les naufrages du fol espoir

Ένα ταξίδι με προορισμό την Αυστραλία στη σοφίτα του εστιατορίου "Η Τρελή Ελπίδα" του κύριου Φελίξ, οι μετανάστες που προσπαθούν να επιβιβαστούν, η παιδική ηλικία με τις απαγορεύσεις και τα όνειρά της. Ο ιδεατός τόπος της Μαγγελανίας και το ίνδαλμα της εξουσίας. Η αδημοσίευτη νουβέλα του Ιουλίου Βερν 'Les Naufragés', όλες οι φιλέλπιδες, ουτοπικές σοσιαλιστικές ιδέες, μεγάλη νοσταλγία από την Αριαν Μνουσκίν που μεταπλάθεται σε οξεία κριτική. Εντάσσοντας τα ξεκινήματα της Εβδομης Τέχνης του Βωβού στα χωροχρονικά πλαίσια της έναρξης του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, στην μπελ επόκ των ερώτων και των ταξικών διακρίσεων, με τη βασίλισσα Βικτώρια να παίζει τις τύχες των ανεξερεύνητων εδαφών σ΄επιτραπέζιο παιχνίδι με τον Κάρολο Δαρβίνο, η Μνουσκίν σαρκάζει την ιμπεριαλιστική πολιτική των ευρωπαϊκών εθνών και τη μεγάλη ουτοπία μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας, είτε αυτή είναι των τραπεζιτών του Χρυσού, είτε είναι του προλεταριάτου. Ο άνθρωπος αποκτηνωμένος σφάζει το συνάνθρωπό του μέσα στη θύελλα του χιονιού, οραματιζόμενος μια Γη του Πυρός πρωτόγονη, ανέπαφη, αυτοδιοικούμενη, έναν locum idealis που θα συστεγάζει τις ακυρωμένες ελπίδες των ουτοπικών σοσιαλιστών σαν το Σαιν Σιμόν ή το Φουριέ. Επί σκηνής παρελαύνουν οι μανιέρες των Αδελφών Μαρξ, του Τσάρλι Τσάπλιν στο "Χρυσοθήρα", της "Γέννησης ενός Έθνους" του Γκρίφιθ, αλλά και τα εικαστικά δεδομένα του "Ιπτάμενου Ολλανδού" και των υπερπαραγωγών όπερας των τελευταίων πενήτα ετών της ευρωπαϊκής σκηνής. Βαθιά ριζωμένα μέσα της ο "Φιλοκτήτης" του Σοφοκλή, η αρχαιοελληνική Δημοκρατία, ο Μπρεχτ στο "Μάνα Κουράγιο". Ένα θέατρο povero από άποψη, συνεργατικό, πολυεδρικό, συγκλονιστικό. Η κατάργηση του κειμένου σαν στο απαγορευμένο πολιτικό θέατρο του Ύστατου Μεσαίωνα, ο συγκερασμός των τεχνών και της δριμείας πολιτικής σάτιρας. Στην εποχή της παντομίμας, η Γκαμπριέλ γυρνά τη μανιβέλα ενώ ο αδελφός της ενορχηστρώνει την Ιστορία, έχοντας να παλέψει με την αμορφωσιά και τη μικρονοϊκότητα των ερασιτεχνών ηθοποιών και κομπάρσων του, στήνοντας τα τεικαστικά ταμπλώ έτσι ώστε να φιλοξενούν τους υπερτίτλους του Βωβού σινεμά, υιοθετώντας άμεσην αφήγηση στη γλώσσα μας. Με τη βοήθεια του ανεμιστήρα και της εναέριας κούνιας καταγράφονται τα σεληνιακά βήματα των ηθοποιών και ο κυματισμός της γενειάδας, του κασκόλ και των μαλλιών,στα πλαίσια ενός αποκαλυπτικού, ομαδικού εγχειρήματος ύψιστης αισθητικής. Τα διδάγματα του Σαίξπηρ και του Θεάτρου της Κατασκευής υποτάσσονται στο όραμα της Αριαν Μνουσκίν, τον εγκαινιασμό μιας αμείλικτης καταδίκης που θα επισείει ως δαμόκλειο σπάθη στους σφαγείς των λαών! ¨Ηλθε στο μυαλό μου ο Κάλβος, για να είμαι ειλικρινής, ο ελληνικός Ρομαντισμός με τα μεγαλεπήβολα οράματά του και η LEGENDE DU SIECLE του Βϊκτωρος Ουγκώ, παρόλο που το αρχικό κείμενο είναι κείμενο του Ιουλίου Βερν.

Φεστιβάλ Αθηνών 2011: Ariane Mnouchkine, Οι Ναυαγοί της Τρελής Ελπίδας (Αυγές)
Το Φεστιβάλ Αθηνών για τρίτη φορά «φιλοξενεί» παραγωγή της Αριάν Μνουσκίν και του Θεάτρου του Ήλιου, με τίτλο «Οι Ναυαγοί της Τρελής Ελπίδας (Αυγές)».Μια συλλογική δημιουργία του «Θεάτρου του Ήλιου», γραμμένη κατά το ήμισυ από την Hélène Cixous, που βασίζεται σε διασκευή του μυθιστορήματος του Ιουλίου Βερν Οι ναυαγοί του Ιωνάθαν.

Τι πιο αληθινά πολιτικό σήμερα στο θέατρο απ’ το να δώσεις στον κόσμο κάτι από τον χαμένο του ενθουσιασμό και την ελπίδα; Στις επάλξεις πάντα η Αριάν Μνουσκίν εμπνεύστηκε μια μαγική παράσταση φόρο τιμής σε όσους, έναν αιώνα πριν, πίστεψαν σε ιδανικά που ναυάγησαν.Μια ομάδα του βωβού κινηματογράφου,
παραμονές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, χρησιμοποιώντας κάμερα με μανιβέλα, γυρίζει μια πολιτική, αισιόδοξη ιστορία βασισμένη στους Ναυαγούς του Ιωνάθαν του Ιουλίου Βερν: μία σπάνιας δύναμης εποποιία πλημμυρισμένη μουσικές, χιούμορ και συγκίνηση.

Σκηνοθεσία – Σκηνικός χώρος: Ariane Mnouchkine
Μουσική: Jean-Jacques Lemêtre

Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2011.

Athens Metropolitan Expo

Les Naufragés du Fol Espoir, une pièce mise en scène par Ariane Mnouchkine.

Je dirais donc: une belle trame, des comédiens formidables, une mise en scène spectaculaire, enfin bref…un grand spectacle pour moi et pour tout ceux qui était présent ce soir là. Si vous avez l’opportunité d’aller le voir, il ne faut pas hésiter, vous allez être divinement transportés!
J’ai encore en mémoire des images marquantes, les différents décors, la musique, et une phrase: « Je tourne la manivelle Jean. »