melancholia

Μετά τον ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ είχα πια ολοκληρώσει την άποψή μου για τις εικαστικές αναφορές του Λαρς φον Τρίερ:"Στην παράδοση του Γκρήναγουέι και με απόηχους του άθεου Υπαρξισμού του δανού Σέρεν Κίργκεγκωρ, αποδοσμένη εκπληκτικά με την κινηματογραφική γλώσσα, με εικαστικές μνήμες από τον Ιερώνυμο Μπος, τον Γκρύνεβαλντ και τους φλαμανδούς και ιταλούς ζωγράφους της αντιμεταρρύθμισης, με μανιέρα δανεισμένη από (και αφιερωμένη εις)τον Αντρέι Ταρκόφσκι, με κινηματογραφικές μνήμες του "Αντίο Πίθηκε" του Φερρέρι και του Μπέργκμαν, καθώς και με σαφείς αναφορές στον Άγιο Θωμά τον Ακινάτη,(...) συμφιλιωμένος με τους απαγορευμένους καρπούς της γήινης χλωρίδας, σε μιαν Εδέμ που βρίθει της γυναικείας παρουσίας, μόνος μεταξύ των θυμάτων του. "
Και σήμερα θα συμπλήρωνα ευθαρσώς: ...με σταθερές αναφορές στο γερμανό Γκρύνεβαλντ, στον Μπρίγκελ, στην Οδύσσεια του Διαστήματος του Κιούμπρικ και φυσικά στον Ταρκόφσκι (ΣΟΛΑΡΙΣ),στον Καραβάτζιο και στον Douanier Rousseau, με μια διεισδυτική ματιά στο κείμενο της "Αποκάλυψης" του Ιωάννη και με απόλυτη επίγνωση της αισθητικής της Μελαγχολίας του Ντύρερ και των μελαγχολικών δομών ενός δυτικού κήπου ανακτόρου σαν τις Βερσαλλίες, με αίσθηση αναφοράς σε όλα τα νεοευρωπαϊκά εικαστικά δεδομένα, ο Τριερ κάνει το κύριο δοκίμιό του πάνω στην ΙΔΙΑ την έννοια της Μελαγχολίας"

Δήλωση του ΛΑΡΣ ΦΟΝ ΤΡΙΕΡ:

Ήταν σαν να ξυπνούσα από όνειρο: η παραγωγός μου, μου έδειξε την πρόταση για την αφίσα. «Τί είναι αυτό; » ρώτησα. « Μια ταινία σου », απαντά εκείνη. « Ελπίζω πως όχι», μουρμούρισα. Βλέπω τρέιλερ, φωτογραφίες. Φαίνεται χάλια. Είμαι συντετριμμένος. Μη σχηματίσετε λάθος άποψη… δουλεύω για αυτή την ταινία δύο χρόνια. Με μεγάλη ευχαρίστηση. Ίσως όμως παραπλάνησα τον ίδιο μου τον εαυτό. Μπήκα σε πειρασμό. Όχι ότι έκανε κάποιος κάτι λάθος, αντιθέτως όλοι δουλέψανε πιστά για την επίτευξη του στόχου που έθεσα εγώ. Αλλά όταν η παραγωγός μου, μου δείχνει τα στεγνά γεγονότα, νοιώθω μια ανατριχίλα στη ραχοκοκαλιά μου.
Είναι μια γυναικεία ταινία! Είμαι έτοιμος να την απορρίψω σαν κακό μόσχευμα.


Όμως τι είναι αυτό που ήθελα εξαρχής; Αποφάσισα να βουτήξω στα βάθη του γερμανικού ρομαντισμού. Αυτό ξέρω μόνο. Αλλά αυτό δεν είναι άλλος ένας τρόπος να παραδεχτώ την ήττα μου; Ήττα έως τους χαμηλότερους κινηματογραφικούς κοινούς παρονομαστές. Ο ρομαντισμός κατακρεουργείται με όλους τους κοινότοπους τρόπους σε εμπορικά προϊόντα. Και πρέπει να παραδεχτώ, είχα πολύ καλές και αγαπημένες σχέσεις με το ρομαντικό σινεμά.. και για να δηλώσω το αυτονόητο: το Βισκόντι!
Γερμανικός ρομαντισμός που σου κόβει την ανάσα. Αλλά για το Βισκόντι, υπήρχε πάντα κάποιο στοιχείο που τον έθετε πέρα από τα τετριμμένα—που το μετέτρεπε σε αριστούργημα!
Έχω μπερδευτεί κι αισθάνομαι ένοχος. Τί έχω κάνει;
Ελπίζω μόνο να υπάρχει κάτι που μπορεί να προκαλέσει ρίγος μέσα σε όλο αυτό… Κλείνω τα μάτια μου κι ελπίζω!


Λαρς Φον Τρίερ, Κοπεγχάγη, 13 Απριλίου 2011.

http://www.screendaily.com/reviews/latest-reviews/melancholia/5027778.article

http://insidemovies.ew.com/2011/05/18/cannes-film-festival-lars-von-trier-melancholia-terrence-malick/

http://www.movingpicturesnetwork.com/28031/melancholia-review/

Μια ταινία, όταν κι εφόσον κρίνεται(πράγμα που δεν βρίσκω απαραίτητο), κρίνεται από το νόημά της, δηλαδή το περιεχόμενο που Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΦΟΡΜΑ αποδίδει στο μήνυμα του σεναριογράφου/σκηνοθέτη. Με αυτήν την προσέγγιση, η καλύτερη ταινία του Trier είναι OI ΗΛΙΘΙΟΙ , γιατί έχει τη φρεσκάδα του πειραματισμού. Όντως το Χορεύοντας στο Σκοτάδι λέει λίγα πράγματα. Όσο για το ότι σοκάρονται κάποιοι από τη σκηνή του αιμοσταγούς αυνανισμού στον Αντι-Χριστό, αυτό οφείλεται στο ότι δεν αποστασιοποιούνται. Δεν νομίζω ότι ο Τριερ κάνει φτηνο εντυπωσιασμό (εκτός αν κάτι ΟΝΤΩΣ εντυπωσιακό όπως ο Αντί-Χριστός μάς ενοχλεί ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ επειδή είναι ΟΝΤΩΣ εντυπωσιακό!). Επίσης δεν νομίζω ότι σοκάρει κανέναν, γιατί το φιλμ είναι απολύτως εγκεφαλικό. Ξανά το ίδιο μοτίβο θυσίας για τον έρωτα που συναντήσαμε στο Breaking the Waves, θυσίας για την αγάπη που συναντήσαμε στο Dancer in the Dark, θυσίας για τον άλλο που συναντήσαμε στο Dogville. Με την animatronic φωνή της αλεπούς να απειλεί "Chaos reigns!"η ταινία εντάσσεται στο πάνθεον της Υψηλής Τέχνης. Το ζευγάρι He (Willem Dafoe) και She (Charlotte Gainsbourg)κάνει έρωτα υπό τον ήχο της άριας του Handel ενώ το μωρό τους σκοτώνεται πέφτοντας από το παράθυρο:ο ορισμός της Τραγωδίας! Ο θεραπευτής σύζυγος επιμένει η γυναίκα του να βιώσει τη Θλίψη της ως πρώτο απαραίτητο στάδιο, το οποίο θα διαδεχθούν στο τέλος ο Πόνος και η Απόγνωση.

Με την επιστροφή τους στον αρχετυπικό τόπο των φόβων της(το εξοχικό σπίτι της Εδέμ)αρχίζει η απώλεια ελέγχου, ο αφανισμός της ορθής λογικής, η απανταχού παρουσία του Θανάτου, η κατάδυση στο ασυνείδητο και τους αρχέγονους φόβους μας. Mια διατριβή με θέμα τον βασανισμό του γυναικείου φύλου μένει στη μέση, γιατί οι φοβίες της επίγειας Εδέμ συνίστανται στην απομόνωση από τους καρπούςτης γης, το χώμα, το ρυάκι, το βατόμουρο, τα ζώα. Στη θεραπεία που επιχειρεί ο κόσμος των ανδρών η μόνη απόληξη δεν είναι η επανεύρεση του σεξ με το άλλο φύλο(αυτή είναι ενοχική!), αλλά η απόπειρα αφανισμού κι ευνουχισμού του από τη γυναίκα. Αυτή η απόπειρα δεν αφήνει στον άνδρα άλλο περιθώριο, παρά μόνον την κατάργηση της γυναίκας μέσα του! Πνιγμός, στραγγαλισμός, ένταξη της μέσα του γυναίκας στο σκηνικό της παραμυθένιας χλωροφύλλης, της εμψυχωμένης από γενεές και γενεές σπαραγμένων γυναικών/μαγισσών. Ως άλλος Πενθέας και ως το ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΟ του βιβλικού Αδάμ/Ιησού, ο άντρας θεραπευτής (σαμάνος) έρχεται λυτρωμένος από το βασανισμό του να συναντήσει τα ζώα, τους καρπούς της γης, τη χλωροφύλλη, καθώς και τις Μαινάδες/Εύες/αφανισμένες γυναίκες της ανθρώπινης ιστορίας, που τελικά τον ΙΚΕΤΕΥΟΥΝ (beggars) να μην τις αφήσει μόνες, να τις ελεήσει με την παρουσία του ως Σωτήρος.

Στον ΑΝΤΙ-ΧΡΙΣΤΟ του Λαρς φον Τρίερ όλος ο ευρωπαϊκός εγκζιστανσιαλισμός αποκαλύπτει την αθλιότητά του πολιτισμού μας. Η πυρηνική μας οικογένεια απομυθοποιείται. Η γυναικεία φιγούρα εκπροσωπεί την φύση στην απόλυτη αντιπαράθεσή της προς τον ορθολογισμό (σύζυγος θεραπευτής που αποποιείται τον Φρόυντ), ενώ σε ένα παιχνίδι ρόλων αποκαλύπτεται η εναλλαγή της πραγματικότητας με την ψευδαίσθηση. Όλος ο ενοχικός δυτικός πολιτισμός παρελαύνει με άξονα τη θεματική του σεξ ως πηγής της ενοχής, πράγμα που ανοιχτά δηλώνεται με τον τελετουργικό ευνουχισμό και την κλειτοριδεκτομή. Ο Roger Ebert στην κριτική του υποστήριξε το "τερατώδες" που κατά τη γνώμη του χαρακτηρίζει την ταινία. "Ποτέ άλλοτε-το βλέπαμε και δεν το πιστεύαμε-ένας άντρας και μια γυναίκα που είναι ζευγάρι δεν επέβαλαν τόσο πόνο ο ένας τον άλλον στον κινηματογράφο(...) Ο Von Trier χρησιμοποιεί την βία ως παράγοντα σωτηρίας." Ο Jeff Wells λέει πως η ταινία θα σημάνει το τέλος της καριέρας του σκηνοθέτη. Στο Entertainment Weekly διαβάσαμε για "πρόκληση"και για "αδικαιολόγητη αναφορά στον Ταρκόφσκι"! Στο First Showing η κριτική ήταν θετική, αλλά επιφανειακή. Στο Variety αναφέρονται στον σαδομαζοχιστικό χαρακτήρα που -κατά την άποψή τους- έχει η ταινία. Στο Reuters μιλούν για "γραφικό ευνουχισμό"και για "πολύ γέλιο"στη σκηνή όπου μιλάει το ζώο! Στο The Wrap μιλούν για "κομψό δράμα πένθους"που "αίφνης μιμείται τη Λάμψη του Κιούμπρικ!"(!)Στο Movieline τού δίνουν 9 στα 10! Στο Austin 360 μιλούν για σοκαριστικό πορνογράφημα(απορώ πού τo είδαν!)Κατά τη γνώμη μου, στην ταινία αυτή, χειραφετημένος από τα δόγματα του ΔΟΓΜΑΤΟΣ περί απουσίας ειδικών εφφέ, ο Τρίερ ανακαλύπτει τον μεγάλο κινηματογραφιστή μέσα του.Η Felicia Feaster ισχυρίζεται πως, άν ο Ingmar Bergman συμμετείχε στο φιλμ αυτό δεν θα λέγαμε τα ίδια.Να τής θυμίσω το "Μέσα από τον Σπασμένο Καθρέφτη"και τη "Σιωπή";

Μετά τον "Αντίχριστο", ήλθε η ώρα της "Μελαγχολίας": ένας πλανήτης πρόκειται να συγκρουσθεί με τη Γη: αυτός είναι ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ! Μεγαλοφυές....

Νίκος Ξένιος

Melancholia.
Δανία, 2011. Σκηνοθεσία-σενάριο: Λαρς φον Τρίερ. Ηθοποιοί: Κίρστεν Ντανστ, Σαρλότ Γκενσμπούργκ, Κίφερ Σάδερλαντ, Σάρλοτ Ράμπλινγκ, Τζον Χερτ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Ούντο Κίερ. 126'

****

Ο κινηματογράφος μάς έχει δώσει δύο βασικούς τρόπους με τους οποίους καταστρέφεται ο πλανήτης μας: είτε από πόλεμο (πυρηνικό ολοκαύτωμα ή με εξωγήινους) είτε από την ίδια τη φύση (παγετώνες, πλημμύρες, συγκρούσεις με μετεωρίτες ή πλανήτες και άλλες φυσικές καταστροφές). Ο σκηνοθέτης επέλεξε τον δεύτερο τρόπο, όχι για να φτιάξει κάποια ταινία επιστημονικής φαντασίας, αλλά για να καταγράψει τον ίδιο τον άνθρωπο μπροστά σε ένα αναπόφευκτο τέλος. Η μοναξιά και η μελαγχολία για τον Τρίερ δεν είναι κατακριτέες, ούτε λόγος για απαισιοδοξία. Είναι μέσα για να κοιτάξουμε τον ίδιο τον εαυτό μας, να αναγνωρίσουμε τη φύση μας και να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας και το θάνατο.

Ο θάνατος, θέμα τακτικό στις περισσότερες ταινίες του φετινού φεστιβάλ, είναι, για δημιουργούς όπως ο Τρίερ, μέσο για ενδοσκόπηση. Ο θάνατος -είτε προσωπικός είτε του κόσμου- μας βάζει μπροστά στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής. Οι συζητήσεις στη γαμήλια δεξίωση, οι αμφιταλαντεύσεις, η αυτοκριτική έχουν κάτι από τον Ντοστογιέφσκι, αν και, κινηματογραφικά, τουλάχιστον θεματικά, η ταινία του Τρίερ συγγενεύει με την «Ντροπή» του Μπέργκμαν, όπου οι άνθρωποι σ’ ένα απόμερο νησί αντιμετώπιζαν μια πυρηνική καταστροφή. Τα ίδια άγχη, οι ίδιες αμφιταλαντεύσεις, η ίδια τελικά μοναξιά.

Με ένα στιλ, όπου κυριαρχεί η αντικειμενική, ψυχρή αντιμετώπιση, που θυμίζει τις δύο προηγούμενες ταινίες του, «Dogville» και «Manderlay», ο Τρίερ οδήγησε παραπέρα τη μελέτη του πάνω σε μια φθαρμένη, χωρίς σωτηρία κοινωνία. Μια κοινωνία που μόνο μέσα από την κατανόηση και την αλτρουιστική αγάπη (όπως αυτή των δύο αδελφών, που βλέπουμε στα τελευταία πλάνα της ταινίας) μπορεί να βρει τη λύτρωση. Οι ωραίες, ελκυστικές, εικαστικά θαυμάσιες εικόνες τής «Μελαγχολίας» μπορεί να παραπλανήσουν το θεατή. Γι’ αυτό χρειάζεται να σκύψει κανείς, πέρα από τις εικόνες, να εξετάσει αυτό που βρίσκεται στο βάθος, πίσω από τα πρόσωπα, τις εκφράσεις και την αγωνία τους, να αγγίξει την ψυχή τους, να νιώσει τη μοναξιά και την τυχόν μελαγχολία τους. Γιατί ο Τρίερ έφτιαξε μια ταινία ξεχωριστή, ταινία που συνδυάζει τη σκέψη με το σασπένς και που σίγουρα της αξίζει κάποιο από τα βραβεία του φεστιβάλ.


Ακολουθώντας τον δρόμο που άνοιξε με τον «Αντίχριστο», όπου εξερευνούσε θέματα όπως η μοναξιά, η ουσία της ζωής σ' ένα ευάλωτο μέλλον, ο αντικομφορμιστής, προκλητικός όπως πάντα, Δανός σκηνοθέτης Λαρς φον Τρίερ έφτιαξε με τη νέα του ταινία «Μελαγχολία» την πιο όμορφη ίσως, ελεγειακή, σπαραχτική ταινία του. Ο άνθρωπος είναι μόνος στο Σύμπαν, σ' έναν πλανήτη που εδώ και δεκαετίες καταστρέφουμε ασύστολα και που εξακολουθούμε να καταστρέφουμε καθημερινά. Η ταινία ξεκινά με ένα εκπληκτικό «μουσικό» πρελούδιο (με υπόκρουση την εισαγωγή από το «Τριστάνος και Ιζόλδη»), με τον Τρίερ να μας παρουσιάζει την καταστροφή του πλανήτη μας ύστερα από σύγκρουση με έναν πολύ μεγαλύτερό του σε μέγεθος πλανήτη, τον πλανήτη Μελαγχολία.

Η ταινία είναι χωρισμένη σε δύο κεφάλαια, αφιερωμένα σε δύο αδερφές, την Τζαστίν (Κίρστεν Ντανστ, βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κανών) και την Κλερ (Σαρλότ Γκενσμπούργκ). Στο πρώτο μέρος, στο τεράστιο, με γήπεδο γκολφ, εξοχικό της Κλερ, παρακολουθούμε τη δεξίωση της Τζαστίν, που μόλις έχει παντρευτεί για να ξεπεράσει, όπως πιστεύει τη μελαγχολία της. Από την αρχή όμως ξέρουμε πως η δεξίωση πάει στραβά και τελικά θα οδηγήσει σε διάλυση. Στο δεύτερο κεφάλαιο, αφιερωμένο στην Κλερ, παρακολουθούμε τις δύο αδερφές στη διάρκεια ενός διημέρου, μετά τη διάλυση του γάμου, μέχρι την τελική καταστροφή του πλανήτη, με την Κλερ να προσπαθεί να πιστέψει τον άντρα της που τη διαβεβαιώνει πως ο πλανήτης Μελαγχολία δεν πρόκειται να συγκρουστεί με τη Γη.

Για τον Τρίερ, η καταστροφή του κόσμου δεν είναι μια απλή περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, αλλά ένας τρόπος να ξεπεράσουν η ηρωίδα του και ο ίδιος την κατάθλιψη και να περάσουν στην άλλη πλευρά. Αυτή της ελπίδας και της λύτρωσης. Γιατί, παρ' όλο που φαινομενικά πρόκειται για μια ταινία όπου τα πάντα εξαφανίζονται, ο τρόπος με τον οποίο τα παρουσιάζει ο σκηνοθέτης, δημιουργεί ένα αίσθημα λύτρωσης κι ανοίγει ένα δρόμο αποδοχής της ύπαρξής μας - όπως τονίζεται στην όμορφη σκηνή με τις δύο αδερφές και τον μικρό και αθώο γιο της Κλερ (από τις πιο ωραίες σκηνές του είναι αυτές που με λίγο σύρμα φτιάχνει έναν τρόπο να βλέπει αν ο πλανήτης Μελαγχολία πλησιάζει ή απομακρύνεται από τη Γη) να περιμένουν την τελική σύγκρουση, αγκαλιασμένοι κάτω από μια πρόχειρη «καλύβα» από κλαδιά δέντρων που φτιάχνει η Κλερ. Μια σύγκρουση δοσμένη με τον πιο δυνατό, τρομακτικό, μαζί και εκκωφαντικό, τρόπο, που σε στοιχειώνει.

Η καταστροφή αυτή του πλανήτη μας, για τον σκηνοθέτη του «Αντίχριστου», είναι παράλληλα και ένας τρόπος για να καταγράψει τον ίδιο τον άνθρωπο μπροστά σε ένα αναπόφευκτο τέλος. Η μοναξιά και η μελαγχολία για τον Τρίερ δεν είναι κατακριτέες, ούτε λόγοι για απαισιοδοξία. Είναι μέσα για να κοιτάξουμε τον ίδιο τον εαυτό μας, να αναγνωρίσουμε τη φύση μας και να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας και τον θάνατο. Ο θάνατος είναι, για δημιουργούς όπως ο Τρίερ, μέσο για ενδοσκόπηση. Ο θάνατος -είτε προσωπικός είτε του κόσμου- μας βάζει μπροστά στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής. Οι συζητήσεις στη γαμήλια δεξίωση, οι αμφιταλαντεύσεις, η αυτοκριτική έχουν κάτι από τον Ντοστογιέφσκι.

Με ένα στιλ, όπου κυριαρχεί μια αντικειμενική, ψυχρή αντιμετώπιση, που θυμίζει τις τρεις προηγούμενες ταινίες του, «Dogville», «Manderlay» και πάνω απ' όλα τον «Αντίχριστο», ο Τρίερ οδήγησε παραπέρα τη μελέτη του πάνω σε μια φθαρμένη, χωρίς σωτηρία, κοινωνία. Μια κοινωνία που μόνο μέσα από την κατανόηση και την αλτρουιστική αγάπη (όπως αυτή των δύο αδερφών που βλέπουμε στα τελευταία πλάνα της ταινίας) μπορεί να βρει τη λύτρωση. Με τη «Μελαγχολία», ο Τρίερ έφτιαξε μια ταινία ξεχωριστή, ταινία που συνδυάζει τη σκέψη με το σασπένς αλλά και την ομορφιά, μια ταινία αριστουργηματική, απόγειο του κινηματογραφικού του έργου.
Νίνος Φένεκ-Μικελίδης

Λαρς φον Τρίερ με «Μελαγχολία» και νοσηρό χιούμορ

Του Παναγιωτη Παναγοπουλου-Καθημερινη-19-05-11

Αν και εξακολουθεί να είναι από τους μεγαλύτερους προβοκάτορες του παγκόσμιου κινηματογράφου, ο Λαρς φον Τρίερ παρουσίασε χθες στις Κάννες μία από τις πιο ειλικρινείς του ταινίες, όπου τον πρώτο λόγο δεν έχει η πρόκληση για την πρόκληση, τα πυροτεχνήματα και ο εντυπωσιασμός, αλλά τα συναισθήματα με δύναμη και μερικές εξαιρετικά όμορφες εικόνες. Γι’ αυτό ίσως και το χειροκρότημα ήταν συγκρατημένο. Η «Μελαγχολία», που είχε διαφημιστεί σαν «ταινία καταστροφής», είναι στην πραγματικότητα μια ιστορία ψυχολογικής καταστροφής. Μελαγχολία είναι το όνομα ενός πλανήτη που πρόκειται να συγκρουστεί με τη Γη και να την καταστρέψει. Με αυτό το γεγονός να εκκρεμεί, η ιστορία μοιράζεται ανάμεσα σε δύο αδελφές, τις οποίες υποδύονται η Κίρστεν Ντανστ και η Σαρλότ Γκένσμπουργκ και στο πώς η καθεμία διαχειρίζεται την απειλή του τέλους.

Φυσικά ο πλανήτης Μελαγχολία είναι ένας συμβολισμός για την κατάθλιψη και το πόσο βαριά πέφτει επάνω στους ανθρώπους. Ο Τρίερ επανειλημμένως έχει δηλώσει ότι έχει περάσει περιόδους έντονης κατάθλιψης. Ομως στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου ήταν ιδιαίτερα ευδιάθετος, με σχεδόν νοσηρό χιούμορ και θυμήθηκε τον προβοκατόρικο εαυτό του. Ανάμεσα στον χείμαρρο των δηλώσεών του, είπε ότι αντιλαμβάνεται τον Χίτλερ και ότι αφού κάποιοι τον λένε ναζί το δέχεται, αλλά ότι αγαπάει και τους Εβραίους, όμως όχι υπερβολικά, και ότι θέλει να γυρίσει τετράωρο σκληρό πορνό με τις πρωταγωνίστριες της «Μελαγχολίας». Τέλος, μιλώντας για την ίδια του την ταινία, είπε ότι όταν είδε την αφίσα και τις φωτογραφίες, του φάνηκε ότι είναι όλα χάλια. «Ισως να είναι και βλακεία η ταινία, μπορεί και να μην είναι. Δεν είμαι όμως και σίγουρος ότι αξίζει κανείς να τη δει…».

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ (ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΗ)
Λαρς Φον Τρίερ – Σκηνοθέτης και σεναριογράφος

Αντίχριστος (Antichrist) (2009)
Επίσημο διαγωνιστικό Φεστιβάλ Καννών – Βραβείο Γυναικείας ερμηνείας Σαρλότ Γκαίνσμπουργκ
Το μεγάλο αφεντικό (Direktøren for det hele) (The Boss of It All, 2006)
Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Σαν Σεμπάστιαν
Manderlay (2005)
Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών, Φεστιβάλ Τορόντο
De fem benspænd (The Five Obstructions, 2003)
Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Σάντανς, Φεστιβάλ Τορόντο
Dogville (2003)
Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών, Φεστιβάλ Τορόντο
Χορεύοντας στο σκοτάδι (Dancer in the Dark) (2000)
Χρυσός Φοίνικας, Φεστιβάλ Καννών
Οι ηλίθιοι (Idioterne) (The Idiots, 1998)
Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών
Riget II (The Kingdom II, TV, 1997)
Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Βενετίας
Δαμάζοντας τα κύματα(Breaking the Waves) (1996)
Μέγα Βραβείο Φεστιβάλ Καννών, Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Τορόντο
Riget I (The Kingdom, TV, 1994)
Βραβελίο Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Φεστιβάλ Κάρλοβυ Βάρυ
Europa (1991)
Βραβείο Κριτικής Επιτροπής, Φεστιβάλ Καννών
Medea (TV, 1988)
Epidemic (1987)
Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών
Το στοιχείο του εγκλήματος (Forbrydelsens Element) (Element of Crime, 1984)
Μέγα Βραβείο Φεστιβάλ Καννών
Befrielsesbilleder (Pictures of Liberation Images of Relief, 1982)
Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Βερολίνου