Federico García Lorca

Τρέμω μην χάσω αγαπημένη
το θαύμα που η ματιά σου άγαλμα στολίζει
τριαντάφυλλο που δίπλα μου ανασαίνει
στα σκοτεινά όταν το μάγουλό μου αγγίζει.


Πονώ στην όχθη νάμαι ετούτη ακόμα
όπως το έρμο δέντρο που κλαδεύουν
μένει κορμός γυμνός,χωρίς ανθούς, λάσπη και χώμα
χωρίς παρηγοριά και το παιδεύουν...

Άν είσαι ο κρυφός ο θησαυρός μου
σταυρός άν είσαι, σαν τον πόνο αν στάζεις,
αν είμαι το πιστό σου το σκυλί που το διατάζεις

άσε με να χαρώ, τρόπαιο σαν πλέει εμπρός μου
φύλλο από φθινόπωρο χαμένο,
ένα στολίδι απ΄τον δικό σου ποταμό παρασυρμένο...






Σονέτα του Σκοτεινού Έρωτα

μετάφραση Νίκος Ξένιος