισμός μπορεί να μετατραπεί σε κόμμα αντί να προτείνει ανοήτως αποχές και άλλες τέτοιες πρακτικές που βολεύουν μόνο το δικομματισμό. ….διότι το πρόβλημα δεν είναι να ρίξουμε τον ΓΑΠ. Αυτό είναι εύκολο. Το πρόβλημα είναι η διάδοχος κατάσταση. Διάδοχος κατάσταση μπορεί να είναι μια κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» με φιλόδοξους καθηγητάδες, που δεν θα φοβάται το πολιτικό κόστος και θα αποτελειώσει αυτό που άρχισε ο ΓΑΠ, διάδοχος κατάσταση – αν τα πράγματα αγριέψουν πολύ – μπορεί να είναι το χάος…και ξέρετε που οδηγεί πάντοτε το χάος….διάδοχος κατάσταση μπορούμε να είμαστε εμείς, εσείς, όλοι μας . Αν κάνουμε αυτό που πρέπει, χωρίς να ομφαλοσκοπούμε και χωρίς φοβίες, υπεύθυνα μπροστά στην Ιστορία που θα μας κρίνει.

Μέσα στο Καλοκαίρι το Υπουργείο Παιδείας έχει ανακοινώσει ότι θα φέρει στη Βουλή για ψήφιση το νομοσχέδιο που αφορά στις αλλαγές στην Ανώτατη Παιδεία.

Τρεις παρατηρήσεις είναι αρκετές για να φωτίσουν μια πλευρά των παρεμβάσεων του Υπουργείου Παιδείας που συνήθως μένει στο περιθώριο των δημοσίων συζητήσεων.

Ένα άρθρο γραμμένο από τον Δρα Mark Weisbrot, διακεκριμένο οικονομολόγο (Washington D.C.) που έζησε τα γεγονότα της Αργεντινής από κοντά.

Ερώτηση Στην Ελλάδα κύριε καθηγητά, δεν γνωρίζουμε πολλά για το τι έγινε στην Αργεντινή με το ΔΝΤ. Το μόνο που θυμάμαι (και μ’ έχει σημαδέψει), είναι ένα πλάνο από ψηλά, που έδειχνε μία «αδέσποτη» αγελάδα να τρέχει και κόσμο, πολύ κόσμο, να την κομματιάζει ενώ ήταν ζωντανή(!) όπως έλεγε ο σπίκερ, για να εξασφαλίσει κρέας.

Απάντηση: Ο μόνος τρόπος να επιβιώσετε είναι επί ένα μήνα κάθε ημέρα συνέχεια να βγαίνετε σύσσωμοι και ενωμένοι 8 εκατομμύρια άνθρωποι, μιλάω για τους ενήλικες, στους δρόμους μέχρι να ανασταλούν όλες μα όλες οι καθημερινές λειτουργίες. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο θα εκβιαστεί η Ε.Ε. αρκετά ώστε να δώσει χρήματα και άτοκα μάλιστα, τα οποία και διαθέτει. Δεν είστε ξέμπαρκοι, για όνομα του Θεού, ενώ η Αργεντινή ήταν εντελώς μόνη και απροστάτευτη.
Η Ε.Ε. δεν επιθυμεί κάτι αντίστοιχο, μα πρέπει να ασκηθεί η κατάλληλη πίεση από κάτω προς τα πάνω και όχι αντιστρόφως.Η μόνη σωτηρία πλέον είναι να εξαναγκάσετε τη Γερμανία να πληρώσει τα 74 δις. που χρωστάει στην Ελλάδα για την περίοδο 1939-1945. Μάλιστα ακούγεται ταυτόχρονα σε πολλούς κύκλους στη Γενεύη όπου ζω, ότι η Ελβετία θα δώσει ως δώρο στην Ελλάδα, δίχως απαίτηση επιστροφής, 100 δις, ώστε να μην οδηγηθεί ευρωπαϊκή χώρα, με τέτοιες τραγικές συνέπειες, στο στόμα του λιονταριού.

Πιστέψτε με, στην Ουγγαρία ήταν πιο ομαλά τα πράγματα, στην Ελλάδα προετοιμάζεται το έδαφος για μαζική καταστροφή όλου του κοινωνικού ιστού με τραγικές συνέπειες, όπου το μηνιαίο εισόδημα ακόμα και στις ιδιωτικές εταιρίες θα μειωθεί από 1000 ευρώ φερ’ ειπείν, στα 250 ευρώ, ενώ οι τράπεζες θα επιτρέπουν την ανάληψη πλαφόν των 100 ευρώ ανά ημερολογιακού μήνα.
Η Κυβέρνησή που τώρα σας κυβερνάει, προσφέρει τα κλειδιά στους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. για να συμβεί κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στην Αργεντινή. Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περί τις 25.000.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να απαιτήσει ο Ελληνικός λαός και με…… τη βία όπου κρίνει, την προσαγωγή όλων των υπευθύνων που έκλεψαν τον Έλληνα φορολογούμενο στην δικαιοσύνη, και ξέρουνε όλοι στην Ελλάδα ποιοι είναι αυτοί, και τη δίκη των προηγούμενων δυο κυβερνήσεων της Ελλάδας, με τελικό σκοπό την ισόβια φυλάκισή τους. Ταυτόχρονα θα πρέπει ο κάθε πολίτης της Ελλάδας να διασφαλίσει την αλλαγή πορείας της τωρινής Κυβέρνησης, η οποία προμελετημένα και εσκεμμένα προδίδει τον Ελληνικό λαό επιδιώκοντας την πλήρη υποταγή του καθώς και την εξαθλίωσή του, οδηγώντας τον προς το Δ.Ν.Τ. Το να έχει αναλάβει το Δ..Ν.Τ. μια χώρα, σημαίνει την εφόρου ζωής σχεδόν ομηρία της στο χρέος. Στο διεθνές οικονομικό σύστημα, το χρέος ισούται με χρήμα και άρα κέρδος, γι' αυτούς που έχουν δημιουργήσει την οικονομική κρίση, αλλά και για τους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. που καιροφυλακτούν να αναλάβουν άμεσα το έργο της εξαθλίωσης στην Ελλάδα.
Αυτά δεν είναι λόγια κάποιου θεοσεβούμενου ή ανθρωπιστή, αλλά ούτε κανενός ξεπεσμένου ή ξεχασμένου κομμουνιστή ή ρομαντικού αριστερού. Είναι τα λόγια ενός τεχνοκράτη, που έζησε την καταστροφή μίας περήφανης χώρας. Ενός περήφανου λαού με μία προδοτική κυβέρνηση που προετοίμασε καλά το κλίμα για να εκχωρήσει την Εθνική της κυριαρχία στη μεγαλύτερη μάστιγα του πλανήτη.

Στην Αργεντινή με το που ανέλαβε δράση το Δ.Ν.Τ., ο κόσμος βγήκε με τσεκούρια, χαντζάρες και πριόνια στους δρόμους και εισέβαλαν σε τράπεζες, στα Μ.Μ.Ε. και σε κυβερνητικά κτίρια, σφάζοντας και αποκεφαλίζοντας στην κυριολεξία τραπεζικούς υπαλλήλους, διευθυντές, δημοσιογράφους, οι οποίοι είναι στην κορυφή της διαφθοράς και της απάτης, καθώς και στελέχη και μέλη βιομηχανιών, της Κυβέρνησης, Κυβερνητικούς Εκπροσώπους και συγκεκριμένα μέλη του Υπουργείου Οικονομικών.
Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περί τα 25.000, αλλά φυσικά ο αριθμός που ανακοίνωναν τα Μ.Μ.Ε. της χώρας, με την διαταγή του Δ.Ν.Τ. ήταν κατά πολύ λιγότερος και συγκεκριμένα είχαν αναφέρει μόνον 27 θανάτους.

Έφτιαξαν πόλεις, μέσα στις πόλεις. Τις ονόμασαν villas miserias, πόλεις της μιζέριας. Εκεί πότιζαν τον κόσμο κοκαΐνη, επεξεργασμένη με χλωρίνη και ασβέστη και άλλα ναρκωτικά της μιας δόσης, που παρουσιάστηκαν εν αφθονία έξαφνα, όταν ο εφιάλτης είχε αρχίσει. Ήταν περήφανος λαός οι Αργεντίνοι, όπως και οι Έλληνες και δεν είδα μάνες στην Αργεντινή να πουλάνε τα παιδιά τους, όπως γίνεται στο L.A. από το 1960. Είδα όμως ανθρώπους να χάνουν τα πάντα και στο τέλος την ίδια τους τη ζωή, όταν δεν υπήρχε τίποτα πια να δώσουν γιατί όσα δεν πήραν οι τράπεζες τα πήραν οι έμποροι. Ο κόσμος έπρεπε να αποχαυνωθεί, να μην αντιστέκεται. Να πεθαίνει με τη μιζέρια του. Γι’ αυτό έβγαλαν έτσι αυτές τις ψευτοπόλεις. Έπνιγαν εκεί την οργή και την δυστυχία τους.
Γι αυτό εξάλλου και η προμελετημένη υποβάθμιση του κέντρου της Αθήνας και η μαζική προώθηση και πώληση των ναρκωτικών, όπως μαρτυρείται και από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, από ανθρώπους που έχουν και είχαν ανέκαθεν στενές επαφές με την ζούγκλα των ιδιωτικών καναλιών, κυβερνητικά στελέχη, πολιτικούς, μεγαλοδικηγόρους, βιομήχανους και ανθρώπους γενικότερα που εξυπηρετούν μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες. Ημερησίως στο κέντρο της Αθήνας πεθαίνουν περίπου 140 άνθρωποι, κυρίως μετανάστες, από νοθευμένα ναρκωτικά.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο εύκολα σώπαιναν όλοι οι ενοχλητικοί. Στην Αργεντινή του τότε, όπως και στην Ελλάδα του τώρα, όλα τα ΜΜΕ διατυμπάνιζαν την «ανάγκη της βοήθειας».
Στην αρχή τους έλεγαν ότι το κράτος θα πτώχευε και ο κόσμος έφτασε στο σημείο να πανηγυρίζει για την επιτυχία της εισόδου του ΔΝΤ. Δεν φαντάζονταν τι θα ακολουθούσε. Τι ειρωνεία και αυτή. Τους έπεισαν με τον φόβο της πτώχευσης και εντέλει η σωτηρία ήρθε μόνο με την πτώχευση!
Είχαν όλοι την εντύπωση ότι σώσαμε τη χώρα που ήταν ανίκανη και με διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Ήταν απίστευτο το τι μετέδιδαν οι ανταποκριτές, όταν εμείς βλέπαμε την αλήθεια με τα μάτια μας σε κάθε δρόμο, σε κάθε γειτονιά. Πρέπει εσείς στην Ελλάδα να ξυπνήσετε τώρα προτού να είναι αργά, πρέπει με οποιοδήποτε κόστος να αποφύγετε το Δ.Ν.Τ.

Ήδη οι εφημερίδες του Σαββατοκύριακου 17-18 Απριλίου 2010 στη χώρα σας, απειλούν για μαζικές απολύσεις περί των 350.000 εργαζομένων και εσείς ακόμα κοιμάστε όρθιοι, αντί να έχετε αποκλείσει τη Βουλή σας με την απειλή μαζικής βίας. Σας κοροϊδεύουν, λεφτά υπάρχουν και μάλιστα πάρα πολλά.
Για το Δ.Ν.Τ. είχαν την εντύπωση ότι οι Αργεντινοί μας θεωρούν σωτήρες.
Ποτέ δεν προέβαλλαν τίποτα από την πραγματικότητα. Μόνο κάτι ρεπορτάζ γραμμένα στις αρχές, με ανθρώπους να κάνουν δηλώσεις κατά των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι τους οδήγησαν στην πείνα, ευχαριστώντας τις ΗΠΑ που θα τους έσωνε. Ακόμα και τις διαδηλώσεις και τις διαμαρτυρίες τις προέβαλλαν σαν προερχόμενες από κομμουνιστές ή αριστερά κόμματα που αντιδρούσαν. Εγώ έβλεπα στο Μπουένος Άιρες τη λεωφόρο γεμάτη από εξαγριωμένους να ουρλιάζουν «θέλουμε τη χώρα μας πίσω! Θέλουμε τα δολάρια μας πίσω!»
Οι τηλεοράσεις έδειχναν μερικές δεκάδες κομμουνιστές με κόκκινες σημαίες που διαμαρτύρονταν. Στην πραγματικότητα ο κόσμος ήταν εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως εκατομμύρια. Τους έβλεπα, έβγαιναν από τα σπίτια τους και ενώνονταν με τις πορείες. Δεν υπήρχε συντονισμός. Όποια αμερικάνικη επιχείρηση υπήρχε, έκλεινε και τη φύλαγαν πάνοπλοι αστυνομικοί.

Δεν κυκλοφορούσαμε βέβαια τότε. Μετά από κάποιες συγκεντρώσεις, θυμάμαι, έβγαινα από το ξενοδοχείο και έβλεπα τόσες πέτρες κάτω, που νόμιζα ότι γκρεμίστηκε κάποιο κτίριο. Μεγάλη οργή.
Έβλεπες ανθρώπους αποφασισμένους για όλα. Άνθρωποι που δεν έμοιαζαν πλιατσικολόγοι, ακόμα και μεσήλικες οικογενειάρχες, μου έκανε εντύπωση ότι έβγαιναν και συγκρούονταν με ότι έβρισκαν, ξύλα, πέτρες. Από την άλλη, η αστυνομία ήταν πάνοπλη, με αντλίες, πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα. Ήταν αδύνατον να τους συγκρατήσουν. Είχες να κάνεις με ανθρώπους που τους πήρες το σπίτι τους και το χαμόγελο τους. Όχι, ούτε μια στιγμή δεν τους χαρακτήρισα «τρομοκράτες». Θα ήταν άδικο. Φαντάσου να υπηρετείς το Law and Order και να μη μπορείς να κρύψεις την συμπάθεια σου για αυτούς που ίσως από τις τηλεοράσεις θα τους χαρακτήριζες αλλιώς. Ήθελαν τη χώρα τους πίσω. Έβγαιναν με Αργεντίνικες σημαίες και απαιτούσαν να φύγουμε.

Στην Ελλάδα συμβαίνει και το εξής: τα πετρέλαια στο Αιγαίο επιθυμούν να τα εκμεταλλευτούν πλήρως και μόνο οι Γερμανοί, ώστε κατ’ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους και επιτέλους να βγούνε νικητές από έναν παγκόσμιο πόλεμο έχοντας ήδη δημιουργήσει και χάσει 2. Τον 3ο, αυτόν, μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως οικονομικό πόλεμο.

Αυτό που με λυπεί ιδιαίτερα είναι ότι η Ευρώπη και η Ε.Ε. δεν φαίνονται γενικότερα να ενδιαφέρονται να σώσουν το ευρώ τους διότι αν διπλώσει η Ελλάδα, το ευρώ θα είναι εντελώς άχρηστο στις διεθνείς αγορές και σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια Το ευρώ θα καταρρεύσει, βυθίζοντας σε κρίση τύπου Αργεντινής, όχι μόνον την Ελλάδα αλλά και όλες τις χώρες μέλη της Ε.Ε. Κανείς, προς το παρόν, δεν μπορεί να εξηγήσει το γιατί δεν βοηθούν και έχουν αφήσει την Ελλάδα στην τύχη της. Ένα είναι σίγουρο, ότι σε μια εβδομάδα από σήμερα η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια αν επιτρέψετε στην Κυβέρνησή σας και στα Μ.Μ.Ε. να συνεχίσουν να καθορίζουν εσκεμμένα την πορεία σας προς την κόλαση του Δάντη.

Σήμερα, όμως, συγκλίνουν, εκ των πραγμάτων, τα συμφέροντα του Αμερικανού Προέδρου, Ομπάμα, και του γ. Διευθυντή του ΔΝΤ Ντ. Στρος Καν, σε μια εμπλοκή του ΔΝΤ, με την Ελλάδα, με την νέα όμως αποκατεστημένη μορφή του, που σαν θεωρητική αρματωσιά και πρακτική θα ανατρέπει τη σημερινή εικόνα και θα πλησιάζει στην ειδυλλιακή παραδοσιακή πρακτική του, του Φίλου των Εθνών!
Ο μεν πρ. Ομπάμα γιατί θέλει νέο κύρος στο εγχείρημά του για επιβολή κρατικού ελέγχου στο διεθνές Χρηματοπιστωτικό Σύστημα, του οποίου έχασε τον α΄γύρο, ο δε ο Στρος Καν του ΔΝΤ γιατί επιθυμεί σφόδρα ένα έπαθλο 10 εκατομμυρίων ικανοποιημένων Ελλήνων από τους παραδείσιους σχεδόν όρους παρέμβασης ενός νέου ΔΝΤ.