f l a m e n c o λ ό γ ι ο

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ BOOK PRESS ΓΙΑ ΤΟ "ΑΧΤΙ"

2012-01-18T17:42:00.000+02:00

Του Κώστα Αγοραστού

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι πρωτοεμφανιζόμενοι συγγραφείς επιλέγουν το πρώτο τους βιβλίο να είναι μια συλλογή διηγημάτων. Και αυτό, γιατί συνήθως, έχουν άγνοια κινδύνου. Τα σκόρπια κείμενα που έγραψαν μέσα στα χρόνια, οι σκέψεις τους, τα τυχαία περιστατικά που τους έχουν εντυπωθεί και γενικότερα το προσωπικό βίωμα, δύσκολα μετασχηματίζεται σε αυτό που λέμε λογοτεχνία. Ποιος είναι ο καταλύτης αυτής της μετάλλαξης; Μα, φυσικά, το ταλέντο.

Διαβάζοντας τη συλλογή του Νίκου Ξένιου, Το άχτι, αυτό που εντοπίζει κανείς πρώτα πρώτα είναι το συγγραφικό ταλέντο. Την ανέση να διηγείται ιστορίες με τρόπο γλαφυρό και ανάγλυφο. Με τρόπο που κρύβει επιμελώς τα λογοτεχνικά του διαβάσματα και προάγει την ιστορία αυτή καθ΄εαυτήν. Η γραφή του ρέουσα, παρασέρνει τον αναγνώστη στο βάθος της κάθε ιστορίας, κάνοντάς τον συμμέτοχο και όχι απλώς παρατηρητή.

Το βιβλίο περιλαμβάνει δεκαέξι διηγήματα, τα οποία χαρακτηρίζονται από ένα σχετικά ομοιόμορφο ύφος. Και αυτό γιατί ο συγγραφέας δεν χάνει την ευκαιρία να πειραματιστεί με τον εξπρεσιονισμό, δίνοντάς μας δυο διηγήματα, τα οποία απαιτούν την αυξημένη προσοχή μας. Τα υπόλοιπα, ασχολούνται με θέματα καθημερινά, προσωπικά, συναισθηματικά και συγχρόνως βαθιά πολιτικά, αλλά χωρίς καταγγελτική διάθεση. Στόχος δεν είναι η απλή καταγραφή του εκάστοτε γεγονότος, αλλά ο εγκλωβισμός του στο άχρονο της λογοτεχνίας. Ο υπάλληλος του σουπερμάρκετ που βρίσκει δηλητηριασμένο και νεκρό έναν άστεγο έξω από την πολυκατοικία του («Πολιτική του καταστήματος»), ο άτυχος θαμώνας της πλατείας Εξαρχείων που δέχεται επίθεση από “αναρχικούς” την ώρα που πίνει τον καφέ του («Η κορνίζα»), ο νεαρός Άμλετ, από την Αρμενία, που δίνει τις εξετάσεις του σχολείου του μέσα στο Αστυνομικό τμήμα («Ο πρίγκηπας»), η νεοδιόριστη καθηγήτρια που ασφυκτιά στο νέο της σχολείο αλλά και στη μακροχρόνια σχέση της («Το άχτι»).

Όλα τα διηγήματα της συλλογής έχουν ως κεντρικό άξονα τον άνθρωπο που παλεύει με τις εμμονές του, τον άνθρωπο που ασφυκτιά μέσα στην καθημερινότητά του. Ο συγγραφέας, όπως και κάθε συγγραφέας, είναι παραπάνω από εμφανές ότι αγαπάει πολύ τους ήρωές του. Κάποιους τους θαυμάζει, κάποιους άλλους τους συμπονά, κάποιους τους προστατεύει και τους περιβάλλει με στοργή. Σε όλους έχει δώσει ένα κομμάτι του εαυτού του, ένα μέρος των βιωμάτων του.

Ένα από τα ωραιότερα διηγήματα της συλλογής έχει τίτλο «Ο γιος του Σωτήρη» και είναι η ιστορία ενός σαλεμένου ανθρώπου, ο οποίος, λόγω μιας ανεξήγητης ενέργειάς του σε δημόσιο χώρο συλλαμβάνεται και αφηγείται σε μια ψυχοθεραπεύτρια την ιστορία της ζωής του, για να καταλήξει στο κομβικό εκείνο περιστατικό της παιδικής του ηλικίας. Οι αναφορές στον Οιδίποδα σαφείς, η οποίες μαζί με την έξυπνη δομή του διηγήματος, δημιουργούν μια νοηματική και δραματική κορύφωση ιδιαίτερα επιτυχημένη.

Συνολικά, η συλλογή του Ξένιου είναι μεν φιλόδοξη αλλά δεν χαρακτηρίζεται από «θόρυβο» στη γραφή του. Στοχεύει στον προσεκτικό αναγνώστη, ενώ μπορεί να κερδίσει εύκολα και τον περιστασιακό.

Στα βασικά πλεονεκτήματα του βιβλίου και το εξαιρετικά καλόγουστο εξώφυλλο με σκίτσα της Εύης Τσακνιά.

Παρουσίαση της συλλογής διηγημάτων "ΓΡΑΨΕ-ΣΒΗΣΕ" της λέσχης δημιουργικής γραφής "Γομολάστιχα"

2012-01-13T08:34:00.000+02:00

¨

Την επιλογή και σύνθεση των εικόνων έκανε η Ελένη Γιαννέτου.

Τη μουσική συνέθεσαν οι May Fly.

best wishes!

2012-01-01T15:53:00.000+02:00

Άνθος του γιαλού

2011-12-25T17:05:00.000+02:00

Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1906

Ἐπὶ πολλὰς νύκτας κατὰ συνέχειαν ἔβλεπεν ὁ Μάνος τοῦ Κορωνιοῦ, ἐκεῖ ὅπου ἔδενε τὴν βάρκαν του κάθε βράδυ, κοντὰ στὰ Κοτρώνια τοῦ ἀνατολικοῦ γιαλοῦ, ἀνάμεσα εἰς δυὸ ὑψηλοὺς βράχους καὶ κάτω ἀπὸ ἕνα παλαιὸν ἐρημόσπιτον κατηρειπωμένον, - ἐκεῖ ἔστρωνε συνήθως τὴν κάπαν ἐπάνω στὴν πλώρην τῆς βάρκας, κ᾿ ἐκοιμᾶτο χορευτὸν καὶ νανουρισμένον ὕπνον, τρεῖς σπιθαμὲς ὑψηλότερ᾿ ἀπὸ τὸ κῦμα, θεωρῶν τὰ ἄστρα, καὶ μελετῶν τὴν Πούλιαν καὶ ὅλα τὰ μυστήρια τοῦ οὐρανοῦ - ἔβλεπε, λέγω, ἀνοικτὰ εἰς τὸ πέλαγος, ἔξω ἀπὸ τὰ δυὸ ἀνθισμένα νησάκια, τὰ φυλάττοντα ὡς σκοποὶ τὸ στόμιον τοῦ λιμένος, ἓν μελαγχολικὸν φῶς - κανδήλι, φανόν, λαμπάδα, ἢ ἄστρον πεσμένον - νὰ τρεμοφέγγῃ, ἐκεῖ μακράν, εἰς τὸ βάθος τῆς μελανωμένης εἰκόνος, ἐπιπολῆς εἰς τὸ κῦμα, καὶ νὰ στέκῃ ἐπὶ ὥρας, φαινόμενον ὡς νὰ ἔπλεε, καὶ μένον ἀκίνητον.
Ὁ Μάνος τοῦ Κορωνιοῦ, λεμβοῦχος ψαράς, ἦτον ἀδύνατος στὰ μυαλὰ ὅπως καὶ πᾶς θνητός. Ἀρκετὸν ἦτο ἤδη ὁποὺ ἔδενε τὴν βάρκαν του κάθε βράδυ ἐκεῖ, δίπλα εἰς τοὺς δυὸ μαυρισμένους βράχους, κάτω ἀπὸ τὸ ἐρημόσπιτον ἐκεῖνο, τ᾿ ὁλόρθον ἄψυχον φάντασμα, τὸ ὁποῖον εἶχε τὴν φήμην, ὅτι ἦτο στοιχειωμένον. Ἐκαλεῖτο κοινῶς «τῆς Λουλούδως τὸ Καλύβι». Διατί; Κανεὶς δὲν ἤξευρεν. Ἤ, ἂν ὑπῆρχον ὀλίγα γραΐδια «λαδικά», ἢ καὶ δυὸ τρεῖς γέροι, γνωρίζοντες τὰς παλαιὰς ἱστορίας τοῦ τόπου, ὁ Μάνος δὲν ἔτυχεν εὐκαιρίας νὰ τοὺς ἐρωτήση.
Ἔβλεπε, βραδιὲς τώρα, τὸ παράδοξον ἐκεῖνο μεμακρυσμένον φῶς νὰ τρέμῃ καὶ νὰ φέγγῃ ἐκεῖ εἰς τὸ πέλαγος, ἐνῷ ἤξευρεν, ὅτι δὲν ἦτο ἐκεῖ κανεὶς φάρος. Ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶχε φροντίσει δι᾿ αὐτὰ τὰ πράγματα εἰς τὰ μικρὰ μέρη, τὰ μὴ ἔχοντα ἰσχυροὺς βουλευτάς.
Τί, λοιπόν, ἦτο τὸ φῶς ἐκεῖνο; Ἠσθάνετο ἐπιθυμίαν, ἐπειδὴ σχεδὸν καθημερινῶς ἐπέρνα μὲ τὴν βάρκα του ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ πέραμα, ἀνάμεσα εἰς τὰ δυὸ χλοερὰ νησάκια, καὶ δὲν ἔβλεπε κανὲν ἴχνος ἐκεῖ τὴν ἡμέραν, τὸ ὁποῖον νὰ ἐξηγῇ τὴν παρουσίαν τοῦ φωτὸς τὴν νύκτα, νὰ πλεύση τὰ μεσάνυχτα, διακόπτων τὸν μακάριον ὕπνον του, καὶ τοὺς ρεμβασμούς του πρὸς τ᾿ ἄστρα καὶ τὴν Πούλιαν, νὰ φθάση ἕως ἐκεῖ, νὰ ἰδῆ τί εἶναι, καί, ἐν ἀνάγκῃ, νὰ τὸ κυνηγήση τὸ μυστηριῶδες ἐκεῖνο φέγγος. Ὅθεν ὁ Μάνος, ἐπειδὴ ἦτο ἀσθενὴς ἄνθρωπος, καθὼς εἴπομεν, νέος εἰκοσαετής, ἐκάλεσεν ἐπίκουρον καὶ τὸν Γιαλὴν τῆς Φαφάνας, δέκα ἔτη μεγαλύτερόν του, ἀφοῦ τοῦ διηγήθη τὸ νυκτερινὸν ὅραμά του, διὰ νὰ τοῦ κάμῃ συντροφιὰν εἰς τὴν ἀσυνήθη ἐκδρομήν.
―
Ἐπῆγαν μίαν νύκτα, ὅταν ἡ σελήνη ἦτο ἐννέα ἡμερῶν, κ᾿ ἔμελλε νὰ δύση περὶ τὴν μίαν μετὰ τὰ μεσάνυχτα. Τὸ φῶς ἐφαίνετο ἐκεῖ, ἀκίνητον ὡς καρφωμένον, ἐνῷ ὁ πύρινος κολοβὸς δίσκος κατέβαινεν ἤρεμα πρὸς δυσμᾶς κ᾿ ἔμελλε νὰ κρυφθῆ ὀπίσω τοῦ βουνοῦ. Ὅσον ἔπλεαν αὐτοὶ μὲ τὴν βάρκαν, τόσον τοὺς ἔφευγε, χωρὶς νὰ κινῆται ὀφθαλμοφανῶς, ὁ μυστηριώδης πυρσός. Ἔβαλαν δύναμιν εἰς τὰ κουπιά, «ἐξεπλατίσθηκαν». Τὸ φῶς ἐμακρύνετο, ἐφαίνετο ἀπώτερον ὁλονέν. Ἦτο ἄφθαστον. Τέλος ἔγινεν ἄφαντον ἀπὸ τοὺς ὀφθαλμούς των.
Ὁ Μάνος, μαζὶ μὲ τὸν Φαφάναν, ἔκαμαν πολλοὺς σταυρούς. Ἀντήλλαξαν ὀλίγας λέξεις:
- Δὲν εἶναι φανάρι, δὲν εἶναι καΐκι, ὄχι.
- Καὶ τί εἶναι;
- Εἶναι...
Ὁ Γιαλὴς τῆς Φαφάνας δὲν ἤξευρε τί νὰ εἴπῃ.
Τὴν νύκτα τῆς τρίτης ἡμέρας, καὶ πάλιν δυὸ ἢ τρεῖς ἡμέρας μετ᾿ αὐτήν, οἱ δυὸ ναυτίλοι ἐπεχείρησαν ἐκ νέου τὴν ἐκδρομήν. Πάντοτε ἔβλεπαν τὴν μυστηριώδη λάμψιν νὰ χορεύῃ εἰς τὰ κύματα. Εἶτα, ὅσον ἐπλησίαζαν αὐτοί, τόσον τὸ ὅραμα ἔφευγε. Καὶ τέλος ἐγίνετο ἄφαντον. Τί ἄρα ἦτο;
―
Εἷς μόνον γείτων εἶχε παρατηρήσει τὰς ἐπανειλημμένας νυκτερινὰς ἐκδρομὰς τῶν δυὸ φίλων μὲ τὴν βάρκαν. Ὁ Λίμπος ὁ Κόκοϊας, ἄνθρωπος πενηντάρης, εἶχε διαβάσει πολλὰ παλαιὰ βιβλία μὲ τὰ ὀλίγα κολλυβογράμματα ποὺ ἤξευρε, καὶ εἶχεν ὁμιλήσει μὲ πολλὰς γραίας σοφάς, αἵτινες ὑπῆρξαν τὸ πάλαι. Ἐκάθητο ὅλην τὴν νύκτα, ἀγρυπνῶν, σιμὰ εἰς τὸ παράθυρόν του, βλέπων πρὸς τὴν θάλασσαν, καὶ πότε ἐδιάβαζε τὰ βιβλία του, πότε ἐρρέμβαζε πρὸς τὰ ἄστρα καὶ πρὸς τὰ κύματα. Ἡ καλύβη του, ὅπου ἔρημος καὶ μόνος ἐκατοικοῦσεν, ἔκειτο ὀλίγους βράχους παραπέρα ἀπὸ τὸ σπίτι τῆς Λουλούδως, ὅπου ἔδενε τὴν βάρκαν του ὁ Μάνος, ἀνάμεσα εἰς τὸ σπίτι τῆς Βάσως τοῦ Ραγιᾶ καὶ τῆς Γκαβαλογίνας.
Μίαν νύκτα, ὁ Κορωνιὸς καὶ ὁ ἐγγονὸς τῆς Φαφάνας ἡτοιμάζοντο νὰ λύσουν τὴν βάρκαν, καὶ νὰ κωπηλατήσουν, τετάρτην φοράν, διὰ νὰ κυνηγήσουν τὸ ἀσύλληπτον θήραμά των.
Ὁ Λίμπος ὁ Κόκοϊας τοὺς εἶδεν, ἐξῆλθεν ἀπὸ τὴν καλύβην του, φορῶν ἄσπρον σκοῦφον καὶ ράσον μακρύ, ὅπως ἐσυνήθιζε κατ᾿ οἶκον, ἐπήδησε δυὸ τρεῖς βράχους πρὸς τὰ ἐκεῖ, κ᾿ ἔφθασε παραπάνω ἀπὸ τὸ μέρος, ὅπου εὑρίσκοντο οἱ δυὸ φίλοι.
- Γιὰ ποῦ, ἂν θέλῃ ὁ Θεός, παιδιά; τοὺς ἐφώναξεν. Εἶναι βραδιὲς τώρα ποὺ τρέχετε ἔξω ἀπὸ τὸ λιμάνι, χωρὶς νὰ γιαλεύετε, χωρὶς νὰ πυροφανίζετε - καὶ τὰ ψάρια σας δὲν τὰ εἴδαμε. Μήπως σὰς ὠνείρεψε καὶ σκάφτετε πουθενά, γιὰ νὰ βρῆτε τίποτα θησαυρό;
Ὁ Μάνος παρεκάλεσε τὸν Κόκοϊαν νὰ κατεβῇ παρακάτω καὶ νὰ ὁμιλῇ σιγανώτερα. Εἶτα δὲν ἐδίστασε νὰ τοῦ διηγηθῆ τὸ ὅραμά του.
Ὁ Λίμπος ἤκουσε μετὰ προσοχῆς. Εἶτα ἐγέλασε:
- Ἀμ᾿ ποὺ νὰ τὰ ξέρετε αὐτὰ ἐσεῖς, οἱ νέοι, εἶπε, σείων σφοδρῶς τὴν κεφαλήν. Τὸν παλαιὸν καιρὸν τέτοια πράματα, σὰν αὐτὸ ποὺ εἶδες, Μάνο, τὰ ἔβλεπαν ὅσοι ἦταν καθαροί, τώρα τὰ βλέπουν μόνο οἱ ἐλαφροΐσκιωτοι. Ἐγὼ δὲ βλέπω τίποτα!.. Τὸ ἴδιο κι ὁ Γιαλὴς βλέπει αὐτὸ ποῦ λὲς πῶς βλέπεις;
Ὁ Γιαλὴς ἠναγκάσθη μὲ συστολὴν κατωτέραν της ἡλικίας του νὰ ὁμολογήση, ὅτι δὲν ἔβλεπε τὸ φῶς, περὶ οὗ ὁ λόγος, ἀλλ᾿ ἐπείθετο εἰς τὴν διαβεβαίωσιν τοῦ Μάνου, ὅστις ἔλεγεν ὅτι τὸ βλέπει.
Ὁ Κόκοϊας, ἤρχισε τότε νὰ διηγῆται:
- Ἀκοῦστε νὰ σὰς πῶ, παιδιά. Ἐγὼ ποὺ μὲ βλέπετε, ἔφθασα τὴ γριά-Κοεράνω τοῦ Ραγιά, τὴν μαννοὺ αὐτῆς τῆς Βάσως τῆς γειτόνισσας, καθὼς καὶ τὴ μάννα τῆς Γκαβαλογίνας, ἀκόμα κι ἄλλες γριές. Μοῦ εἶχαν διηγηθῆ πολλὰ πρωτινά, παλαιικὰ πράματα, καθὼς κι αὐτὸ ποὺ θὰ σὰς πῶ τώρα:
»Βλέπετε αὐτὸ τὸ χάλασμα, τὸ Καλύβι τῆς Λουλούδως, ποὺ λένε πῶς εἶναι στοιχειωμένο; Ἐδῶ τὸν παλαιὸν καιρὸ ἐκατοικοῦσε μιὰ κόρη, ἡ Λουλούδω, ὁποὺ τὴν εἶχαν ὀνοματίσει γιὰ τὴν ἐμορφιά της, - ἔλαμπε ὁ ἥλιος, ἔλαμπε κι αὐτὴ - μαζὶ μὲ τὸν πατέρα της τὸν γερό-Θεριὰ (ἑλληνικὰ τὸν ἔλεγαν Θηρέα), ὅπου ἐκυνηγοῦσε ὅλους τους Δράκους καὶ τὰ Στοιχειά, μὲ τὴν ἀσημένια σαγίτα καὶ μὲ φαρμακωμένα βέλη. Ἕνα Βασιλόπουλο ἀπὸ τὰ ξένα τὴν ἀγάπησε τὴν ὄμορφη Λουλούδω. Τῆς ἔδωκε τὸ δαχτυλίδι του, κ᾿ ἐκίνησε νὰ πάῃ στὸ σεφέρι καὶ τῆς ἔταξε μὲ ὅρκον ὅτι, ἅμα νικήση τοὺς βαρβάρους, τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ γεννηθῆ ὁ Χριστός, θὰ ἔρθη νὰ τὴν στεφανωθῇ.
»Ἐπῆγε τὸ Βασιλόπουλο. Ἔμεινεν ἡ Λουλούδω, ρίχνοντας τὰ δάκρυά της στὸ κῦμα, στὸν ἀέρα στέλνοντας τοὺς ἀναστεναγμούς της, καὶ τὴν προσευχὴ στὰ οὐράνια, νὰ βγῆ νικητὴς τὸ Βασιλόπουλο, νὰ ἔρθη ἡ μέρα ποὺ θὰ γεννηθῆ ὁ Χριστός, νὰ γυρίση ὁ σαστικός της νὰ τὴν στεφανωθῆ.
»Ἔφτασε ἡ μέρα ποὺ ὁ Χριστὸς γεννᾶται. Ἡ Παναγία μὲ ἀστραφτερὸ πρόσωπο, χωρὶς πόνο, χωρὶς βοήθεια, γέννησε τὸ Βρέφος μὲς στὴ Σπηλιά, τὸ ἐσήκωσε, τὸ ἐσπαργάνωσε μὲ χαρά, καὶ τὸ ῾βαλε στὸ παχνί, γιὰ νὰ τὸ κοιμίση. Ἕνα βοϊδάκι κ᾿ ἕνα γαϊδουράκι ἐσίμωσαν τὰ χνῶτα τοὺς στὸ παχνὶ κ᾿ ἐφυσοῦσαν μαλακὰ νὰ ζεστάνουν τὸ θεῖο Βρέφος. Νά, τώρα θὰ ῾ρθῆ τὸ Βασιλόπουλο, νὰ πάρη τὴν Λουλούδω!
»Ἦρθαν οἱ βοσκοί, δυὸ γέροι μὲ μακριὰ ἄσπρα μαλλιά, μὲ τὶς μαγκοῦρες τους, ἕνα βοσκόπουλο μὲ τὴ φλογέρα του, θαμπωμένοι, ξαφνιασμένοι, κ᾿ ἔπεσαν κ᾿ ἐπροσκύνησαν τὸ θεῖο Βρέφος. Εἶχαν ἰδεῖ τὸν Ἄγγελον ἀστραπόμορφον, μὲ χρυσογάλανα λευκὰ φτερά, εἶχαν ἀκούσει τ᾿ ἀγγελούδια ποὺ ἔψαλλαν: Δόξα ἐν ὑφίστοις Θεῷ! Ἔμειναν γονατιστοί, μ᾿ ἐκστατικὰ μάτια, κάτω ἀπὸ τὸ παχνί, πολλὴν ὥρα, κ᾿ ἐλάτρευαν ἀχόρταγα τὸ θάμα τὸ οὐράνιο. Νά! τώρα θὰ ῾ρθῆ τὸ Βασιλόπουλο, νὰ πάρη τὴν Λουλούδω!
»Ἔφτασαν κ᾿ οἱ τρεῖς Μάγοι, καβάλα στὶς καμῆλες τους. Εἶχαν χρυσὲς μίτρες στὸ κεφάλι, κ᾿ ἐφοροῦσαν μακριὲς γοῦνες μὲ πορφύρα κατακόκκινη. Καὶ τ᾿ ἀστεράκι, ἕνα λαμπρὸ χρυσὸ ἀστέρι, ἐχαμήλωσε κ᾿ ἐκάθισε στὴ σκεπὴ τῆς Σπηλιᾶς, κι ἔλαμπε μὲ γλυκὸ οὐράνιο φῶς, ποὺ παραμέριζε τῆς νύχτας τὸ σκοτάδι. Οἱ τρεῖς βασιλικοὶ γέροι ξεπέζεψαν ἀπ᾿ τὶς καμῆλες τους, ἐμπήκαν στὸ Σπήλαιο, κ᾿ ἔπεσαν κ᾿ ἐπροσκύνησαν τὸ Παιδί. Ἄνοιξαν τὰ πλούσια τὰ δισάκια τους, κ᾿ ἐπρόσφεραν δῶρα: χρυσὸν καὶ λίβανον καὶ σμύρναν.
- »Νά! τώρα θὰ ῾ρθῆ τὸ Βασιλόπουλο, νὰ πάρη τὴν Λουλούδω!»
- Πέρασαν τὰ Χριστούγεννα, τελειώθηκε τὸ μυστήριο, ἔγινε ἡ σωτηρία, καὶ τὸ Βασιλόπουλο δὲν ᾖρθε νὰ πάρη τὴν Λουλούδω! Οἱ βάρβαροι εἶχαν πάρει σκλάβο τὸ Βασιλόπουλο. Τὸ φουσάτο του εἶχε νικήσει στὴν ἀρχή, τὰ φλάμπουρά του εἶχαν κυριέψει μὲ ἀλαλαγμὸ τὰ κάστρα τῶν βαρβάρων. Τὸ Βασιλόπουλο εἶχε χυμήξει μὲ ἀκράτητην ὁρμή, ἀπάνω στὸ μούστωμα καὶ στὴ μέθη τῆς νίκης. Οἱ βάρβαροι μὲ δόλο τὸν εἶχαν αἰχμαλωτίσει!
»Τὰ δάκρυα τῆς κόρης ἐπίκραναν τὸ κῦμα τ᾿ ἁρμυρό, οἱ ἀναστεναγμοί της ἐδιαλύθηκαν στὸν ἀέρα, κ᾿ ἡ προσευχή της ἔπεσε πίσω στὴ γῆ, χωρὶς νὰ φθάση στὸ θρόνο τοῦ Μεγαλοδύναμου. Ἕνα λουλουδάκι ἀόρατο, μοσχομυρισμένο, φύτρωσε ἀνάμεσα στοὺς δυὸ αὐτοὺς βράχους, ὁποὺ τὸ λὲν Ἀνθὸς τοῦ Γιαλοῦ, ἀλλὰ μάτι δὲν τὸ βλέπει. Καὶ τὸ Βασιλόπουλο, ποὺ εἶχε πέσει στὰ χέρια τῶν βαρβάρων, ἐπαρακάλεσε νὰ γίνῃ Σπίθα, φωτιὰ τοῦ πελάγους, γιὰ νὰ φτάση ἐγκαίρως, ὡς τὴν ἡμέρα ποὺ γεννᾶται ὁ Χριστός, νὰ φυλάξη τὸν ὅρκο του, ποὺ εἶχε δώσει στὴ Λουλούδω.
»Μερικοὶ λένε, πῶς τὸ Ἄνθος τοῦ Γιαλοῦ ἔγινε ἀνθός, ἀφρὸς τοῦ κύματος. Κ᾿ ἡ Σπίθα ἐκείνη, ἡ φωτιὰ τοῦ πελάγου ποὺ εἶδες, Μάνο, εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ Βασιλόπουλου, ποὺ ἔλιωνε, σβήσθηκε στὰ σίδερα τῆς σκλαβιᾶς, καὶ κανεὶς δὲν τὴν βλέπει πιά, παρὰ μόνον ὅσοι ἦταν καθαροὶ τὸν παλαιὸν καιρόν, καὶ οἱ ἐλαφροΐσκιωτοι στὰ χρόνια μας».

Λεοντή

2011-12-22T05:35:00.000+02:00

Λεοντή,
του Νίκου Ξένιου

Α ώστε μαμά γι’ αυτό λοιπόν ο Ηρακλής φοράει στο κεφάλι του το κεφάλι του λιονταριού με ανοιχτό το στόμα σαν να βρυχάται, και λες πως βούτηξε μπροστά από το τζάκι το γουναρικό και το καπελώθηκε ασιδέρωτο: γιατί ο μύθος απευθυνόταν σε πολιτισμένους ανθρώπους και θα έπρεπε κάπως ο μυθικός ήρως να καλύψει τη γύμνια του! Βλακείες, θα μου πεις, η ανδρική γυμνότητα τότε κάθε άλλο παρά ντροπή ήταν, απόδειξη οι αθλητές που ξεβρακώνονταν ενώπιον όλων και πάλευαν κι έτρεχαν και ιδροκοπούσαν με τ’αρχίδια να κουνιούνται πέρα δώθε. Έτσι δεν καμάρωνες κι εσύ όταν με σηκώνατε με τον μπαμπά στο τραπέζι της ταβέρνας να χορέψω, ναι, ναι, όταν ήμουν τριών χρονών, και μου κατεβάζατε το παντελονάκι και λέγατε με καμάρι ν’ ακούσουν και τα διπλανά τραπέζια «αντράκι μου, αντράκι μου»… ήταν κι εκείνα τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού που τι να ξαπλώσεις μεσημέρι, ένα μαρτύριο, καυλωμένοι όλοι στα κρεβάτια μας κι εσύ σαν θαλαμοφύλακας να ελέγχεις κάτω απ΄τα σεντόνια καθέναν ξεχωριστά. Τα ξαδέρφια μου το ξεπέρασαν, εγώ ποτέ…ακούω μεσημεριανό ύπνο και το βάζω στα πόδια. Μ’ ένα σηκωμένο πουλί μονίμως, κι αυτό να απαγορεύεται, μη αυτό και μη εκείνο, πού να τηρήσω τα «μη», ρε μάνα, κάτω απ΄τα σεντόνια, αχ ρε μάνα, άχ…Και σιχαίνομαι και τις μύγες το καλοκαίρι γύρω από το καρπούζι, πριν μαζέψεις τα πιάτα…
Κοίτα, μ’αυτά και μ’αυτά κρύωσε το γάλα μου…όχι, θα το πιω κρύο, μην το ζεστάνεις…βιάζομαι, άλλωστε, πρέπει να κατέβω στο Σύνταγμα…

…Οπότε να υποθέσω πως όλοι αυτοί οι τύποι των άθλων, οι Αχιλλής, οι Θησείς, οι Ηράκλεις, καθώς και οι ανδροπρεπείς πολεμοχαρείς επίγονοί τους, ήσαν ιδιαίτερα αρχιδάτοι τύποι πρωταθλητών, κι ήσαν επιπλέον και εκδικητικοί Λάκωνες φαλλοκράτες, ώστε ο συγκεκριμένος αγριάνθρωπος, αντί να πούμε κλάδου ελαίας, ζώστηκε το ταλαίπωρο το αγρίμι αφού τόγδαρε και-γιατί όχι- το έφαγε κιόλας! Ή όχι Λάκωνες; Τι με αγριοκοιτάς; «Να μην μιλάω έτσι για τους Λάκωνες»; «Οι Λάκωνες ήλθαν με τα πόδια στην Πλατεία Συντάγματος»; Το ξέρω, τι μου το λες τώρα αυτό; «Ο μπαμπάς ήταν Λάκωνας»; Κι αυτό το ξέρω, τι μου το λες; Τι σχέση έχει αυτό; Ίσα ίσα, που διεκδικεί και άμεση καταγωγή, Θεός σ’χωρέστον…Εντάξει ρε μάνα, δεν κάνω πλάκα. Δεν κάνω πλάκα! Από τότε που πέθανε ο πατέρας ούτε χιούμορ δεν μπορούμε να κάνουμε εδώ μέσα. Κι ούτε μια προσωπική στιγμή δεν έχω, ρε μάνα, μπουκάρεις στο μπάνιο όταν ξυρίζομαι και μπορεί και να με πετύχεις ολόγυμνο αφού ποτέ δεν χτυπάς την πόρτα, δεν το καταλαβαίνεις αυτό το πράμα, είμαι άντρας πια, πάει η εποχή που μ’ έκανες μπάνιο. Τι; Θάθελες και τώρα να με κάνεις μπάνιο; Άσε ρε μάνα, τι σου περνάει από το μυαλό, δεν υπάρχει λόγος, δεν υπάρχει λόγος. Άμα βρω δουλειά όλα θ’ αλλάξουν, θα δεις. Τώρα, θα μου πεις, τι κάθομαι και σπάω το κεφάλι μου με τον Ηρακλή. Χα χα, το θυμάσαι στη δραχμή που ήταν δυο Ηρακλήδες, απόλυτα συμμετρικοί, ο ένας εκ δεξιών κι ο άλλος εξ ευωνύμων, με δέρας λιονταριού και ρόπαλα και οι δύο, γυμνοί, σ΄εκείνη τη στάση ανάπαυσης του γοφού που έχουν οι εξελιγμένοι Κούροι της κλασικής εποχής, να φυλάνε το Κοινοβούλιο όπως ο Ιουστινιανός φύλαγε τον ναό του Αγίου Βιταλίου της Ραβένα; Χάθηκε αυτό το νόμισμα, πάει, μόνο στο νομισματικό μουσείο το βρίσκει κανείς στις μέρες μας. Για να μην πιάσουμε τώρα το Κοινοβούλιο! Εεε! Πρόλαβέ το το ψωμί, θα καεί στη φρυγανιέρα, τρέχα ρε μάνα, καίγεται!

…Καλά λοιπόν. Μένει η ερμηνεία – μισό να καταπιώ τη μπουκιά μου- μένει λοιπόν η ερμηνεία πως ο Ηρακλής φόρεσε το λιονταροκέφαλο για να ζεσταίνεται, αφού ως άνθρωπος του Νεάντερταλ ο Ηρακλής ζούσε στην Εποχή των Παγετώνων… «Όχι; Να μη μιλάω με γεμάτο στόμα; Δεν ήταν άνθρωπος του Νεάντερταλ»; Τι ήταν, του Κρο Μανιόν; Τι γελάς, δεν κάνω πλάκα, απλώς δεν ξέρω σε ποιαν εποχή έζησε και κρίνοντας από το ατημέλητο στυλ είπα…Επιμελημένα ατημέλητο, βέβαια, γιατί μην ξεχνάς: κάποιες το θεωρούν σέξυ αυτό το αρκουδίσιο χάλι! Δεν το φόρεσε γι’ αυτό, λες; Για ποιον λόγο τότε; Εγώ λέω, για να βροντοφωνάξει σε όλα τα τέρατα πως είδατε, εγώ το έφαγα τελικά το παλιολιόνταρο, πάνω που πήγαινε να με φάει αυτό! Γιατί είναι το τρόπαιο της σπαρτιατικής βεντέτας του, του στοιχήματός του με την αγριότητα εκεί πέρα, μετά τα όρια της πόλης-κράτους, στις εσχατιές, το λάφυρο δηλαδή της ενηλικιώσεως και του κυνηγιού του. Τρόπον τινά το φέρει ως ένδυμα για να δηλώσει τη μετάβαση από τον πολιτισμό στην αγριότητα ή από την αγριότητα στον πολιτισμό. Τέλος, μια πιθανή απάντηση είναι για να μεταμφιεστεί, να μην τον γνωρίζουν, για παραλλαγή στρατιωτική ένα πράμα… Όχι. Ούτε αυτή είναι η καθεαυτήν χρήση της λεοντοκεφαλής…τι σου λέω τώρα πρωϊνιάτικα ρε μητέρα, τι σου λέω…Σου αρέσει; Πάλι καλά. Άλλες βαριούνται. Μια γκόμενα που είχα με άφησε γιατί της έλεγα τέτοια στο κρεβάτι. «Δεν μου άξιζε τέτοια γυναίκα»; Πού τη θυμάσαι μωρέ εσύ; Καταρχήν ξέρεις για ποιαν λέω;… Τη Βούλα λέω, ναι, πού τη θυμάσαι εσύ τη Βούλα; Δεν τη χώνεψες ποτέ, τώρα σαν να μού ‘ρχεται η εικόνα. Όχι, δεν με παράτησε γι’αυτό, επειδή της έλεγα μυθολογίες και τέτοια, έφυγε γιατί μπούκαρες μέσα στο δωμάτιο που ήμασταν ολόγυμνοι και τη γαμούσα κι εσύ έλεγες συγγνώμη συγγνώμη αλλά αυτή είχε φρικάρει ήδη και είχε τυλιχτεί τα σεντόνια. Είδε απόειδε, τα μάζεψε η κοπέλα κι έφυγε! Δεν σε κατηγορώ τώρα, για την ιστορία το αναφέρω, έτσι κι αλλιώς εγώ βαριέμαι τις ίδιες γκόμενες συνέχεια, αργά ή γρήγορα θά ‘παιρνε πόδι…προσωπικά δεν μ’ένοιαζε, μάνα μου είσαι, τι να με ξαναδείς γυμνό, ξέρεις πώς είναι το πουλί μου. Μην σοκάρεσαι ρε μαμά, αλήθεια δεν λέω; Δεν έχω πρόβλημα να δεις το πουλί μου, μόνο που δεν υπάρχει λόγος να θέλεις να το δεις, αυτό λέω, να συνεννοούμεθα. Ωωω, βρε μάνα, αμάν πια! Δικαίωμα έχεις, απλώς δεν υπάρχει λόγος, αυτό λέω. Ε, καλά τώρα, σ’ αυτό το θέμα διαφωνούσαμε από τότε που έβγαλα με άριστα τη Φιλοσοφική…δεν ντρέπομαι ρε μαμά, γιατί να ντραπώ, στο έχω πει:το μόνο που ντρέπομαι είναι που δεν έχω δουλειά, ένας άντρας δεν φοβάται να τον δει ολόγυμνο η μάνα του…ούτε η μάνα του τρομάζει…όμως δεν υπάρχει λόγος, τελεία και παύλα.

Τώρα που το λες, θυμήθηκα, ναι! Η λεοντοκεφαλή είναι γοργόνειον και τρομάζει τα άλλα τέρατα! Είναι σαν το κομμένο κεφάλι της Μέδουσας, είναι σαν κάθε κομμένο κεφάλι! Φρικάρουν όλοι που το βλέπουν και χέζονται πάνω τους κι αποστρέφουν το βλέμμα όπως η γυναίκα του Λωτ στα Σόδομα που έγινε στήλη άλατος, αυτό είναι! Βάλε και το ρόπαλο, θα πρέπει γενικώς να μην ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο θέαμα να τον βλέπεις να πλησιάζει, ξεβράκωτος και βρωμερός, μες στην τρίχα και τη γενειάδα, καπάκι με τ’ αγριόδοντα του λιονταριού στεφάνι στην αγριόφατσά του και με διάφορα κρόταλα να βροντάνε αριστερά και δεξιά! Θα πρέπει να κοβόταν το γάλα στις λεχώνες! Θα πρέπει να σου κοβόταν η διάθεση να φυτρώσεις και άλλα κεφάλια μέσα στη λιμνούλα σου! Θα πρέπει να σου έφευγε η γη από τους ώμους, άν ήσουν-λέμε τώρα- ο Άτλαντας! Όσο για την κόπρον του Αυγείου, μάλλον θα δημιουργήθηκε από φόβο τη στιγμή ακριβώς της εμφανίσεως του εν λόγω παιδοβούβαλου! Χα χα! Πού να ξεπλυθεί η κόπρος; Ο τύπος έπιανε τον Αλιάκμονα και με δυο απλές κινήσεις μετέστρεφε τη ροή του! Που για να το κατορθώσει σήμερα αυτό ένα μεγάλο τεχνικό γραφείο χρειάζεται ένα επιτελείο διακοσίων Αλβανών και Πακιστανών, βάλε τους σχεδιαστές, τους αρχιτέκτονες, τις άδειες του ΥΠΕΧΩΔΕ και τις διαμαρτυρίες των αρχαιολόγων…Μιλάμε για συνοπτικές διαδικασίες με γνώμονα την απόλυτη, ανεπεξέργαστη βία, σε στυλ Γόρδιος Δεσμός: Δεν θέλεις να εξωκείλεις, ποταμέ; Θα σε εξωκείλω εγώ! Κι όλα αυτά με την απόλυτη συγκατάθεση της επίγειας εξουσίας, την οποία υπηρετούσε το τερατάκι. Ε, να μην του επιτρέψει ο Ευρυσθέας, στην απόλυτη γύμνια του, να φέρει ως αιγίδα, αντί για το γνωστό κατσικοτόμαρο, ολόκληρο το δέρας του καταπτοηθέντος και δαρέντος, ηττηθέντος, ευτελισμένου, κατά κράτος υποταγμένου, εξορισμένου, δια παντός σιωπήσαντος και τελικώς κεκαρμένου λέοντος; Ήθελε να μεγαλώσει μια ώρα αρχύτερα, ο βλάκας. Κι εμείς που μεγαλώσαμε τι καταλάβαμε; «Τι θα πει κεκαρμένου»;«Δεν μεγαλώσαμε»; Τι θέλεις να πεις; «Θα είμαι πάντα το μωρό σου»; Άσε ρε μάνα, άσε τώρα…

…Να πηγαίνω τώρα. Η Πλατεία Συντάγματος θα έχει γεμίσει. Έχουμε λαϊκή συνέλευση το βράδυ, τώρα το πρωί θα μουντζώνουμε το Κοινοβούλιο, ναι, ναι, το Κοινοβούλιο. Γιατί το Κοινοβούλιο τα φταίει όλα, γι’αυτό. Που κάθονται εκεί μέσα οι χαραμοφάηδες και ο κόσμος πεινάει έξω, σαν Μαρίες Αντουανέττες και λένε «να φάει παντεσπάνι» και σκασίλα τους με τα βουλευτικά αξιώματα και τη βουλευτική ασυλία. Θα τα δουν όλα, στο ορκίζομαι ρε μάνα, θα τα δουν όλα! Λένε πως άνοιξαν σήραγγα που περνάει κάτω από την Πλατεία Συντάγματος και βγαίνει κάπου στην Καπνικαρέα. Λένε πως υπήρχε από παλιά αυτό το τούνελ γιατί πάντα ο λαός ήταν δυσαρεστημένος και ζητούσε να τους διώξει όλους, και τους προκατόχους τους, απλά θέλει διάνοιξη για να χρησιμοποιηθεί και πάλι, κοίτα τους γελοίους που μαγειρεύουν να το βάλουν στα πόδια, γιατί φωνή λαού οργή Θεού και το ξέρουν! Νέες μορφές διαχείρισης γεννιούνται πια, μητέρα, είμαστε on line και με τους επαναστάτες στη Λατινική Αμερική και τους βλέπουμε και τους μιλάμε κάθε βράδυ στο Σκάιπ…αλήθεια σου λέω, ζούμε ιστορικές στιγμές! Έχω και μάσκα αγοράσει, για τα δακρυγόνα, είναι πολύ αστεία, σαν μουτσούνα, μοιάζω με πολεμιστή στα χαρακώματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, είναι όμως ειδικά κατασκευασμένη για τα χημικά. Αυτοί έχουν ξεφύγει τελείως, δεν φτάνει που μας ραντίζουν όλη μέρα, μόνο χρησιμοποιούν και ληγμένα χημικά, θα μας πεθάνουν όλους μια ώρα αρχύτερα…
…Θα προσέχω, μαμά, μην ανησυχείς, τόσος κόσμος είναι εκεί, κοίτα εσύ την κουζίνα σου και μη σε νοιάζει, είμαστε όλοι οι άνεργοι εκεί στα αντίσκηνα και είμαστε και οργανωμένοι. «Είμαστε ανώριμοι»; Τι εννοείς ανώριμοι; Μια νέα περίοδος πολιτικής ωριμότητας γεννιέται, σου απαντώ και σε αποστομώνω! Τι; «Δεν ήρθε η ώρα να αποστομώσω τη μάνα μου»; Και πότε θάρθει αυτή η ώρα; Ξέρεις, το Μάη του ’68 οι νέοι στους δρόμους δεν τά ‘βαζαν μόνο με το πολιτικό κατεστημένο, τά ‘βαζαν με κάθε μορφή εξουσίας, τον εργοδότη, τον καθηγητή πανεπιστημίου, τον πατέρα εξουσιαστή, με όλους όσοι έλεγαν μη αυτό και μη εκείνο! Μη ντύνεστε με τζιν, μην κάθεστε με ανοιχτά τα πόδια, μη μένετε αξύριστοι, μην καπνίζετε στο δρόμο, μην καπνίζετε μαύρη, μην αργείτε στα μαθήματά σας, μην αργείτε στη δουλειά, μην αντιμιλάτε στο αφεντικό, μην σπαταλάτε τα λεφτά σας, μην πίνετε αλκοόλ, μην κάνετε παρτούζες μη γαμάτε τις μαροκινές, μη γαμιέστε οι ίδιοι! Μη, μη, μη, όλο μη! Μην αγγίζετε τον πούτσο σας, μην τον παίζετε, ε άντε και στο διάολο πια! Τέρμα τα μη! Μπάτσοι, γουρούνια, δο- λο- φό- νοι! Μπάτσοι, γουρούνια, δο-λο-φό-νοι! Σταμάτα τα μη ρε μάνα, σταμάτα τα πια! Τι μου κατέβηκες κι εσύ γριά γυναίκα στην Πλατεία και πήγες μπροστά μπροστά στους μπάτσους κι άρχισες να τους λες με το έτσι θέλω μαλακίες; Αυτοί νομίζεις κατάλαβαν τώρα; Μ’αυτό το πλευρό να κοιμάσαι! Που πήγες και τους έλεγες «εσύ μάνα δεν έχεις;» και μετά δεν σούφτανε που σε έγραφαν στα παλιά τους τα παπούτσια, μόνο πήγαινες εκεί κοντά-κοντά κι έσκυβες το κεφάλι να τον κοιτάξεις τον τύπο στα μάτια. Σε κοίταγε κι αυτός μέσα από τη στολή ο άμοιρος και τον λυπόταν η καρδιά σου όταν σε άκουγε να του λες: «Εσύ είσαι γιος μου ρε, γιος μου! Κατάλαβες; Κι εγώ είμαι μάνα σου! Θα σήκωνες ποτέ χέρι στη μάνα σου;» Πού να σηκώσει χέρι μετά; Του κοβόταν η στύση για την επόμενη βδομάδα! Έρχονταν όλες οι απαγορεύσεις στο κεφάλι του σαν κινηματογραφική ταινία, το μη αυτό και μη εκείνο, μην τρως με τα χέρια, άντε πλύνε τα χέρια σου, μην αντιμιλάς στη μαμά, και «αντράκι μου, αντράκι μου» να τον χορεύεις και να επιδεικνύεις το λιλιπούτειο πέος του στα διπλανά τραπέζια όλο υποσχέσεις για μιαν αξιοπρεπή εξέλιξη στο μέλλον! Και του ‘ρχονταν οι εικόνες με τις μύγες στα υπολείμματα καρπουζιού του μεσημεριανού φαγητού κι ο καλοκαιρινός ύπνος κάτω από τα σεντόνια τα ελεγχόμενα και αποστειρωμένα χωρίς τη δυνατότητα εκσπερμάτισης, γιατί η μανούλα το απαγόρευε! Έχω άδικο; Ε; Μας γάμησες τη ζωή, το ξέρεις; Μας τη γάμησες για τα καλά! Κι εμένα, και του μπάτσου, κι άς μην είμαστε από την ίδια μάνα! Γιατί από πού κι ως πού αδέλφια εγώ κι ο μπάτσος, ε; Γιατί κι αυτήν τη μαλακία την είπες, το θυμάμαι! Χωρίς να ρωτήσεις τη δικιά του τη μάνα αν συμφωνεί, γύρισες και μ’ έδειξες στον ροπαλοφόρο και του είπες «να ρε, αυτός είναι αδελφός σου! Θα σηκώσεις χέρι στον αδελφό σου άνανδρε;» Κόκαλο ο μπάτσος, κι εγώ ήθελα ν’ανοίξει η γη να με καταπιεί! Η συνωμοσία των μανάδων! Ούτε να παίξουμε τους κλέφτες και τους αστυνόμους δεν μας αφήνετε, για να μη γραντζουνίσουμε το γόνατό μας, και πώς η μανούλα θα τρέχει μετά να φέρει μπαμπάκι και μερκουροκρόμ; Άσε με, μην με τραβάς, πρέπει να φύγω, όχι δεν σε φιλάω, σε βρίζω τώρα, το καταλαβαίνεις;

….Αει σιχτίρ, τόσες απαγορεύσεις, τόσες απαγορεύσεις, που μπαίνει κανείς στο στίβο της ζωής με σηκωμένες τις τρίχες της κεφαλής του! Ναι, νάτο, νάτο, το κατάλαβα πια, βρήκα την απάντηση! Αυτό έπαθε και ο Ηρακλής! Του τα πρήξατε με τους άθλους, και ήλθαν και σηκώθηκαν όρθια τα μαλλιά και τα γένια του, το δέρμα της χήνας είχε ο άνθρωπος! Δεν προλάβαινε να συνέλθει από τη μια φρίκη και του ερχόταν και η άλλη! Δεν είχε άλλη επιλογή, γιατί αλλιώς θα τον έσκιζε ο Ευρυσθέας! Κι όπως τον είδαν να πλησιάζει, ανατριχιασμένος και μ’ όλο αυτό το στεφάνι μαλλιά ολόρθο γύρω από το πρόσωπό του, και τα γένεια όρθια κι αυτά από τη φρίκη, τους φάνηκε…ναι, αυτό είναι! Καποιανού του φάνηκε πως «τα κατάφερε», λέει, «τελικά, να το σκοτώσει το λιοντάρι της Νεμέας» και να τη φορέσει καπέλο την κάρα του στο κεφάλι. Και το διέδωσε, ράδιο αρβύλα, ά, ρε Ηρακλή ταλαίπωρε! Στην ουσία ποτέ δεν τα κατάφερες, και ούτε τα δυο φιδάκια στην κούνια σου κατάφερες ποτέ να τα πνίξεις, γιατί σε είχε ευνουχίσει η μάνα σου η Αλκμήνη όπως ήσουν μπασταρδάκι του Δία και μόνο προβλήματα της προκαλούσες, και σούβαλε τα φίδια να σε ξεπαστρέψουν μιαν ώρα αρχύτερα, αλλά μετά το ξανασκέφτηκε και σε άφησε να ζήσεις. Για να σε ταλαιπωρεί μια ζωή το έκανε, γι’αυτό! Τώρα τα καταλαβαίνω όλα, μάνα! Τώρα τα καταλαβαίνω όλα! Θέλεις να μου βγάλεις το λάδι! Γι΄αυτό όλα αυτά τα μη! Άει παράτα μας ρε μάνα και κάτσε με τις κατσαρόλες σου! Σε πληγώνουν αυτά που λέω, ε; Χα χαααα, γι’αυτό τα λέω ρε, για να σε πληγώσω, γιατί μου έχεις κάνει τον βίο αβίωτο! Και δουλειά που ψάχνω να βρω για πάρτη σου την ψάχνω! Για να μη λες «ο χαραμοφάης» κι «ο χαραμοφάης που είναι τριάντα τόσο και κάθεται όλη μέρα και τον νταντεύω»!Με έχεις κάνει ρεζίλι σε όλη τη γειτονιά, ναι, ναι, δεν έχω μούτρα να βγω στον δρόμο! Γι’αυτό κι εγώ θα φορέσω τη μάσκα μου, σαν λεοντή, και θα πάω να βρίσω τους μπάτσους με τα κράνη-λεοντοκεφαλές έξω από το Κοινοβούλιο…με σηκωμένα τα μαλλιά μας από τη φρίκη, εγώ, κι ο Ηρακλής, και όλοι οι Λάκωνες μαζί…

Περιοδικό ΔΙΑΒΑΖΩ για το 'Αχτι"

2011-10-05T09:08:00.000+03:00

Περιοδικό ΔΙΑΒΑΖΩ Οκτωβρίου 2011, κριτική από τον Γιώργο Ξενάριο:

Νίκος Ξένιος, Το άχτι

"Η συλλογή διηγημάτων του Νίκου Ξένιου μοιάζει να πατάει με το ένα πόδι στην αμερικανική σχολή των short stories, ιδίως δε στον Κάρβερ, και με το άλλο να εγγράφεται στη μακρά εγχώρια παράδοση του είδους, με πλησιέστερο προπάτορα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, τον Βουτυρά.... Οι πρωταγωνιστές, σχεδόν στο σύνολο των διηγημάτων, είναι πρόσωπα που τα χαρακτηρίζει μια απόσταση από αυτό που συμβαίνει γύρω τους-συχνά λόγω παιδικών τραυμάτων-, πρόσωπα παραβατικά ή περιθωριακά, αλλά και πρόσωπα "κανονικά", που τα πνίγει η κανονικότητα και ο εξαναγκασμός της. Ο συγγραφέας μάς προτείνει στην ουσία μια σειρά από προσωπογραφίες, που το κυριότερο περιεχόμενό τους είναι το ψυχοσυναισθηματικό κενό που αφήνει πίσω της η κάθε είδους ξενότητα.
Σε κάποια, ωστόσο, από τα διηγήματα, τα πιο σύντομα, δεν λείπει η ονειρική διάσταση και η αντι-πραγματιστική ποόθεση- η πρόθεση να δικαιωθεί το κείμενο σ΄έναν άλλο ορίζοντα, πέρα από αυτόν της πραγματικότητας. Με επιδέξιους χειρισμούς και χωρίς να καταφεύγει στις συνήθεις εκκεντρικότητες με τις οποίες διανθίζουν τα κείμενά τους οι συγγραφείς του λεγόμενου φανταστικού, ο συγγραφέας κατορθώνει να στήσει μη αληθοφανείς αλλά πειστικές σύντομες αφηγήσεις, από τις οποίες δεν λείπει ούτε η δραματική ένταση αλλά ούτε, όπως θα περίμενε κανείς, η συγκίνηση.
(Εδώ ας μου επιτραπεί μια παρένθεση: το αίτημα για ανανέωση της ελληνικής λογοτεχνίας και συμπόρευσή της με τις προηγμένες εθνικές λογοτεχνίες παραμένει πάντα επίκαιρο. Στο χώρο του διηγήματος έχουν καταγραφεί, τα τελευταία χρόνια, πολλές συλλογές που εκπέμπουν θετικά σήματα προς την κατεύθυνση αυτήν, καθώς οι συγγραφείς τους, αν και εντάσσουν, σ΄ένα βαθμό, τα κείμενά τους στη σχετική εγχώρια παράδοση, σ΄έναν άλλο βαθμό αφίστανται από αυτήν, επινοώντας μηχανισμούς, προτείνοντας θεματικές και βρίσκοντας τελικές λύσεις που πολύ απέχουν, αν δεν έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με αυτήν.)
Αντίθετα, ο συγγραφέας τα καταφέρνει λιγότερο καλά σε διηγήματα που το θέμα τους είναι οι σχέσεις του ζευγαριού. Σε αυτά, αρκετές φορές, ξεπέφτει σ΄έναν πεπαλαιωμένο ψυχολογισμό, ο οποίος κινεί τους ήρωες μηχανικά, μέσα από ευκόλως ορατά κίνητρα και με ευκόλως αναγνωρίσιμα σήματα.
Εντούτοις, και παρά την ένδεια αφηγηματικών μηχανισμών, το Α Χ Τ Ι παραμένει μια άκρως ενδιαφέρουσα συλλογή σύντομων ιστοριών με κατεύθυνση το μέλλον."

Γιώργος Ξενάριος

Μοσχαροκεφαλή

2011-09-24T09:38:00.000+03:00

Μοσχαροκεφαλή

Ο Τζάκι είναι ένας μοναχικός νέος γύρω στα 30, που εργάζεται στη φάρμα με αγελάδες του θείου του. Μια μέρα, ένας αδίστακτος κτηνίατρος τον προσεγγίζει για να συνάψουν μία ύποπτη συμφωνία σχετική με τη χρήση απαγορευμένων ορμονών και τοξίνων στα ζώα. Η δολοφονία ενός αστυνομικού και η αναπάντεχη συνάντηση του Τζάκι με έναν άνδρα από το σκοτεινό παρελθόν του θα πυροδοτήσουν μία αλληλουχία εξελίξεων με συνέπειες που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει. Το εκρηκτικό ντεμπούτο του Βέλγου σκηνοθέτη Μίκαελ Ρόσκαμ είναι μία εντυπωσιακή ιστορία, αφιερωμένη στην εκδίκηση, τον αγώνα για τη σωτηρία και το αναπόφευκτο της μοίρας, όπως παρουσιάζεται μέσα από τη συγκλονιστική ερμηνεία του ανερχόμενου Ματίας Σχούναρτς. Ενα δράμα βίαιο, με πολύπλοκη αφήγηση και εκλεκτές σφήνες μαύρου χιούμορ αλά «Αποστολή στην Μπριζ», το «Bullhead» φέρνει στα ρουθούνια τη μυρωδιά της τεστοστερόνης – και της καμένης γης που αφήνει στο πέρασμά του.

Bullhead - Μοσχαροκεφαλή by NyxtesPremieras

Εναλλακτικοί τίτλοι: Bullhead / Runskop

Σκηνοθεσία: Michael R. Roskam

Σενάριο: Michael R. Roskam

Φωτογραφία: Nicolas Karakatsanis

Μουσική: Raf Keunen

Μοντάζ: Alain Dessauvage

Ηθοποιοί: Matthias Schoenaerts, Jeroen Perceval, Jeanne Dandoy, Barbara Sarafian

Χώρα Παραγωγής: Βέλγιο

Έτος Παραγωγής: 2011

Διάρκεια: 120'

Γλώσσα: Ολλανδικά, Γαλλικά

Το Χάρβαρντ στρέφει το βλέμμα στον νεοελληνικό πολιτισμό

2011-09-24T09:07:00.002+03:00

Κρημνιώτη Π. (από την ΑΥΓΗ)

Μια αισιόδοξη προοπτική για την προβολή του πολιτισμού μας και ειδικά της παραγνωρισμένης στον υπόλοιπο κόσμο πνευματικής μας παραγωγής των νεότερων χρόνων ανοίγεται με την πρωτοβουλία της θέσπισης Διεθνούς Βραβείου Ελληνικού Πολιτισμού. Πόσο μάλλον όταν αυτή προέρχεται από ένα από τα μεγαλύτερα και εγκυρότερα πανεπιστημιακά ιδρύματα του κόσμου, το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, και την έδρα Νεοελληνικών Σπουδών του "Σεφέρης", η οποία συστρατεύει σ' αυτό τον σκοπό διανοητές και ερευνητές εξαιρετικού διαμετρήματος στο πεδίο των ανθρωπιστικών σπουδών.

"Η εικόνα της χώρας μας έχει τρωθεί όσο ποτέ στο εξωτερικό με βδελυρή δυσφήμηση. Καταφέραμε, μετά από μεγάλες προσπάθειες μιας ομάδας ερευνητών καθηγητών και διανοούμενων, που χρονολογούνται από το 2010, να στρέψει το Χάρβαρντ την προσοχή του στον ελληνικό πολιτισμό. Θέλαμε να αντιδράσουμε στη διάσπαση του κοινωνικοπολιτικού ιστού της χώρας. Προσπαθούμε να βοηθήσουμε όσο γίνεται την κατάσταση, επειδή πιστεύουμε ότι δεν είναι η κατάλληλη ώρα να είμαστε απαισιόδοξοι. Ο πολιτισμός και η ελληνική τέχνη μπορούν να προσφέρουν πολλά. Μπορεί στην οικονομία να μην πηγαίνουμε καλά, αλλά υπάρχουν σημαντικοί τομείς που πρέπει να προβάλλουμε. Πρέπει να διεθνοποιήσουμε τα ελληνικά γράμματα, αναδεικνύοντας και τα παγκόσμια επιτεύγματα του νεότερου ελληνικού πολιτισμού. Μας ενδιαφέρουν ειδικά οι νέοι" έλεγε χαρακτηριστικά ο καθηγητής του Χάρβαρντ Δημήτρης Γιατρομανωλάκης, ο οποίος μαζί με τον ομόλογό του Παναγιώτη Ροϊλό παρουσίασαν χθες το μεσημέρι τον νεοσύστατο αλλά σημαντικότατο αυτό θεσμό.

Το Διεθνές Βραβείο θα απονέμεται σε ετήσια βάση και περιλαμβάνει τρεις κατηγορίες, το Βραβείο Ποίησης της Έδρας Σεφέρη του Χάρβαρντ, το Βραβείο Πεζογραφίας και το Βραβείο Κριτικού Δοκιμίου - Επιστημονικής Μελέτης, τα οποία θα απονέμονται κατόπιν διαγωνισμού ή τιμής ένεκεν. Επιλογές από το έργο των βραβευθέντων θα δημοσιεύονται στην περίφημη Harvard Early Modern and Modern Greek Library ανα τρία χρόνια μετά την έγκρισή τους από τους διευθυντές Δ. Γιατρομανωλάκη και Π. Ροϊλό και τη Συμβουλευτική Επιτροπή της.

Αξίζει να σημειωθεί ότι από τη Βιβλιοθήκη κυκλοφορεί η "μοναδική διεθνώς σειρά" για τη μεσαιωνική και νεότερη ελληνική γραμματεία από τον 11ο αι. και τον Μιχαήλ Γλύκα ώς τον 21ο αιώνα. Παράλληλα έχουν ήδη κυκλφορήσει τα 154 ποιήματα του Καβάφη σε μετάφραση και επιμέλεια Τζωρτζ Τσιόλις, ενώ αναμένονται τρεις τόμοι με επιλεγμένα ποιήματα των Ο. Ελύτη, Ν. Εγγονόπουλου και Χ. Λιοντάκη σε μετάφραση Daivid Conolly.

Σ' αυτή τη "δύσκολη στιγμή για τις ελληνικές σπουδές", στην ιδέα αυτή του "μοναδικού στο είδος του βραβείου που προέρχεται από πανεπιστημιακό ίδρυμα του διαμετρήματος του Χάρβαρντ" ενώνουν τη γνώση και το κύρος τους ελληνιστές, ερευνητές και νομπελίστες και "συμβάλλουν στην ανάδειξη και την καταξίωση των βραβευμένων έργων και των δημιουργών τους". Η ανάγνωση και μόνο των ονομάτων που συνθέτουν την κριτική επιτροπή, μέλη όλοι τους του Χάρβαρντ, πιστοποιεί το μέγεθος του εγχειρήματος. Ανάμεσά τους ο νομπελίστας Λογοτεχνίας, ομ. καθηγητής δημιουργικής Σέιμους Χίνι, η Ελεν Βέντλερ, πρώην πρόεδρος των βραβείων Πούλιτζερ και μέλος των Συμβουλευτικών Επιτροπών για το Βραβείο Νόμπελ, ο Χον Σόουσι, πρόεδρος της Εταιρείας Συγκριτικής Λογοτεχνίας των ΗΠΑ, ο Όμι Μπάμπα, από τους πιο σημαντικούς θεωρητικούς της Λογοτεχνίας στον κόσμο, ο νεοελληνιστής Ζακ Μπουσάρ κ.ά.

Οι εννέα επικρατέστεροι υποψήφιοι, τρεις για κάθε κατηγορία, θα ανακοινώνεται στα μέσα Νοεμβρίου κάθε έτους. Φέτος η υποβολή υποψηφιοτήτων λήγει στις 30 Σεπτεμβρίου και γίνεται στον πρόεδρο της Κριτικής Επιτροπής, καθηγητή Δημήτριο Γιατρομανωλάκη (Department of the Classics/ 204 Boylston Hall/ Harvard Yard/ Harvard University/ Cambridge, Massachusetts 02138/ USA). H τελετή απονομής θα γίνει τον Δεκέμβριο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, πιθανώς από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η επιλογή των υποψηφίων γίνεται με βάση την αρχή της μη διάκρισης (φυλής, φύλου, εθνικότητας, θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων), ενώ βασική προϋπόθεση για την υποβολή υποψηφιότητας στις κατηγορίες της ποίησης και της πεζογραφίας είναι το έργο να είναι γραμμένο στην ελληνική. Για την κατηγορία του κριτικού δοκιμίου - επιστημονικής μελέτης είναι να είναι γραμμένο το έργο στην ελληνική, αγγλική, γαλλική, ισπανική ή ιταλική και να αφορά τον ελληνικό πολιτισμό.

Ιδιαίτερα σημαντική για τον νέο ελληνικό πολιτισμό η συγκεκριμένη πρωτοβουλία, ιδιαίτερα τονωτική ωστόσο και για τις ανθρωπιστικές επιστήμες, οι οποίες κατά τον κ. Γιατρομανωλάκη "περνούν μια σημαντική κρίση που έχει να κάνει με αυτό που ονομάζω νεομεσαιωνικό μεταμοντερνισμό" και κατά τον κ. Ροϊλό είναι "σημαντικό να αρχίσουν να δημιουργούνται διεπιστημονικές ομάδες από τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες οι οποίες μπορούν να κάνουν πολλά, και φυσικά αντίσταση".

Κρημνιώτη Π.

Ο "Ηρακλής Μαινόμενος" του Μαρμαρινού

2011-09-15T08:39:00.003+03:00

“Φιλοκτήτης, Ἡρακλῆς, Ὀδυσσέας. Ἥρωες, θύματα, θεοί καί ἄνθρωποι.Πρόσωπα συμπαγή, ἀπόλυτα πεπεισμένα πώς καθένα ἔχει τό δίκιο μέ τό μέρος του, πάντα πρόθυμα νά ἐπαναληφθοῦν καί νά ἐπαναλάβουν τά λάθη τους. Ἄνθρωποι ὀχυρωμένοι πίσω ἀπ' τόν οἶκτο γιά τόν ἴδιο τόν ἑαυτό τους. Σπατάλησαν μιά ὁλόκληρη ζωή, καμαρώνοντας γιά ὅσα ὑπέφεραν καί τώρα περιφέρουν τίς παλιές πληγές τους σάν παράσημα...”

Σήμους Χήνυ , “The Cure at Troy”.

Μια άρτια παράσταση. Μια ελεύθερη απόδοση του κειμένου με αριστοφανικές παρεκβάσεις,με τον Ηρακλή να μεταμορφώνεται σε Άγγελο και τη διονυσιακή μανία να μεταστοιχειώνεται σε θεατρικό εφεύρημα αφαιρετικό και συνάμα συγκλονιστικό. Μια άψογη (και ξεχωριστή) ερμηνεία της Καρυοφιλιάς Καραμπέτη, στον ρόλο της Μεγάρας. Μια εντυπωσιακή, σπαρακτική ερμηνεία του Μηνά Χατζησάββα, στον ρόλο του Αμφιτρύωνα. Μια εξαιρετική- και ζωντανή- μουσική παρουσία του Χορού.Μια πρωτοποριακή εμφάνιση της Λύσσας και της Ίριδας.Μοναδικά κοστούμια και σκηνικά. Μια αισθητική παρέμβαση που χρόνια είχαμε να δούμε, παρμένη από τις παραστάσεις του θεάτρου σκιών, από τη νεοελληνική εικαστική παράδοση, από τον υπερρεαλισμό και από το θέατρο δρόμου. Ελάχιστα τρωτά σημεία (όπως η μετριώτατη εμφάνιση του Αθερίδη), σε μια τολμηρή επικαιροποίηση του "Ηρακλή Μαινόμενου" του Ευριπίδη, όπου το συλλογικό ασυνείδητο περιμένει παθητικά την εμφάνιση του Δαίμονος για ν΄αποκατασταθούν τα κακώς κείμενα και να εξανθρωπισθεί η κτηνωδία της εξουσίας. Ο Χορός κρυφακούει τη σφαγή του τύραννου Λύκου, στη μοναδικής έμπνευσης λυρική απόδοση του Μαρμαρινού. Ένας θεατρικός θρίαμβος, που αποκωδικοποιεί τη σύγκρουση Φύσης και Πολιτισμού υπαινισσόμενη το σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό δράμα του τόπου. Βλέποντας τον Καραθάνο σκέφτηκα πως ίσως ο Ηρακλής να είναι η αλληγορία του Καρλ Μαρξ...

Μετάφραση Γιώργος Μπλάνας σε συνεργασία με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό Σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινός Σκηνικά Ελένη Μανωλοπούλου Κοστούμια Κέννυ Μακ Λέλλαν Επιμέλεια κίνησης – Χορογραφία Κωνσταντίνος Ρήγος Μουσική Δημήτρης Καμαρωτός Φωτισμοί Thomas Walgrave

Ερμηνεύουν: Νίκος Καραθάνος Καρυοφυλλιά Καραμπέτη Μηνάς Χατζησάββας Θοδωρής Αθερίδης Γιάννης Βογιατζής Στεφανία Γουλιώτη Θεοδώρα Τζήμου Γιώργος Γάλλος Χάρης Τσιτσάκης Γιώργος Μπινιάρης Γιώργος Ζιόβας Αργύρης Πανταζάρας Γιάννης Παπαδόπουλος Προκόπης Αγαθοκλέους Αλέξανδρος Μαυρόπουλος Κώστας Κοράκης Kωνσταντίνος Ασπιώτης Γιούλα Μπούνταλη Δημήτρης Μακαλιάς Ντένης Μακρής

http://www.tovima.gr/vimagazino/interviews/article/?aid=414001

melancholia

2011-09-10T11:48:00.009+03:00

Μετά τον ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ είχα πια ολοκληρώσει την άποψή μου για τις εικαστικές αναφορές του Λαρς φον Τρίερ:"Στην παράδοση του Γκρήναγουέι και με απόηχους του άθεου Υπαρξισμού του δανού Σέρεν Κίργκεγκωρ, αποδοσμένη εκπληκτικά με την κινηματογραφική γλώσσα, με εικαστικές μνήμες από τον Ιερώνυμο Μπος, τον Γκρύνεβαλντ και τους φλαμανδούς και ιταλούς ζωγράφους της αντιμεταρρύθμισης, με μανιέρα δανεισμένη από (και αφιερωμένη εις)τον Αντρέι Ταρκόφσκι, με κινηματογραφικές μνήμες του "Αντίο Πίθηκε" του Φερρέρι και του Μπέργκμαν, καθώς και με σαφείς αναφορές στον Άγιο Θωμά τον Ακινάτη,(...) συμφιλιωμένος με τους απαγορευμένους καρπούς της γήινης χλωρίδας, σε μιαν Εδέμ που βρίθει της γυναικείας παρουσίας, μόνος μεταξύ των θυμάτων του. "
Και σήμερα θα συμπλήρωνα ευθαρσώς: ...με σταθερές αναφορές στο γερμανό Γκρύνεβαλντ, στον Μπρίγκελ, στην Οδύσσεια του Διαστήματος του Κιούμπρικ και φυσικά στον Ταρκόφσκι (ΣΟΛΑΡΙΣ),στον Καραβάτζιο και στον Douanier Rousseau, με μια διεισδυτική ματιά στο κείμενο της "Αποκάλυψης" του Ιωάννη και με απόλυτη επίγνωση της αισθητικής της Μελαγχολίας του Ντύρερ και των μελαγχολικών δομών ενός δυτικού κήπου ανακτόρου σαν τις Βερσαλλίες, με αίσθηση αναφοράς σε όλα τα νεοευρωπαϊκά εικαστικά δεδομένα, ο Τριερ κάνει το κύριο δοκίμιό του πάνω στην ΙΔΙΑ την έννοια της Μελαγχολίας"

Δήλωση του ΛΑΡΣ ΦΟΝ ΤΡΙΕΡ:

Ήταν σαν να ξυπνούσα από όνειρο: η παραγωγός μου, μου έδειξε την πρόταση για την αφίσα. «Τί είναι αυτό; » ρώτησα. « Μια ταινία σου », απαντά εκείνη. « Ελπίζω πως όχι», μουρμούρισα. Βλέπω τρέιλερ, φωτογραφίες. Φαίνεται χάλια. Είμαι συντετριμμένος. Μη σχηματίσετε λάθος άποψη… δουλεύω για αυτή την ταινία δύο χρόνια. Με μεγάλη ευχαρίστηση. Ίσως όμως παραπλάνησα τον ίδιο μου τον εαυτό. Μπήκα σε πειρασμό. Όχι ότι έκανε κάποιος κάτι λάθος, αντιθέτως όλοι δουλέψανε πιστά για την επίτευξη του στόχου που έθεσα εγώ. Αλλά όταν η παραγωγός μου, μου δείχνει τα στεγνά γεγονότα, νοιώθω μια ανατριχίλα στη ραχοκοκαλιά μου.
Είναι μια γυναικεία ταινία! Είμαι έτοιμος να την απορρίψω σαν κακό μόσχευμα.

Όμως τι είναι αυτό που ήθελα εξαρχής; Αποφάσισα να βουτήξω στα βάθη του γερμανικού ρομαντισμού. Αυτό ξέρω μόνο. Αλλά αυτό δεν είναι άλλος ένας τρόπος να παραδεχτώ την ήττα μου; Ήττα έως τους χαμηλότερους κινηματογραφικούς κοινούς παρονομαστές. Ο ρομαντισμός κατακρεουργείται με όλους τους κοινότοπους τρόπους σε εμπορικά προϊόντα. Και πρέπει να παραδεχτώ, είχα πολύ καλές και αγαπημένες σχέσεις με το ρομαντικό σινεμά.. και για να δηλώσω το αυτονόητο: το Βισκόντι!
Γερμανικός ρομαντισμός που σου κόβει την ανάσα. Αλλά για το Βισκόντι, υπήρχε πάντα κάποιο στοιχείο που τον έθετε πέρα από τα τετριμμένα—που το μετέτρεπε σε αριστούργημα!
Έχω μπερδευτεί κι αισθάνομαι ένοχος. Τί έχω κάνει;
Ελπίζω μόνο να υπάρχει κάτι που μπορεί να προκαλέσει ρίγος μέσα σε όλο αυτό… Κλείνω τα μάτια μου κι ελπίζω!

Λαρς Φον Τρίερ, Κοπεγχάγη, 13 Απριλίου 2011.

http://www.screendaily.com/reviews/latest-reviews/melancholia/5027778.article

http://insidemovies.ew.com/2011/05/18/cannes-film-festival-lars-von-trier-melancholia-terrence-malick/

http://www.movingpicturesnetwork.com/28031/melancholia-review/

Μια ταινία, όταν κι εφόσον κρίνεται(πράγμα που δεν βρίσκω απαραίτητο), κρίνεται από το νόημά της, δηλαδή το περιεχόμενο που Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΦΟΡΜΑ αποδίδει στο μήνυμα του σεναριογράφου/σκηνοθέτη. Με αυτήν την προσέγγιση, η καλύτερη ταινία του Trier είναι OI ΗΛΙΘΙΟΙ , γιατί έχει τη φρεσκάδα του πειραματισμού. Όντως το Χορεύοντας στο Σκοτάδι λέει λίγα πράγματα. Όσο για το ότι σοκάρονται κάποιοι από τη σκηνή του αιμοσταγούς αυνανισμού στον Αντι-Χριστό, αυτό οφείλεται στο ότι δεν αποστασιοποιούνται. Δεν νομίζω ότι ο Τριερ κάνει φτηνο εντυπωσιασμό (εκτός αν κάτι ΟΝΤΩΣ εντυπωσιακό όπως ο Αντί-Χριστός μάς ενοχλεί ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ επειδή είναι ΟΝΤΩΣ εντυπωσιακό!). Επίσης δεν νομίζω ότι σοκάρει κανέναν, γιατί το φιλμ είναι απολύτως εγκεφαλικό. Ξανά το ίδιο μοτίβο θυσίας για τον έρωτα που συναντήσαμε στο Breaking the Waves, θυσίας για την αγάπη που συναντήσαμε στο Dancer in the Dark, θυσίας για τον άλλο που συναντήσαμε στο Dogville. Με την animatronic φωνή της αλεπούς να απειλεί "Chaos reigns!"η ταινία εντάσσεται στο πάνθεον της Υψηλής Τέχνης. Το ζευγάρι He (Willem Dafoe) και She (Charlotte Gainsbourg)κάνει έρωτα υπό τον ήχο της άριας του Handel ενώ το μωρό τους σκοτώνεται πέφτοντας από το παράθυρο:ο ορισμός της Τραγωδίας! Ο θεραπευτής σύζυγος επιμένει η γυναίκα του να βιώσει τη Θλίψη της ως πρώτο απαραίτητο στάδιο, το οποίο θα διαδεχθούν στο τέλος ο Πόνος και η Απόγνωση.

Με την επιστροφή τους στον αρχετυπικό τόπο των φόβων της(το εξοχικό σπίτι της Εδέμ)αρχίζει η απώλεια ελέγχου, ο αφανισμός της ορθής λογικής, η απανταχού παρουσία του Θανάτου, η κατάδυση στο ασυνείδητο και τους αρχέγονους φόβους μας. Mια διατριβή με θέμα τον βασανισμό του γυναικείου φύλου μένει στη μέση, γιατί οι φοβίες της επίγειας Εδέμ συνίστανται στην απομόνωση από τους καρπούςτης γης, το χώμα, το ρυάκι, το βατόμουρο, τα ζώα. Στη θεραπεία που επιχειρεί ο κόσμος των ανδρών η μόνη απόληξη δεν είναι η επανεύρεση του σεξ με το άλλο φύλο(αυτή είναι ενοχική!), αλλά η απόπειρα αφανισμού κι ευνουχισμού του από τη γυναίκα. Αυτή η απόπειρα δεν αφήνει στον άνδρα άλλο περιθώριο, παρά μόνον την κατάργηση της γυναίκας μέσα του! Πνιγμός, στραγγαλισμός, ένταξη της μέσα του γυναίκας στο σκηνικό της παραμυθένιας χλωροφύλλης, της εμψυχωμένης από γενεές και γενεές σπαραγμένων γυναικών/μαγισσών. Ως άλλος Πενθέας και ως το ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΟ του βιβλικού Αδάμ/Ιησού, ο άντρας θεραπευτής (σαμάνος) έρχεται λυτρωμένος από το βασανισμό του να συναντήσει τα ζώα, τους καρπούς της γης, τη χλωροφύλλη, καθώς και τις Μαινάδες/Εύες/αφανισμένες γυναίκες της ανθρώπινης ιστορίας, που τελικά τον ΙΚΕΤΕΥΟΥΝ (beggars) να μην τις αφήσει μόνες, να τις ελεήσει με την παρουσία του ως Σωτήρος.

Στον ΑΝΤΙ-ΧΡΙΣΤΟ του Λαρς φον Τρίερ όλος ο ευρωπαϊκός εγκζιστανσιαλισμός αποκαλύπτει την αθλιότητά του πολιτισμού μας. Η πυρηνική μας οικογένεια απομυθοποιείται. Η γυναικεία φιγούρα εκπροσωπεί την φύση στην απόλυτη αντιπαράθεσή της προς τον ορθολογισμό (σύζυγος θεραπευτής που αποποιείται τον Φρόυντ), ενώ σε ένα παιχνίδι ρόλων αποκαλύπτεται η εναλλαγή της πραγματικότητας με την ψευδαίσθηση. Όλος ο ενοχικός δυτικός πολιτισμός παρελαύνει με άξονα τη θεματική του σεξ ως πηγής της ενοχής, πράγμα που ανοιχτά δηλώνεται με τον τελετουργικό ευνουχισμό και την κλειτοριδεκτομή. Ο Roger Ebert στην κριτική του υποστήριξε το "τερατώδες" που κατά τη γνώμη του χαρακτηρίζει την ταινία. "Ποτέ άλλοτε-το βλέπαμε και δεν το πιστεύαμε-ένας άντρας και μια γυναίκα που είναι ζευγάρι δεν επέβαλαν τόσο πόνο ο ένας τον άλλον στον κινηματογράφο(...) Ο Von Trier χρησιμοποιεί την βία ως παράγοντα σωτηρίας." Ο Jeff Wells λέει πως η ταινία θα σημάνει το τέλος της καριέρας του σκηνοθέτη. Στο Entertainment Weekly διαβάσαμε για "πρόκληση"και για "αδικαιολόγητη αναφορά στον Ταρκόφσκι"! Στο First Showing η κριτική ήταν θετική, αλλά επιφανειακή. Στο Variety αναφέρονται στον σαδομαζοχιστικό χαρακτήρα που -κατά την άποψή τους- έχει η ταινία. Στο Reuters μιλούν για "γραφικό ευνουχισμό"και για "πολύ γέλιο"στη σκηνή όπου μιλάει το ζώο! Στο The Wrap μιλούν για "κομψό δράμα πένθους"που "αίφνης μιμείται τη Λάμψη του Κιούμπρικ!"(!)Στο Movieline τού δίνουν 9 στα 10! Στο Austin 360 μιλούν για σοκαριστικό πορνογράφημα(απορώ πού τo είδαν!)Κατά τη γνώμη μου, στην ταινία αυτή, χειραφετημένος από τα δόγματα του ΔΟΓΜΑΤΟΣ περί απουσίας ειδικών εφφέ, ο Τρίερ ανακαλύπτει τον μεγάλο κινηματογραφιστή μέσα του.Η Felicia Feaster ισχυρίζεται πως, άν ο Ingmar Bergman συμμετείχε στο φιλμ αυτό δεν θα λέγαμε τα ίδια.Να τής θυμίσω το "Μέσα από τον Σπασμένο Καθρέφτη"και τη "Σιωπή";

Μετά τον "Αντίχριστο", ήλθε η ώρα της "Μελαγχολίας": ένας πλανήτης πρόκειται να συγκρουσθεί με τη Γη: αυτός είναι ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ! Μεγαλοφυές....

Νίκος Ξένιος

Melancholia.
Δανία, 2011. Σκηνοθεσία-σενάριο: Λαρς φον Τρίερ. Ηθοποιοί: Κίρστεν Ντανστ, Σαρλότ Γκενσμπούργκ, Κίφερ Σάδερλαντ, Σάρλοτ Ράμπλινγκ, Τζον Χερτ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Ούντο Κίερ. 126'

****

Ο κινηματογράφος μάς έχει δώσει δύο βασικούς τρόπους με τους οποίους καταστρέφεται ο πλανήτης μας: είτε από πόλεμο (πυρηνικό ολοκαύτωμα ή με εξωγήινους) είτε από την ίδια τη φύση (παγετώνες, πλημμύρες, συγκρούσεις με μετεωρίτες ή πλανήτες και άλλες φυσικές καταστροφές). Ο σκηνοθέτης επέλεξε τον δεύτερο τρόπο, όχι για να φτιάξει κάποια ταινία επιστημονικής φαντασίας, αλλά για να καταγράψει τον ίδιο τον άνθρωπο μπροστά σε ένα αναπόφευκτο τέλος. Η μοναξιά και η μελαγχολία για τον Τρίερ δεν είναι κατακριτέες, ούτε λόγος για απαισιοδοξία. Είναι μέσα για να κοιτάξουμε τον ίδιο τον εαυτό μας, να αναγνωρίσουμε τη φύση μας και να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας και το θάνατο.

Ο θάνατος, θέμα τακτικό στις περισσότερες ταινίες του φετινού φεστιβάλ, είναι, για δημιουργούς όπως ο Τρίερ, μέσο για ενδοσκόπηση. Ο θάνατος -είτε προσωπικός είτε του κόσμου- μας βάζει μπροστά στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής. Οι συζητήσεις στη γαμήλια δεξίωση, οι αμφιταλαντεύσεις, η αυτοκριτική έχουν κάτι από τον Ντοστογιέφσκι, αν και, κινηματογραφικά, τουλάχιστον θεματικά, η ταινία του Τρίερ συγγενεύει με την «Ντροπή» του Μπέργκμαν, όπου οι άνθρωποι σ’ ένα απόμερο νησί αντιμετώπιζαν μια πυρηνική καταστροφή. Τα ίδια άγχη, οι ίδιες αμφιταλαντεύσεις, η ίδια τελικά μοναξιά.

Με ένα στιλ, όπου κυριαρχεί η αντικειμενική, ψυχρή αντιμετώπιση, που θυμίζει τις δύο προηγούμενες ταινίες του, «Dogville» και «Manderlay», ο Τρίερ οδήγησε παραπέρα τη μελέτη του πάνω σε μια φθαρμένη, χωρίς σωτηρία κοινωνία. Μια κοινωνία που μόνο μέσα από την κατανόηση και την αλτρουιστική αγάπη (όπως αυτή των δύο αδελφών, που βλέπουμε στα τελευταία πλάνα της ταινίας) μπορεί να βρει τη λύτρωση. Οι ωραίες, ελκυστικές, εικαστικά θαυμάσιες εικόνες τής «Μελαγχολίας» μπορεί να παραπλανήσουν το θεατή. Γι’ αυτό χρειάζεται να σκύψει κανείς, πέρα από τις εικόνες, να εξετάσει αυτό που βρίσκεται στο βάθος, πίσω από τα πρόσωπα, τις εκφράσεις και την αγωνία τους, να αγγίξει την ψυχή τους, να νιώσει τη μοναξιά και την τυχόν μελαγχολία τους. Γιατί ο Τρίερ έφτιαξε μια ταινία ξεχωριστή, ταινία που συνδυάζει τη σκέψη με το σασπένς και που σίγουρα της αξίζει κάποιο από τα βραβεία του φεστιβάλ.

Ακολουθώντας τον δρόμο που άνοιξε με τον «Αντίχριστο», όπου εξερευνούσε θέματα όπως η μοναξιά, η ουσία της ζωής σ' ένα ευάλωτο μέλλον, ο αντικομφορμιστής, προκλητικός όπως πάντα, Δανός σκηνοθέτης Λαρς φον Τρίερ έφτιαξε με τη νέα του ταινία «Μελαγχολία» την πιο όμορφη ίσως, ελεγειακή, σπαραχτική ταινία του. Ο άνθρωπος είναι μόνος στο Σύμπαν, σ' έναν πλανήτη που εδώ και δεκαετίες καταστρέφουμε ασύστολα και που εξακολουθούμε να καταστρέφουμε καθημερινά. Η ταινία ξεκινά με ένα εκπληκτικό «μουσικό» πρελούδιο (με υπόκρουση την εισαγωγή από το «Τριστάνος και Ιζόλδη»), με τον Τρίερ να μας παρουσιάζει την καταστροφή του πλανήτη μας ύστερα από σύγκρουση με έναν πολύ μεγαλύτερό του σε μέγεθος πλανήτη, τον πλανήτη Μελαγχολία.

Η ταινία είναι χωρισμένη σε δύο κεφάλαια, αφιερωμένα σε δύο αδερφές, την Τζαστίν (Κίρστεν Ντανστ, βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κανών) και την Κλερ (Σαρλότ Γκενσμπούργκ). Στο πρώτο μέρος, στο τεράστιο, με γήπεδο γκολφ, εξοχικό της Κλερ, παρακολουθούμε τη δεξίωση της Τζαστίν, που μόλις έχει παντρευτεί για να ξεπεράσει, όπως πιστεύει τη μελαγχολία της. Από την αρχή όμως ξέρουμε πως η δεξίωση πάει στραβά και τελικά θα οδηγήσει σε διάλυση. Στο δεύτερο κεφάλαιο, αφιερωμένο στην Κλερ, παρακολουθούμε τις δύο αδερφές στη διάρκεια ενός διημέρου, μετά τη διάλυση του γάμου, μέχρι την τελική καταστροφή του πλανήτη, με την Κλερ να προσπαθεί να πιστέψει τον άντρα της που τη διαβεβαιώνει πως ο πλανήτης Μελαγχολία δεν πρόκειται να συγκρουστεί με τη Γη.

Για τον Τρίερ, η καταστροφή του κόσμου δεν είναι μια απλή περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, αλλά ένας τρόπος να ξεπεράσουν η ηρωίδα του και ο ίδιος την κατάθλιψη και να περάσουν στην άλλη πλευρά. Αυτή της ελπίδας και της λύτρωσης. Γιατί, παρ' όλο που φαινομενικά πρόκειται για μια ταινία όπου τα πάντα εξαφανίζονται, ο τρόπος με τον οποίο τα παρουσιάζει ο σκηνοθέτης, δημιουργεί ένα αίσθημα λύτρωσης κι ανοίγει ένα δρόμο αποδοχής της ύπαρξής μας - όπως τονίζεται στην όμορφη σκηνή με τις δύο αδερφές και τον μικρό και αθώο γιο της Κλερ (από τις πιο ωραίες σκηνές του είναι αυτές που με λίγο σύρμα φτιάχνει έναν τρόπο να βλέπει αν ο πλανήτης Μελαγχολία πλησιάζει ή απομακρύνεται από τη Γη) να περιμένουν την τελική σύγκρουση, αγκαλιασμένοι κάτω από μια πρόχειρη «καλύβα» από κλαδιά δέντρων που φτιάχνει η Κλερ. Μια σύγκρουση δοσμένη με τον πιο δυνατό, τρομακτικό, μαζί και εκκωφαντικό, τρόπο, που σε στοιχειώνει.

Η καταστροφή αυτή του πλανήτη μας, για τον σκηνοθέτη του «Αντίχριστου», είναι παράλληλα και ένας τρόπος για να καταγράψει τον ίδιο τον άνθρωπο μπροστά σε ένα αναπόφευκτο τέλος. Η μοναξιά και η μελαγχολία για τον Τρίερ δεν είναι κατακριτέες, ούτε λόγοι για απαισιοδοξία. Είναι μέσα για να κοιτάξουμε τον ίδιο τον εαυτό μας, να αναγνωρίσουμε τη φύση μας και να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας και τον θάνατο. Ο θάνατος είναι, για δημιουργούς όπως ο Τρίερ, μέσο για ενδοσκόπηση. Ο θάνατος -είτε προσωπικός είτε του κόσμου- μας βάζει μπροστά στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής. Οι συζητήσεις στη γαμήλια δεξίωση, οι αμφιταλαντεύσεις, η αυτοκριτική έχουν κάτι από τον Ντοστογιέφσκι.

Με ένα στιλ, όπου κυριαρχεί μια αντικειμενική, ψυχρή αντιμετώπιση, που θυμίζει τις τρεις προηγούμενες ταινίες του, «Dogville», «Manderlay» και πάνω απ' όλα τον «Αντίχριστο», ο Τρίερ οδήγησε παραπέρα τη μελέτη του πάνω σε μια φθαρμένη, χωρίς σωτηρία, κοινωνία. Μια κοινωνία που μόνο μέσα από την κατανόηση και την αλτρουιστική αγάπη (όπως αυτή των δύο αδερφών που βλέπουμε στα τελευταία πλάνα της ταινίας) μπορεί να βρει τη λύτρωση. Με τη «Μελαγχολία», ο Τρίερ έφτιαξε μια ταινία ξεχωριστή, ταινία που συνδυάζει τη σκέψη με το σασπένς αλλά και την ομορφιά, μια ταινία αριστουργηματική, απόγειο του κινηματογραφικού του έργου.
Νίνος Φένεκ-Μικελίδης

Λαρς φον Τρίερ με «Μελαγχολία» και νοσηρό χιούμορ

Του Παναγιωτη Παναγοπουλου-Καθημερινη-19-05-11

Αν και εξακολουθεί να είναι από τους μεγαλύτερους προβοκάτορες του παγκόσμιου κινηματογράφου, ο Λαρς φον Τρίερ παρουσίασε χθες στις Κάννες μία από τις πιο ειλικρινείς του ταινίες, όπου τον πρώτο λόγο δεν έχει η πρόκληση για την πρόκληση, τα πυροτεχνήματα και ο εντυπωσιασμός, αλλά τα συναισθήματα με δύναμη και μερικές εξαιρετικά όμορφες εικόνες. Γι’ αυτό ίσως και το χειροκρότημα ήταν συγκρατημένο. Η «Μελαγχολία», που είχε διαφημιστεί σαν «ταινία καταστροφής», είναι στην πραγματικότητα μια ιστορία ψυχολογικής καταστροφής. Μελαγχολία είναι το όνομα ενός πλανήτη που πρόκειται να συγκρουστεί με τη Γη και να την καταστρέψει. Με αυτό το γεγονός να εκκρεμεί, η ιστορία μοιράζεται ανάμεσα σε δύο αδελφές, τις οποίες υποδύονται η Κίρστεν Ντανστ και η Σαρλότ Γκένσμπουργκ και στο πώς η καθεμία διαχειρίζεται την απειλή του τέλους.

Φυσικά ο πλανήτης Μελαγχολία είναι ένας συμβολισμός για την κατάθλιψη και το πόσο βαριά πέφτει επάνω στους ανθρώπους. Ο Τρίερ επανειλημμένως έχει δηλώσει ότι έχει περάσει περιόδους έντονης κατάθλιψης. Ομως στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου ήταν ιδιαίτερα ευδιάθετος, με σχεδόν νοσηρό χιούμορ και θυμήθηκε τον προβοκατόρικο εαυτό του. Ανάμεσα στον χείμαρρο των δηλώσεών του, είπε ότι αντιλαμβάνεται τον Χίτλερ και ότι αφού κάποιοι τον λένε ναζί το δέχεται, αλλά ότι αγαπάει και τους Εβραίους, όμως όχι υπερβολικά, και ότι θέλει να γυρίσει τετράωρο σκληρό πορνό με τις πρωταγωνίστριες της «Μελαγχολίας». Τέλος, μιλώντας για την ίδια του την ταινία, είπε ότι όταν είδε την αφίσα και τις φωτογραφίες, του φάνηκε ότι είναι όλα χάλια. «Ισως να είναι και βλακεία η ταινία, μπορεί και να μην είναι. Δεν είμαι όμως και σίγουρος ότι αξίζει κανείς να τη δει…».

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ (ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΗ)
Λαρς Φον Τρίερ – Σκηνοθέτης και σεναριογράφος

Αντίχριστος (Antichrist) (2009)
Επίσημο διαγωνιστικό Φεστιβάλ Καννών – Βραβείο Γυναικείας ερμηνείας Σαρλότ Γκαίνσμπουργκ
Το μεγάλο αφεντικό (Direktøren for det hele) (The Boss of It All, 2006)
Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Σαν Σεμπάστιαν
Manderlay (2005)
Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών, Φεστιβάλ Τορόντο
De fem benspænd (The Five Obstructions, 2003)
Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Σάντανς, Φεστιβάλ Τορόντο
Dogville (2003)
Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών, Φεστιβάλ Τορόντο
Χορεύοντας στο σκοτάδι (Dancer in the Dark) (2000)
Χρυσός Φοίνικας, Φεστιβάλ Καννών
Οι ηλίθιοι (Idioterne) (The Idiots, 1998)
Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών
Riget II (The Kingdom II, TV, 1997)
Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Βενετίας
Δαμάζοντας τα κύματα(Breaking the Waves) (1996)
Μέγα Βραβείο Φεστιβάλ Καννών, Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Τορόντο
Riget I (The Kingdom, TV, 1994)
Βραβελίο Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Φεστιβάλ Κάρλοβυ Βάρυ
Europa (1991)
Βραβείο Κριτικής Επιτροπής, Φεστιβάλ Καννών
Medea (TV, 1988)
Epidemic (1987)
Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών
Το στοιχείο του εγκλήματος (Forbrydelsens Element) (Element of Crime, 1984)
Μέγα Βραβείο Φεστιβάλ Καννών
Befrielsesbilleder (Pictures of Liberation Images of Relief, 1982)
Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Βερολίνου

αφιέρωμα στον θείο μου, Michele Molese

2011-08-30T16:45:00.006+03:00

http://www.grandi-tenori.com/bbs/viewtopic.php?f=11&t=3053
http://todopera.wordpress.com/author/todopera/page/3/
http://www.youtube.com/watch?v=Z3jCGi1Qc5A

O Michele Molese (Nέα Υόρκη, 29 Αυγούστου 1928 – Broni, 5 Ιουλίου 1989)υπήρξε μεγάλος λυρικός τενόρος. Οι γονείς του, μετανάστες της Αμερικής από την Basilicata, του έδωσαν τις μουσικές βάσεις ώστε να ξεκινήσει την καριέρα του στο Milano, το 1957, το Νουόβο Τεάτρο, με τους "Παλιάτσους" του Λεονκαβάλλο. Ερμήνευσε το Βερθέρο του Jules Massenet στη Σκάλα, Τα "Παραμύθια του Hoffmann" του Offenbach και την Τραβιάτα. Για είκοσι χρόνια διετέλεσε στέλεχος της City Opera της Νέας Υόρκης. Παντρεύτηκε τη Ζωή Παπαδάκη, μέτζο σοπράνο ντραμάτικα της Σκάλα του Μιλάνο, που στάθηκε και η σύντροφός του για όλη του τη ζωή, εμφανίστηκε δε μαζί του στην ΚΑΡΜΕΝ του Μπιζέ, το 1967, στην Όπερα της Νέας Υόρκης. Σταθμοί της καριέρας του Μικέλε υπήρξαν τα έργα:Τrovatore, Mireille, Faust (με τη σοπράνο Beverly Sillς) Il giuramento (με τη σοπράνο Teresa Zylis-Gara), Manon Lescaut (με τη σοπράνο Virginia Zeani), Sakuntala του Franco Alfano με την ορχήστρα της Ιταλικής Ραδιοτηλεόρασης, κ./ά. Ο Μικέλε πέθανε από έμφραγμα.

Ρεπερτόριο:

* Wolfgang Amadeus Mozarto Il flauto magico (Tamino)
* Ντονιτσέτι, Lucia di Lammermoor (Edgardo)
* Vincenzo Bellini,I Capuleti e i Montecchi (Tebaldo)
* Saverio Mercadante,Il giuramento (Viscardo)
* Charles Gounod,Faust (Faust)
o Mireille (François)
o Sapho (Jean)
* Giuseppe Verdi,Rigoletto (Duca di Mantova)
o La traviata (Alfred Germont)
o Il trovatore (Manrico)
o Aida (Radames)
o Un ballo in maschera (Riccardo)
* Giacomo Puccini.Madama Butterfly (Pinkerton)
o La bohème (Rodolfo)
o Manon Lescaut (Des Grieux)
o Tosca (Mario Cavaradossi)
* Georges Bizet
o Carmen (Don Josè)
* Jules Massenet
o Manon (des Grieux)
* Pietro Mascagni
o Cavalleria rusticana (Turiddu)
o Parisina (Ugo D'Este)
* Sergej Prokof'ev.L'amore delle tre melarance (Principe Tartaglia)
* Franco Alfano.Sakuntala (Il Re)
* Giancarlo Menotti.La derniere sauvage (Prince Kodana)
* Hans Werner Henze.Il re cervo (Il Re)

Δισκογραφία :

* Wolfgang Amadeus Mozart,Μαγεμένος Αυλός Michele Molese, Beverly Sills, Veronica Tyler, John Reardon, Joan Summers. Orchestra New York Opera, διεύθυνση ορχήστρας Julius Rudel. ζωντανή ηχογράφηση – 1966.
* Gaetano Donizetti, Λουτσία Ντι Λαμερμούρ: Michele Molese, Beverly Sills, Dominic Cossa, Robert Hale. Ορχήστρα της Οπερας της Νέας Υόρκης υπό τη διεύθυνση του Charles Wendelken Wilson. ζωντανή ηχογράφηση 1969.
* Saverio Mercadante, Il giuramento, : Michele Molese, Benedetta Pecchioli, Lajos Miller, Teresa Zylis-Gara. Ορχήστρα και χορωδία ORTF υπό τη διεύθυνση του Thomas Schippers. ζωντανή ηχογράφηση -1970.
* Giuseppe Verdi,ΤΡΑΒΙΑΤΑ: Michele Molese, Virginia Zeani, Giulio Fioravanti. Ορχήστρα και χορωδία του Teatro Verdi της Τεργέστης υπό τη διεύθυνση του Antonio Guarnieri. ζωντανή ηχογράφηση – 1965.
* Giuseppe Verdi, ΤΡΟΒΑΤΟΡΕ: Michele Molese, Gordoni Virginia, Lino Puglisi, Nedda Casei. Ορχήστρα και χορωδία της Κρατικής Όπερας της Βιέννης υπό τον Nello Santi. Ηχογράφηση σε στούντιο – 1961.
* Giuseppe Verdi, ΡΙΓΚΟΛΕΤΤΟ: Michele Molese, Licinio Montefusco, Anna Maccianti. Κρατική Όπερα της Βιέννης, διεύθυνση του Gianfranco Rivoli. ηχογράφηση σε στούντιo – 1957.
* Giacomo Puccini, ΜΑΝΟΝ ΛΕΣΚΩ: Michele Molese, Virginia Zeani, Louis Quilico, Bernard Tugeon. Ορχήστρα και χορωδία του Μόντρεαλ υπό τη διεύθυνση του Franz Paul Decker. Ζωντανή ηχογράφηση– 1968.
* Pietro Mascagni, ΠΑΡΙΖΙΝΑ: Michele Molese, Emma Renzi, Benito Di Bella, Mirella Parutto. Χορωδία και ορχήστρα της RAI του Μιλάνο με διευθυντή ορχήστρας τον Pierluigi Urbini. ζωντανή ηχογράφηση - 1976.
* Franco Alfano, Σακούνταλα: Michele Molese, Celestina Casapietra, Laura Didier Gambardella, Adriana Baldisieri, Aurio Tomicich, Ferruccio Mazzoli. Συμφωνική ορχήστρα της RAI της Ρώμης υπό τη διεύθυνση του Ottavio Ziino. ζωντανή ηχογράφηση – 1952.

Σχετική βιβλιογραφία:

* Evaristo Pagani, Raccolte Biografiche Cantanti Lirici Italiani, Edito in proprio, Albino, 2009.

Εύη Τσακνιά

2011-08-29T16:52:00.004+03:00

Περιμένω πώς και πώς την έκθεση ζωγραφικής της φίλης μου Εύης!
Η Εύη Τσακνιά γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική στην Ecole Nationale Superieure des Beaux Arts στο Παρίσι και συνέχισε τις σπουδές της στη Σχολή Καλών Τεχνών της Μαδρίτης με μαθήματα λιθογραφίας και χαρακτικής. Έχει λάβει μέρος σε εκθέσεις ζωγραφικής και εικονογράφησης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Από το 1986 ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Συνεργάζεται με περιοδικά, διαφημιστικές εταιρείες και κυρίως με εκδοτικούς οίκους στην εικονογράφηση βιβλίων. Τον Απρίλιο του 2004 έλαβε μέρος στην διεθνή έκθεση παιδικού βιβλίου της Μπολόνια (οργάνωση Εθνικό Κέντρο Βιβλίου) όπου η Ελλάδα ήταν η τιμώμενη χώρα.

κριτική από ΤΑ ΝΕΑ

2011-08-29T16:43:00.000+03:00

http://www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4646601

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΗ

"Δεκαέξι διηγήματα διασταύρωσης των δύο φωνών που μας ανήκουν, αυτής που έχουμε για να μιλάμε και της φωνής που μιλάει μέσα μας και μας οδηγεί είτε στην καταστροφή είτε στη σωτηρία. Ο Νίκος Ξένιος με τα 16 μικρά διηγήματά του περιπλανιέται (και μας παρασέρνει) σε τοπία δύσκολα και σκληρά, αστικά τοπία, όπου κυριαρχούν ο φόβος για το χειρότερο και η αγωνία για το καλύτερο. Ενα παιδί μεταναστών που κάνει τα αδύνατα δυνατά για να περάσει στην Ιατρική, μια γυναίκα της οποίας ο υπαρξιακός θάνατος συνέπεσε με τον θάνατο του Ελβις Πρίσλεϊ, ένας κρυφός ομοφυλόφιλος, ένας περαστικός από την Πλατεία Εξαρχείων που ξυλοκοπείται αδίκως και μια φιλόλογος που δεν αντέχει τη δουλειά της, είναι μερικοί από τους (αντι)ήρωες του πρώτου βιβλίου του."

Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

κριτική από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

2011-08-29T16:39:00.001+03:00

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=14/08/2011&id=301018
ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ

ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ

«Το άχτι»

(εκδ. Φαρφουλάς)

«ΠΡΩΤΗ ώρα, Ιλιάδα. Το κείμενο γεμάτο κρέατα και κοψίδια που ψήνονται στο στρατόπεδο των Αχαιών. Η τσίκνα βγαίνει από το κείμενο κι απλώνεται στην τάξη. Στα μπροστά θρανία χεράκια υπερκινητικά, στα πίσω όμως απόλυτος λήθαργος. Λοβοτομή, μηδέν αντίδραση. Δυο ζευγάρια ηλίθια μάτια με κοιτούν, κι εγώ χτυπώ το νύχι στο θρανίο. "Πού είσαι παιδί μου;" Ομως καμιά απάντηση, μόνο τα δύο αγελαδίσια μάτια με κοιτούν και το βιβλίο στο θρανίο είναι ανάποδα»... Μια νεοδιόριστη φιλόλογος στη Θήβα, με προβληματική προσωπική ζωή και σε πλήρη δυσαρμονία με το εργασιακό της περιβάλλον, αγωνίζεται να διαχειριστεί το αίσθημα του ανικανοποίητου που τη διαποτίζει, πεπεισμένη πως κανείς δεν την κατανοεί. Κι είναι το δικό της «Αχτι» που δίνει τον τίτλο στην ομώνυμη συλλογή του Νίκου Ξένιου (εκδ. Φαρφουλάς), πλάι σε δεκαπέντε ακόμη διηγήματα, με ήρωες που επίσης νιώθουν ότι ένα χάος τους χωρίζει απ' τους υπόλοιπους ανθρώπους γύρω τους.

Με μια πρόζα σφιχτή, χωρίς περιττά στολίδια, ο Ξένιος ελίσσεται ανάμεσα σε σχολικές τάξεις, αστυνομικά τμήματα, πολύβοους δρόμους, μικροαστικά διαμερίσματα, στρατόπεδα και φυλακές, δίνοντας φωνή σε κάθε λογής μοναχικούς κι απελπισμένους, σε λαθρομετανάστες και σε βιοπαλαιστές, σε ζευγάρια που θάβουν τα όνειρά τους «μέσα στην κολλώδη καθημερινότητα», σε πλάσματα που ανακαλούν τις ήττες, τους θριάμβους και τους εφιάλτες τους ενώ παλεύουν με τ' αδιέξοδά τους. Και μολονότι το «Αχτι» είναι το πρώτο του, το φλερτ του ίδιου με τη λογοτεχνία κρατάει χρόνια.

Γεννημένος το 1962 στο Χαρτούμ και μεγαλωμένος στην Αθήνα, ο Ξένιος είναι εκπαιδευτικός -διδάσκει στο Μουσικό Σχολείο Αλίμου- έχει πίσω του εκτενή αρθρογραφία σε σχέση με το θέατρο, διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά «Αρχαιολογία», «Οδός Πανός» καθώς και στη συλλογή «Ιστός '95», κι είναι μέλος της λέσχης δημιουργικής γραφής «Γομολάστιχα» που δραστηριοποιείται στο Διαδίκτυο (βλ. gomolastixa.blogspot.com). Το εκτενέστερο δε διήγημα του βιβλίου του, το σπαρακτικό «Ο γιος των Σωτήρη», με τη συνάντηση ενός σαλεμένου μετανάστη και μιας ευαίσθητης κοινωνικού λειτουργού, είχε διακριθεί στο λογοτεχνικό διαγωνισμό των εκδόσεων Πατάκη «Hotel Οιδίπους».

ΣΤ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ, Π. ΣΠΙΝΟΥ

νέο μπλογκ για το θέατρο!

2011-08-28T10:37:00.004+03:00

http://to-theatro.blogspot.com/

κριτική από το ΒΗΜΑ

2011-08-04T09:26:00.005+03:00

Λαμπρινή Κουζέλη

Μελαγχολικές ιστορίες καθημερινής τρέλας και ήττας αφηγείται ο Νίκος Ξένιος στο πρώτο του βιβλίο
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 22/07/2011

Μια φιλόλογος σε δημόσιο λύκειο της Θήβας που βαριέται τη ζωή και τη δουλειά της, μια οικογένεια αρμένιων λαθρομεταναστών με ονόματα σαιξπηρικών ηρώων, μια εβραία που σταματά να ζει την ημέρα που πεθαίνει ο Έλβις, ένας μεσήλικος πόντιος βιοπαλαιστής με λατρεία για τη γυναίκα του παράξενα συγκινητική κυκλοφορούν στις σελίδες της συλλογής διηγημάτων το «Αχτι» (Εκδόσεις Φαρφουλάς, σελ. 160, τιμή 12 ευρώ) του Νίκου Ξένιου. Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο του 49χρονου συγγραφέα, μια συλλογή 16 ιστοριών που παρουσιάζουν όψεις της σύγχρονης ζωής και της σύγχρονης αγωνίας.

Εκείνο που εντυπωσιάζει στην πρώτη ανάγνωση είναι η ωριμότητα της γραφής του. Ο λόγος του είναι σφικτός, η γλώσσα του αποκαθαρμένη από το περιττό, οι διάλογοι ζωντανοί, τα σκηνικά του περιγράφονται με ενάργεια, οι κόσμοι και οι χαρακτήρες που κατασκευάζει λειτουργούν δραματουργικά, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του ταιριάζει εξίσου καλά με την τριτοπρόσωπη. Ίσως η εξήγηση είναι ότι ο συγγραφέας ασκείται στη γραφή από τα δεκαεννιά του, όπως είπε στο «Βήμα».

Η συλλογή είναι το απόσταγμα 40 διηγημάτων που βρίσκονταν στα συρτάρια του εδώ και χρόνια. Όταν είδε και απόειδε με το «δύστοκο μυθιστόρημα» που τον απασχολεί την τελευταία πενταετία, αποφάσισε, έπειτα και από την παρότρυνση των φίλων του στην Ομάδα Δημιουργικής Γραφής Γομολάστιχα, να εκδώσει μια επιλογή από αυτά. Είχαν προηγηθεί δημοσιεύσεις στον συλλογικό τόμο «Ιστός '95», στην «Αρχαιολογία», στην «Οδό Πανός», στον «Φαρφουλά» και σε άλλα περιοδικά. Από το απόθεμά του άντεξαν στην κρησάρα του μόνο τέσσερα διηγήματα. Μικρή συγκομιδή, που συμπληρώθηκε με 12 νέες ιστορίες που καλύπτουν ένα ευρύ υφολογικό φάσμα από το εξπρεσιονιστικό «Κόκκινο αλάρμ στην Ιωλκό» ως το νατουραλιστικών σκηνών «Πολιτική του καταστήματος» και τον αλληγορικό «Θρίαμβο».

Η απόκλιση και η διαφορετικότητα -στη θετική και στην αρνητική εκδοχή τους- αποτελούν κεντρικό συστατικό των περισσότερων ιστοριών: το προικισμένο μεταναστόπουλο που κόντρα σε κάθε προκατάληψη και κάθε πρακτική αντιξοότητα πασχίζει να περάσει στην Ιατρική («Ο πρίγκιπας»), ο κρυφός ομοφυλόφιλος που δεν παραδέχεται την ταυτότητά του και ζει μια μυστική ζωή υποκρινόμενος και εξαπατώντας πίσω από τη βιτρίνα του γάμου και της οικογένειας («Επιπλέον»).

Χώροι εγκλεισμού και εξουσίας, στρατόπεδα, φυλακές, αστυνομικά τμήματα και σχολεία αποτελούν σκηνικά που εξυπηρετούν τις μυθοπλαστικές προθέσεις του συγγραφέα, όπως και ο δρόμος, οι λαϊκές και μικροαστικές γειτονιές της Αθήνας, η κλειστή κάμαρα, το διαδίκτυο, τα απόμερα στέκια των παρακμιακών.

Οι χαρακτήρες του, οικείοι αλλά και ξένοι, είναι οι αντιήρωες της καθημερινής ζωής: άνθρωποι βουβοί, απελπισμένοι, ξεριζωμένοι, μετανάστες, βιοπαλαιστές, αδύναμοι, φοβισμένοι, υποκριτές, ηττημένοι, άνθρωποι που «πεθαίνουν παραμελημένοι μες στο μόχθο». Ζουν σε κοινωνίες όπου δεν τους κατανοούν, σε ετοιμόρροπες σχέσεις που έχουν χάσει το νόημά τους, σε ρήξη με τον εαυτό τους. Περιφέρουν στους δρόμους την ανησυχία, τις εμμονές, τις ψευδαισθήσεις, τις κρυφές επιθυμίες, την ενοχή, τη θλίψη ή την ανία τους.

Μόνοι, με μια υπαρξιακή μοναξιά να τους βαραίνει, κινούνται σαν αόρατοι μέσα στην οχλοβοή της μεγαλούπολης, κλείνονται σε μικρά διαμερίσματα στον Κολωνό, στους Αγίους Αναργύρους, στη Νέα Φιλαδέλφεια, στα Πετράλωνα, στα Χαυτεία. Ο κόσμος γύρω τους είναι σκληρός και ακατανόητος, τα όνειρα εφιαλτικά. Βρίσκουν καταφύγιο από την αδιαφορία, την αναλγησία, την κοινωνική αδικία και τον παραλογισμό της καθημερινότητας στη μνήμη, στη νοσταλγία ή στη φαντασία. Δεν έχουν την παρηγοριά της επιείκειας ή συμπάθειας, δεν προσφέρουν ελπίδα, τα προβλήματά τους δεν έχουν λύση, έρχονται όμως σε ένα αξιόλογο αφηγηματικό πακέτο που δίνει υποσχέσεις ενδιαφέρουσας συνέχειας.

Νίκος Ξένιος: «Θέλω να απομυθοποιήσω τα πάντα εκτός από την εκπαίδευση»
Η μελαγχολικά σαρκαστική διάθεση που δίνει τον τόνο στις ιστορίες του απορρέει, όπως λέει στο «Βήμα» ο συγγραφέας, από την επιθυμία «να απομυθοποιήσω όλα τα πράγματα που είχα πολύ ψηλά: την πολιτική ζωή, την κουλτούρα, την τρόπο που οι άνθρωποι διεκδικούν τα δικαιώματά τους, όλα εκτός από την εκπαίδευση».

Φιλόλογος, εργαζόμενος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση 20 χρόνια, ομολογεί ότι είναι δύσκολο βρει κανείς επαινετικά λόγια για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ως θεσμό και τους εκπαιδευτικούς που λουφάρουν, όπως η αδιάφορη φιλόλογος στο διήγημα που δίνει τον τίτλο της συλλογής: «Πρώτη ώρα, Ιλιάδα. Το κείμενο γεμάτο κρέατα και κοψίφια που ψήνονται στο στρατόπεδο των Αχαιών. Η τσίκνα βγαίνει από το κείμενο κι απλώνεται στην τάξη. Στα μπροστινά θρανία χεράκια υπερκινητικά, στα πίσω όμως απόλυτος λήθαργος. Λοβοτομή. Μηδέν αντίδραση. Δυο ζευγάρια ηλίθια μάτια με κοιτούν κι εγώ χτυπώ το νύχι στο θρανίο: "Πού είσαι παιδί μου;"».

Σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους του όμως, μιλάει με πολύ ενθουσιασμό για τη νέα γενιά, που θεωρεί ότι αδικείται: «Είναι παιδιά σκεπτόμενα και προβληματισμένα, με αμεσότητα και υψηλό βαθμό πρόσληψης». Τους λείπουν όμως τα πνευματικά πρότυπα.

Με αντίστοιχο ενθουσιασμό μάς μίλησε για τα παιδιά μεταναστών, που τη ζωή τους παρουσιάζει με ενάργεια στο διήγημα «Ο πρίγκιπας»: «Όταν το σχολείο λειτουργεί ως αγκαλιά θερμή που τα περιθάλπει, τα παιδιά αυτά δείχνουν ενδιαφέρον, θέλουν να γίνουν Έλληνες, με την έννοια της κουλτούρας», υποστηρίζει. Στον δρόμο τα παιδιά αυτά ζουν μια δεύτερη ζωή. Στα δέκα χρόνια που εργάστηκε στο Διαπολιτισμικό Λύκειο δεν γνώρισε ούτε ένα παιδί που να έχει και τους δύο γονείς και να μεγαλώνει σε πλήρη πυρηνική οικογένεια. Ο ένας από τους δύο έλειπε διότι είχε πεθάνει ή γιατί ήταν στη φυλακή ή γιατί αδιαφορούσε, και το παιδί μεγάλωνε στο δωμάτιο κάποιου ξενοδοχείου.

Στο διήγημά του «Η κορνίζα», ένας πελάτης καφενείου στην πλατεία Εξαρχείων ξυλοκοπείται μέρα μεσημέρι από κάποιους χωρίς λόγο και αφορμή. Μια καθημερινότητα στην οποία τα σουρεαλιστικά στοιχεία πυκνώνουν και μόνη μας άμυνα μένει το χιούμορ. «Σαρκάζω για να αντέξω αυτά που συμβαίνουν», λέει ο Ξένιος, «χωρίς χιούμορ μπορεί να τρελαθείς».

Αλ Μπασίρ: γενοκτονία, οικονομική διαφθορά, ηθική σήψη του σουδανού πρωθυπουργού, καθώς και η εγκληματική συνέργεια Ρωσίας και Κίνας

2011-07-14T09:10:00.003+03:00

http://www.avaaz.org/en/sudan_enough_is_enough/?cl=1148564103&v=9539

http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/6161692.stm

Ο Ομάρ Χασάν Αλ Μπασίρ( عمر حسن أحمد البشير‎; γεννημένος την 1η Ιανουαρίου του 1944) είναι πρόεδρος του Εθνικού Κόμματος Κογκρέσου και Πρωθυπουργός του Σουδάν. Ήλθε στην εξουσία το 1989 με αναίμακτο πραξικοπημα, ανατρέποντας τον τότε Πρωθυπουργό Σαντίκ αλ Μάχντι. Τον Οκτώβριο του 2004 η κυβέρνηση του Μπασίρ έδωσε τέλος στο δεύτερο εμφύλιο πόλεμο του Σουδάν, που υπήρξε ένας από τους πλέον αιματηρούς πολέμους του εικοστού αιώνα, δίνοντας περιορισμένη αυτονομία στο Νότιο Σουδάν , περιοχή κυριαρχούμενη από το Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό(SPLA). Ωστόσο, η βίαιη σύγκρουση στο Νταρφούρ που ακολούθησε στοίχισε τη ζωή σε 400.000 ανθρώπους, ενώ ο ανταρτοπόλεμος δεν σταμάτησε ποτέ, με αποτέλεσμα πάνω από ΔΥΟΜΙΣΗ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ άνθρωποι να βρεθούν ως πρόσφυγες περιπλανώμενοι και να οξυνθούν οι διπλωματικές σχέσεις ανάμεσα στο Τσαντ και το Σουδάν. Ο Μπασίρ είναι αμφιλεγόμενη προσωπικότητα (τόσο στη χώρα του όσο και διεθνώς]. Τον Ιούλιο του 2οο8 ο Luis Moreno Ocampo κατηγορεί τον Μπασίρ για γενοκτονία,οικονομική διαφθορά, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και πολεμικά εγκλήματα στο Νταρφούρ, αλλά η δίκη παρέμεινε ανοικτή μέχρι την προσκόμιση αποδεικτικών στοιχείων. Στις 12 Ιουλίου του 2010 νέο ένταλμα συλλήψεως απευθύνθηκε στη σουδανική κυβέρνηση, αλλά υπήρξαν αντιδράσεις από το παναραβικό μέτωπο, την κυβέρνηση της Ρωσίας και την κυβέρνηση της Κίνας.
http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/3273569.stm

Federico García Lorca

2011-07-14T08:01:00.002+03:00

Τρέμω μην χάσω αγαπημένη
το θαύμα που η ματιά σου άγαλμα στολίζει
τριαντάφυλλο που δίπλα μου ανασαίνει
στα σκοτεινά όταν το μάγουλό μου αγγίζει.

Πονώ στην όχθη νάμαι ετούτη ακόμα
όπως το έρμο δέντρο που κλαδεύουν
μένει κορμός γυμνός,χωρίς ανθούς, λάσπη και χώμα
χωρίς παρηγοριά και το παιδεύουν...

Άν είσαι ο κρυφός ο θησαυρός μου
σταυρός άν είσαι, σαν τον πόνο αν στάζεις,
αν είμαι το πιστό σου το σκυλί που το διατάζεις

άσε με να χαρώ, τρόπαιο σαν πλέει εμπρός μου
φύλλο από φθινόπωρο χαμένο,
ένα στολίδι απ΄τον δικό σου ποταμό παρασυρμένο...

Σονέτα του Σκοτεινού Έρωτα

μετάφραση Νίκος Ξένιος

Το Άχτι, Kυριακή 17 Ιουλίου

2011-07-14T07:27:00.003+03:00

Γραφει ο/η ΛΕΝΑ ΒΛΑΣΤΑΡΑ στις 15 Ιουλ, 2011 στο NOTEBOOK | 0 σχολια

✒ Οι πρωταγωνιστές των 16 ιστοριών του Νίκου Ξένιου που δημοσιεύτηκαν στη συλλογή διηγημάτων «Το άχτι» (εκδ. Φαρφουλάς) είναι όλοι ήρωες τραγικοί και πληγωμένοι, οι οποίοι προσπαθούν, άλλοι μέσα από το ρομαντισμό, άλλοι μέσα από τη σκληρότητα και την αδιαφορία, να γιατρέψουν τις παλιές και νέες πληγές τους. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται είτε για ανθρώπους που θέλουν να βγάλουν το άχτι τους είτε για ανθρώπους πάνω στους οποίους η ελληνική κοινωνία βγάζει το δικό της άχτι. Ιστορίες καθημερινές, που συμβαίνουν γύρω μας, ίσως και στους δικούς μας γνωστούς και στις δικές μας γνώριμες φάτσες, παίρνουν σάρκα και οστά μέσα από τις αφηγήσεις του Νίκου Ξένιου. Νιώθουμε να μας πνίγει το άδικο για τον Αμλετ που δίνει εξετάσεις στη φυλακή, για το γιο του Σωτήρη που δεν έχει όνομα και μιλάει με ποίηση για τη ζωή του, για τον Μέμο Μεϊμαρίδη που δεν παραπονιέται ποτέ και για τη νέα πολιτική του γειτονικού σούπερ μάρκετ που αποφάσισε να ρίχνει τις σκόνες πλυντηρίου πάνω στα πεταμένα κρέατα, έτσι ώστε να μην μπορεί να επωφεληθεί κανείς από αυτά. Ολα τα παραπάνω συνοδεύονται από τη σωστή δόση χιούμορ. Και αν κάποιες στιγμές ο ειρμός χάνεται, αυτό δεν είναι αρκετό για να αφήσει ο αναγνώστης τις ιστορίες στη μέση. Απλώς αναρωτιέται αν αυτό γίνεται συνειδητά ή όχι.

ΗΡΩΕΣ

2011-07-14T07:25:00.002+03:00

(του Γιώργου Σαραφιανού)

Koίταξε το ρολόι του κι αναρωτήθηκε για μιαν ακόμη φορά πού στο καλό είχαν πάει όλοι. Κανένας γνώριμος ήχος δεν ακουγόταν στους σκοτεινούς διαδρόμους, θα μπορούσες να πεις ότι κανένας ήχος δεν ακουγόταν πουθενά· αυτή η ησυχία τονενοχλούσε, όπως τον ενοχλούσαν πριν οι θόρυβοι, η βαβούρα που είχε κατακαθίσει τόσα χρόνια στ’ αφτιά του —τόσο, που κάποτε είχε σκεφτεί ότι κρυβόταν εκεί μέσα, κι όχι στους διαδρόμους γύρω του. Όταν οι Καθηγητές έψαχναν για κανένα θύμα, παλιά,την εποχή που ήταν κι ο ίδιος μαθητής, τους απαντούσε “απών”, εκείνος πάντα απών ήταν, απών από τις φασαρίες και τους θορύβους· δεν ήταν μόνο που τον ενοχλούσαν από τότε —δεν ήθελε και μπλεξίματα με δαύτους.«Μπα, δεν μπορεί», σκέφτηκε, «όλοι οι υπόλοιποι καθυστερημένοι —μόνο εγώ στην ώρα μου. Κάτι δεν πάει καλά». Όλες τις προηγούμενες μέρες εκείνος ήταν που καθυστερούσε, πάντοτε, δεν το έκανε επίτηδες αλλά ήταν σαν κάτι ανώτερο από τις δυνάμεις του να τον έσπρωχνε, κάτι σαν το πεπρωμένο το ίδιο. Αποζητούσε κάθε μέρα τα ενοχλημένα βλέμματα των άλλων (…“καλά, τι το παίζει αυτός;”…) κάτι σαν πειστήριο αποτυχίας, δεν είχε ακόμα καταλάβει τι γύρευαν οι άλλοι από αυτό το σεμινάριο, τι έψαχνε να βρει ο ίδιος σ’ αυτό.Ίσως τους αρέσουν τα ταξίδια, σκέφτηκε. Ίσως του άρεσαν και του ίδιου, κι ας μην ήθελε να το παραδεχτεί. Ή, απλά, ίσως ήθελε πάντα να φεύγει —από εκεί που κάθε φορά βρισκόταν. Ήξερε πολλούς που ήταν έτοιμοι να το παραδεχτούν αυτό, για λογαριασμό του. Ήταν από τη στιγμή που άρχισε να φωτογραφίζει τα μνημεία των πεσόντων από τους δύο Πολέμους που του ήρθε η σκέψη ότι επιτέλους βρήκε το λόγο που ήρθε ώς εδώ,που είχε επιτέλους κάνει κι αυτός την αίτηση για εκείνο το ευρωπαϊκό πρόγραμμα. Τη στιγμή εκείνη δεν είχε καταλάβει τι ήταν ακριβώς αυτό που έκανε, όταν (μετά από την προτροπή του ∆ιευθυντή του) έτρεξε στο γραφείο της Δευτεροβάθμιας να προσθέσει τις υπογραφές που είχε ξεχάσει στην αίτησή του, κι ας τον είχε προειδοποιήσει ο Καθηγητής της Θεολογίας (…«Μα, είστε απόλυτα σίγουρος γι’ αυτό που πάτε να κάνετε, αγαπητέ μου;»…), κι ας μην είχε δει τι ακριβώς είχε συμπληρώσει σ’ εκείνη την αίτηση, πού θα πήγαινε, για ποιο σκοπό. Οι άλλοι συνάδελφοί του απλά κουνούσαν τα κεφάλια, σαν να το περίμεναν ότι κάποτε θα γινόταν κάτι τέτοιο, μπορεί ο Καθηγητήςτης Θεολογίας να ήταν υπερβολικός (πάντα του ήταν) και εκείνος να μην έχανε τελικά την οργανική του θέση, όμως σε περίοδο οικονομικής κρίσης ποιος ρισκάρει με τέτοια, σίγουρα όταν γυρνούσε θα έβρισκε κάποιον ωρομίσθιο εκεί, μπορεί και αναπληρωτή, ή και μόνιμο, τέτοιες εποχές —τέτοια να περιμένεις. Ποιος ο λόγος να του το πουν εκείνοι, πάντα έτσι ήταν αυτός, πάντα τούς απέφευγε σαν να τους έλεγε διαρκώς “απών”, πάντα τούς γύριζε την πλάτη όταν τον καλούσαν να δει μαζί τους κάποιον αγώνα στη συνδρομητική. Ασ' τον να φύγει λοιπόν, το τραβάει ο οργανισμός του. Μόνο ο φίλος του ο Αριστομένης (δεν ήταν ακριβώς φίλος του, αλλά είχε το μπιστρό στην προκυμαία) είχε πει (σαν να τον προειδοποιούσε): «το μέρος που πας κουβαλάει πολλή αρνητική ενέργεια, σκέψου μόνο τις εκατόμβες των νεκρών και θα καταλάβεις».Την πρώτη μέρα τους είχαν βάλει σε ένα πούλμαν και τους είχαν ξεναγήσει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στην Commission, στη Sacré-Cœur, στο Ευρωπαϊκό Σχολείο,στο Atomium. Το ένα του είχε φανεί πιο εφιαλτικό από το άλλο, όλα άδεια, πεθαμένα.Πιο νεκρό και κρύο ήταν όμως το όραμα που υποτίθεται ότι ενσάρκωναν. Καθόλου περίεργο που, όταν τελείωνε το πρόγραμμα της ημέρας και οι άλλοι περνούσαν τον ελεύθερο χρόνο τους στα καφέ της Grand Place ή για ψώνια στην Nieuwstraat, αυτός έπαιρνε σβάρνα τα μνημεία των πεσόντων —δεν ήταν και λίγα· ακριβώς όπως είχε υπαινιχθεί ο Αριστομένης. Τα περισσότερα από αυτά ήταν βαριά και καταθλιπτικά,όπως και η διάθεσή του, έμοιαζαν με ογκώδεις ταφόπλακες που πάσχιζαν να κρύψουν κάτι κάτω απ’ τον όγκο τους. Του φαινόταν παράξενη η αγριάδα που υπαινίσσονταν,τόσο παράταιρη με τη χαλαρότητα και τα χαμόγελα των ανθρώπων στο δρόμο —κι ούτε θα το πίστευε, αν δεν το είχε διαβάσει στους τίτλους των γαλλόφωνων εφημερίδων (τις άλλες ούτε να τις κοιτάξει δεν μπορούσε) ότι η χώρα περνάει περίοδο άγριας κρίσης, ότι γίνονται δραματικές συζητήσεις στο κοινοβούλιο για αυτονομήσεις και διασπάσεις (ο τίτλος “alors, c’est la guerre civile?” που πήρε το μάτι του κάπου,του είχε φανεί τόσο τραβηγμένος από τα μαλλιά, που πέρασε για σατιρική την εφημερίδα που τον φιλοξενούσε).Ήταν στο πρώτο από τα μνημεία αυτά, που βρισκόταν κοντά στο κατάλυμά τους, που πήρε την πρώτη φωτογραφία. Είχε βρεθεί τυχαία μπροστά του, άλλωστε, περνούσε από μπροστά του και ούτε θα το είχε προσέξει, όταν δύο από τους εκπαιδευόμενους (ο Πολωνός και ο Πορτογάλος) τον παρακάλεσαν να τους βγάλει μια αναμνηστική πόζαεκεί. Τότε ήταν που διέκρινε, ανάμεσα στα τόσα φλαμανδικά ονόματα της επιγραφής (ήξερε όμως ότι, στη γειτονιά που βρίσκονταν, όλοι τα πρόφεραν στα γαλλικά) το επώνυμο “La Mort”· Του είχε φανεί αστείο; Σημαδιακό; Δεν ήξερε, δεν καταλάβαινε γιατί κάποιος μπορεί να έχει ένα τέτοιο επώνυμο.Όμως πάντα το απουσιολόγιο το αποκαλούσε “το μνημείο των πεσόντων” στην τάξη, κι αυτό με κάποιον παράξενο τρόπο είχε παίξει το ρόλο του. Ο Θάνατος Πέθανε. Αστείο.Είσαι Πεθαμένος. Σκέψου Πόσες Ώρες Με Έχεις Τη Βδομάδα, Κάθε Ώρα Και Μια Απουσία. Το είχε πει κάποτε ο ίδιος; Μπορεί. Σημαδιακό. Προσπάθησε να θυμηθεί σεποιον μαθητή του το είχε πει, αλλά το όνομά του δεν του ερχόταν με τίποτα στο μυαλό. Τα ονόματα πάνω στο μνημείο δεν του έλεγαν επίσης τίποτα, μόνο εκείνο εκεί,λες και κάποιος το είχε προσθέσει επίτηδες, κάνοντας μια κακόγουστη φάρσα. LaMort. «Όλα αυτά τα ονόματα στο απουσιολόγιο», είχε πει μια μέρα ο Καθηγητής των Μαθηματικών. Θα μπορούσε να μην έχει τελειώσει ποτέ τη φράση του, το συνήθιζε άλλωστε. «Πρόσεξέ το, με την πάροδο των χρόνων τα μη-ελληνικά επώνυμα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο», συνέχισε παρόλ' αυτά. Ήταν λάτρης της στατιστικής, το μεταπτυχιακό του αυτό το θέμα είχε. «Αντίθετα, η μείωση των ελληνικών επωνύμων ακολουθεί μία διαφορετική καμπύλη…» ∆εν μπορούσε να τονπαρακολουθήσει. Προσπαθούσε να φέρει στο μυαλό του πόσα από τα ονόματα αυτά θυμόταν ο ίδιος από τα προηγούμενα χρόνια, σε πόσα απ' αυτά μπορούσε να τοποθετήσει ένα κεφάλι, κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, σε ποιο θρανίο καθόντουσαν, πόση φασαρία έκαναν, πόσο τον είχε ενοχλήσει αυτή, πόσο ζωντανά ήταν. Να τα ταυτοποιήσει. Ταυτοποίηση Νεκρών. Ούτε καν εκείνον εκεί μπορούσε, σ’εκείνον που είχε πει: Είσαι Πεθαμένος." Έπεσαν Ηρωικά", έλεγε η επιγραφή. Πήρε τη φωτογραφική μηχανή. Από εκείνη τη μέρα, την κουβαλούσε συνέχεια μαζί του.Το φαινόμενο του διδάσκοντα που δεν μπορεί πλέον να σταθεί μέσα σε μία τάξη, πόσο μάλλον να αποδώσει σ’ αυτήν, είναι τη στιγμή που μιλάμε το αντικείμενο πάνω από εκατό διδακτορικών που εκπονούνται σ’ αυτή τη χώρα, είχε πει εκείνη η επιμορφώτρια, που —σαν ειδικευμένη πάνω στο θέμα— ασχολούταν με τηνψυχολογική υποστήριξη αρκετών τέτοιων συναδέλφων τους. Είχε χρησιμοποιήσει τη λέξη frustration για να δείξει τι ένοιωθαν εκείνοι οι άνθρωποι, σαν μια σφαγή που ξεκινάει μέσα στο σχολείο, είπε, το άδειασμα της επιθυμίας να προσφέρεις, όλα αδειάζουν μέσα σου, όλα τελικά καταλήγουν στην πολυθρόνα του ψυχολόγου —ή στον καναπέ του ψυχαναλυτή. Ήθελε να τη ρωτήσει αν αυτή η σφαγή μέσα στην τάξη περιλαμβάνει και τους μαθητές —και με ποιο τρόπο, δεν είχε τολμήσει όμως, δεν μιλούσε τόσο καλά γαλλικά και φοβήθηκε ότι μπορεί κάποιος άλλος από τους εκπαιδευόμενους να τον κορόιδευε· η Ισπανίδα, για παράδειγμα —που τα γαλλικά της ήταν τέλεια, άσχετα αν λόγω προφοράς δεν την καταλάβαινε σχεδόν κανένας.Έπεσαν Ηρωικά —σκέφτηκε. ∆εν θέλησε όμως να το δουλέψει περισσότερο στο μυαλό του. Ποιον τελικά εννοούσε μ’ αυτή τη σκέψη, τους στρατιώτες σε κάποιον Παγκόσμιο Πόλεμο, τους μαθητές που έδιναν τη μάχη τους εκείνη τη στιγμή πάνω σε κάποιο απουσιολόγιο, τον ίδιο του τον εαυτό, που δεν είχε τολμήσει να ρωτήσει την επιμορφώτρια (τώρα η ερώτηση τού φαινόταν διπλά σημαντική), που έφευγε πάντα —κι ας μην του άρεσαν τα ταξίδια— από σχολείο σε σχολείο κι από πόλη σε πόλη. («∆εν έχεις αίσθηση του χιούμορ», τον είχε κατηγορήσει κάποτε μία συνάδελφος —με την οποία τότε τα είχαν). ∆εν τον ενδιέφεραν τα στατιστικά στοιχεία ή οι ψυχολογικέςπλευρές του θέματος, όσο σημαντικές και να ήταν, ούτε καν αυτό που η καθηγήτρια από την Τσεχία είχε πει τον ενδιέφερε, για το σύστημα που προκαλεί όλες αυτές τις σφαγές και όλες αυτές τις απογοητεύσεις (παράξενο να σκέφτεται έτσι κάποια από μια πρώην κομμουνιστική χώρα), μόνο τα μνημεία των πεσόντων τον ενδιέφεραν. είχε καταλήξει, αυτά που μπορεί να έκρυβαν (ή να μην έκρυβαν) κάτι μέσα σ’ όλον αυτό τον ορυμαγδό των ονομάτων· «ο καθηγητής είναι ήρωας» είπε με στόμφο ο ∆ιευθυντής στο λογύδριό του πριν τη γιορτή, ποιος είναι ήρωας και πότε πέφτει σ’ έναν αγώνα κάποιος που είναι ήρωας, αν γίνεις τροφή για τα κανόνια για το σύστημα για τα αδιέξοδά σου πάλι ήρωας θεωρείσαι, πόσο ήρωας είσαι όταν παίζεις σ' ένα έργο που δεν το έχεις διαλέξει εσύ, πάντα τού ανέθεταν τις παραστάσεις στο σχολείο, έκανε καλό casting, τον ενθάρρυναν οι συνάδελφοι —και ο ∆ιευθυντής τού είχε δείξει ένα άλμπουμ από παλιές σχολικές γιορτές, όλες οι φωτογραφίες ήταν μαυρόασπρες κα ιόλα τα παιδιά φορούσαν παραδοσιακές στολές, «κάπως έτσι θέλω να γίνει», ψιθύρισε το Όραμά του σαν να μην μιλούσε σε κάποιον συγκεκριμένα, σαν μέσα στο γραφείο του να βρίσκονταν μόνον Εκείνος και το Όραμα. Πού είναι επιτέλους οι άλλοι; Όλη αυτή η ησυχία τον είχε χτυπήσει στα νεύρα, δεν τον άφηνε να σκεφτεί τίποτα, κι ας είχε την αίσθηση ότι από την όλη εικόνα έλειπε κάτι σημαντικό, που μόνο εκείνος μπορούσε να το ανακαλύψει.«Καλά, τι κάνεις εδώ πέρα;» έβαλε τα γέλια ο Νορβηγός, χτυπώντας δυνατά την πόρτα πίσω του, είχε βροντερή φωνή, ίσως στην πατρίδα του όλες οι φωνές να ήταν βροντερές,κάτι που είχε να κάνει με το φως, τα βουνά, την ατμόσφαιρα, ποιος ξέρει. Ήταν ο μόνος φίλος του εκεί πέρα (δεν ήταν ακριβώς φίλος, αλλά ο μόνος που τον είχε πλησιάσει. Είχε κάνει τόσα ταξίδια στην Ελλάδα —μέχρι και το μπιστρό του Αριστομένη ήξερε!) «Είσαι τελείως τρελός», συνέχισε ο Νορβηγός χωρίς να δώσει σημασία σ’ όλες αυτές τις σκέψεις που έπνιγαν το μυαλό του, «που ήρθες εδώ πέρα σήμερα —δεν άκουσες που το έλεγαν οι άλλοι το πρωί, όλα τα σχολεία σήμερα είναι κλειστά, τα σεμινάρια αναβάλλονται μέχρι νεωτέρας». Όλη αυτή την ώρα ο Νορβηγός προσπαθούσε να διαβάσει κάτι στο βλέμμα του, κάτι έστω και στα ελληνικά αλλά (αν το διάβασε) δεν μπορούσε να το αποκρυπτογραφήσει. «Κάτι σχετικό με την απεργία των διδασκόντων», συνέχισε παρόλ' αυτά την προσπάθεια, σε ένα φλαμανδικό νηπιαγωγείο απέβαλαν ένα παιδί που ζήτησε να πάει στην τουαλέτα στα γαλλικά, η δασκάλα το άφησε να κατουρηθεί χωρίς να του πει τίποτε και οι γαλλόφωνοι δάσκαλοι κήρυξαν σε διαμαρτυρία απεργία, και ύστερα οι φλαμανδοί συνάδελφοί τους είχαν κηρύξει σε απάντηση και αυτοί απεργία, απαιτώντας από τους γαλλόφωνους να ζητήσουν συγγνώμη… Εκείνος είχε έρθει στο σχολείο όπου γίνονταν τα σεμινάρια για να συναντηθεί με την Ισπανίδα, είχαν συμφωνήσει εκείνο το απόγευμα να επισκεφθούν το Μουσείο Μαγκρίτ, και μήπως ήθελε να έρθει μαζί τους; Αρνήθηκε ευγενικά, ήθελε από την πρώτη μέρα να πάει στο μουσείο αλλά δεν έπρεπε να τους κάνει χαλάστρα (ο Νορβηγός γέλασε), στο κάτω – κάτω, η Ισπανίδα μάλλον τον μισούσε (ο Νορβηγός δεν γέλασε). Μήπως ήξερε (ρώτησε το Νορβηγό) αν τα τραίνα είχαν κι αυτά απεργία; Περιεργάστηκε τη μηχανή του, έλεγξε στην ψηφιακή οθόνη πίσω τις φωτογραφίε ςπου είχε βγάλει. Μάλλον κακοφωτισμένες του φάνηκαν. Τα μνημεία πιο γκρίζα, πιο θαμπά απ’ όσο τα θυμόταν. Στο επιβλητικό τσιμεντένιο κτίριο που είχε σχεδιάσει ο Χόρτα (όλοι πρόφεραν το όνομά του “Ορτά” —αναρωτήθηκε τι είχε να πει γι’ αυτό η φλαμανδή νηπιαγωγός) όταν είχε γίνει πια βαρόνος, τα φώτα είχαν ανάψει αλλά όχι όλα (κάποια τρεμόσβηναν εκνευριστικά), οι κλοσάρ είχαν γίνει άφαντοι και οι πινακίδες είχαν γεμίσει ακυρώσεις, δεν τον ένοιαζε όμως ένας συγκεκριμένος προορισμός, αρκεί να είχε αυτό που έψαχνε, στα γκισέ γινόταν ένας κακός χαμός —κάποιοι υπάλληλοι αρνούνταν να εξυπηρετήσουν όσους δεν μιλούσαν γαλλικά. «Είναι καλή μέθοδος», τους είχε διαβεβαιώσει ο Καθηγητής των Αρχαίων, «βάζεις πάντα εκείνους που δεν ξέρουν ελληνικά στα τελευταία θρανία —δεν μιλάνε, δεν ενοχλούν. ∆εν διασπάται και η προσοχή των άλλων». «Μα», διαμαρτυρήθηκε η Καθηγήτρια της Φυσικής (έμοιαζε με εύθραυστη πορσελάνινη κουκλίτσα) «έτσι δεν θα μάθουν ποτέ τίποτα». Πίστευε πολύ στη μάθηση, στενοχωριόταν που έβλεπε την κατάσταση έτσι, τους συναδέλφους της να μην αντιδρούν. «∆εν είσαι Καθηγήτρια της Γλώσσας, κοπέλα μου», έβαλε τις φωνές ο Καθηγητής των Αρχαίων, «δεν ξέρεις τι κουπί τραβάμε εμείς εδώ πέρα, μισούν ό,τι κι αν τους κάνουμε, μισούν το σχολείο —όλα τα παιδιά μισούν το σχολείο, εντάξει, αλλά αυτά έχουν εκατό λόγους παραπάνω να το μισούν, όμως, δεν πήγαμε εμείς στη χώρα τους, εκείνοι καβαλήσανε τη δικιά μας—τι φταίμε εμείς να λουζόμαστε το πρόβλημά τους;» Ένιωσε ένα ελαφρύ τράνταγμα.Το τραίνο είχε ξεκινήσει. Οι σήραγγες ήταν σκοτεινές μέχρι να βγουν στον επόμενο σταθμό, ήθελε να πει στην Καθηγήτρια της Φυσικής να μην στεναχωριέται, πάντα το ίδιο πρόβλημα υπήρχε, πρόβλημα χωρίς λύση, στο τέλος συνήθιζες να ζεις μαζί του, κιο ίδιος έτσι έκανε μια ζωή. ∆εν της είχε μιλήσει όμως, εντάξει δεν είχε τη δικαιολογία ότι μιλούσαν μια διαφορετική γλώσσα, αν και έτσι ήταν κατά βάθος, πρόβλημα επικοινωνίας, το πρόβλημα πάντα κρύβεται, γιατί άραγε;Έδειξε στον ελεγκτή το εισιτήριό του, alstublieft, μουρμούρισε αυτός, κάπως σαν “άειστο διάολο” ακούστηκε, στους τοίχους του επόμενου σταθμού τα γκράφιτι ούρλιαζαν απειλητικά ξόρκια, είχαν βγει πια στο φως, το απόγευμα είχε αρχίσει να μοιάζει με φωτεινή νύχτα, έτσι ήταν οι νύχτες εδώ, κρατούσαν θα έλεγες για πάντα, νύχτες Μαγκρίτ και νύχτες Ντελβό, δεν καταλάβαινες γιατί τα φώτα στα παράθυρα των σπιτιών ήταν αναμμένα, έβλεπες τα πάντα μέσα σ’ αυτή τη νύχτα. Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται τα προβλήματά τους; Ή μήπως τα προβλήματα κρύβονται από τους ανθρώπους, που τα αναζητούν —αλλά δεν τα βρίσκουν; Βγαίνοντας από τα όρια τηςπόλης, οι δίγλωσσες φωτεινές ανακοινώσεις στο βαγόνι εξαφανίστηκαν, τη θέση τους πήραν άλλες, που εκείνος δεν καταλάβαινε το νόημά τους, σαν ξαφνικά να τον είχαν βάλει να καθίσει στο βάθος της τάξης. Του φάνηκε αστείο ότι από ένα σημείο και μετά—τα δέντρα δεν είχαν αλλάξει μορφή, ούτε τα σπιτάκια με τα φωτεινά παράθυρα, ούτε το φως της νύχτας είχε αλλάξει στο παραμικρό— κάποιος απαιτούσε από αυτόν να ξέρει μια γλώσσα που πριν από ένα λεπτό, πριν από ένα πανομοιότυπο δέντρο ήταν αποδεκτό να αγνοεί, και κάπως έτσι πρέπει να ένιωθαν και οι δύο γαλλόφωνες που μοιράζονταν μαζί του το βαγόνι, μιλούσαν ακατάπαυστα για τα παιδιά τους, τους γκόμενούς τους, τα καλλυντικά που χρησιμοποιούσαν και το πόσο γουρούνια είναι οι εργοδότες τους, δεν ήξερε αν πρόσεχαν τι έλεγε εκείνο το σήμα που αναβόσβηνε τώρα διαρκώς στον πίνακα ανακοινώσεων, με κεφαλαία, OPGELET, τι σημαίνει OPGELET,τόλμησε τέλος και τις ρώτησε «όπχελετ, όπχελετ!» τον διόρθωσαν εκείνες με περιπαιχτική διάθεση (το είχε προφέρει κάπως σαν γαλλική λέξη, “οπζελέ” πρέπει ν’ακούστηκε, ή κάτι αντίστοιχα γελοίο, δίκιο είχαν που τον κορόιδευαν), η πινακίδα άλλαξε, τώρα οι λέξεις διαδέχονταν η μία την άλλη με καταιγιστικό ρυθμό, οι δυο γυναίκες έδειχναν σαστισμένες, προφανώς κι εκείνες δεν καταλάβαιναν τι έγινε, ούτεκαι ήξεραν να του πουν τίποτα άλλο, μετά από αυτό το “όπχελετ”. Το τραίνο σταμάτησε απότομα. Είχαν φτάσει; Δεν ήξερε, απέξω υπήρχε μια πινακίδα, το όνομα όμως που διάβασε εκεί ελάχιστα αντιστοιχούσε με τον προορισμό που έγραφε το εισιτήριό του, αν και καταλάβαινε ότι ένα όνομα μπορεί να είναι ολότελα διαφορετικό σε δύο γλώσσες.∆υο άντρες μπήκαν μέσα στο βαγόνι. Πήγαν εκεί που κάθονταν οι γαλλόφωνες και τους είπαν κάτι που φάνηκε να τις σαστίζει ακόμα πιο πολύ, εκείνες πήγαν να διαμαρτυρηθούν στα γαλλικά, ακολούθησε άλλος ένας χείμαρρος από λέξεις, ο ένας είπε στις δύο γυναίκες να σηκωθούν. Αυτό τουλάχιστον φαινόταν να είπε, από τοντόνο τις φωνής του. Οι γυναίκες εξακολούθησαν να διαμαρτύρονται στη γλώσσα τους,αλλά έκαναν αυτό που τους είπαν. Πνιγμένος στην ανησυχία πια, σηκώθηκε και πήγε μόνος του προς το μέρος όπου βρίσκονταν οι δύο άντρες, αλλά αυτοί δεν του έδωσαν καμια σημασία, κατέβηκαν από το βαγόνι. Τους ακολούθησε και βγήκε από το τραίνο.«Οι καταπιεσμένοι ευθύνονται και οι ίδιοι για την καταπίεσή τους», έλεγε ο Καθηγητής της Φιλοσοφίας στους μαθητές του σχολείου, κάθε φορά που τα πενταμελή πήγαιναν να διαμαρτυρηθούν για τους πολύ χαμηλούς βαθμούς του. «Πάντα καταλαβαίνουν αυτό που τους λέω για την ευθύνη, ποτέ αυτό για την καταπίεση», εξηγούσε μετά στους συναδέλφους του, «θα έλεγες πως είναι γεννημένοι μαζοχιστές»—και έσπευδε να μειώσει ακόμα περισσότερο τους βαθμούς στο καταλογάκι του.Ήθελε να τον έχει ρωτήσει κι αυτόν κάτι, αν κατά την προσωπική του κοσμοθεωρία η ύπαρξη τόσων πολλών μαζοχιστών προϋπέθετε και την παρουσία των αντίστοιχων σαδιστών, ήταν όμως πολύ αργά τώρα για κάτι τέτοιο, κατευθύνθηκε στο Γραφείο Πληροφοριών του σταθμού, με συγχωρείτε πάρα πολύ, είπε σχεδόν τραυλίζοντας, «je suis étranger, je ne parle pas la langue flamande». Τον είχαν κοιτάξει καλά – καλά.«Pas grave», του απάντησαν καθησυχαστικά, «hollandais, français… pour nous, c’est la même chose». Προσπάθησε, αν και αμφέβαλλε για την ειλικρίνειά τους, να μάθει τι ακριβώς είχε συμβεί, γιατί το τραίνο είχε σταματήσει έτσι —του απάντησαν κάπως αδιάφορα, κάποιο πρόβλημα με τις γραμμές, από την Αμβέρσα είχε έρθει ένα επείγον σήμα για πιθανό σαμποτάζ, και έλεγχαν τώρα την αξιοπιστία της πληροφορίας. Ήτανπολύ εξυπηρετικοί μαζί του, όταν ανέφεραν το όνομα της πόλης δεν το είπαν στη γλώσσα τους, ακόμα κι αυτήν του την μετέφρασαν, “Anvers”, άσχετο αν, λόγω της προφοράς τους, ακούστηκε κάπως σαν Unfair, ή, ακόμη χειρότερα, Enfer. Όταν τους ρώτησε για τις συνεπιβάτισσές του, κατάλαβε από το βλέμμα τους ότι το είχε τραβήξει μακριά. Ένας σήκωσε απλά τους ώμους, και μουρμούρισε κάτι για formalité.Ο σταθμός ήταν σχεδόν άδειος. Αγόρασε έναν καφέ από το αυτόματο μηχάνημα. Στα νησιά δεν φτιάχνουν καλό καφέ, έλεγαν οι φίλοι του στην Αθήνα, κάτι σχετικό με τηνποιότητα του νερού. Έξω, ένα μοναχικό λεωφορείο αναβόσβηνε τα φώτα, έτοιμο να ξεκινήσει.Ένας αστυνομικός τον σταμάτησε ευγενικά στην είσοδο του σταθμού. Μήπως ο κύριος θα ήθελε να περιμένει στο κτίριο;, τον ρώτησε στη γλώσσα που καταλάβαινε (έτσι που ήταν ο μόνος εκεί μέσα, σίγουρα η περίπτωσή του θα είχε γίνει γνωστή σε όλους όσους εργάζονταν εδώ). Εξήγησε στον αστυνομικό ότι το μόνο που ήθελε να επισκεφθεί ήταν το Μνημείο των Πεσόντων κι εκείνος δεν είπε τίποτα, μόνο έβγαλε πολύ εξυπηρετικά ένα κομματάκι χαρτί και του έφτιαξε ένα σχεδιάγραμμα για το δρόμο που έπρεπε να πάρει.

Πέρασε τη γέφυρα, οι πόλεις της Ευρώπης πάντα χτίζονταν πάνω σε ποτάμια, το ποτάμι είναι ο δρόμος, η ώρα περνούσε αλλά το φως δεν έλεγε ν’ αλλάξει, ο δρόμος των ιδεών, πάντα τσακώνονταν στο σχολείο γι’ αυτό το θέμα, ο Καθηγητής της Φιλοσοφίας (που ήταν Ευρωπαϊστής) με την Καθηγήτρια της Ιστορίας (που δεν ήταν). Αν η σημερινή Ευρώπη ήταν η κιβωτός του πιο συναρπαστικού, του πιο αντιφατικού θησαυρού ιδεών και ιδεολογιών —ή ήταν απλά ο κάδος ανακύκλωσης της ιστορίας; Οι γέφυρες ενώνουν τους ανθρώπους, έλεγε ο Καθηγητής της Φιλοσοφίας· ή τους χωρίζουν, αντέτεινε η Καθηγήτρια της Ιστορίας. Παράξενο που τσακώνεστε έτσι, ήθελ εκάποτε να τους έχει πει, με δεδομένο το τελικό αποτέλεσμα —οι βαθμολογίες τους ήταν σχεδόν πανομοιότυπες.Στην πλατεία με τα μεσαιωνικά κτίρια δεν κινιόταν το παραμικρό, οι επιγραφές κι οιγιγαντοαφίσες του Vlaams Belang δεν έγραφαν τίποτα έξω από το όνομά του, έμοιαζαν όμως να μιλάνε για κάτι πολύ δυσοίωνο, που το ένοιωθες όσο κι αν αγνοούσες τη γλώσσα. Ήταν πάρα πολλές για να μπορείς να τις αγνοήσεις. Τώρα που δεν τον παρατηρούσε κανείς, τα βήματά του έγιναν πιο διστακτικά και κουρασμένα,όλα τα μαγαζιά ήταν κλειστά, κάποιος στην Ελλάδα τού είχε πει ότι το “κλειστό”προφέρεται “χεζλότεν” στη γλώσσα του τόπου και του είχε φανεί πολύ αστείο, τώρα όμως δεν του ερχόταν να γελάσει με τίποτε, για την ακρίβεια ένας κόμπος στο λαιμό τον εμπόδιζε να εκφράσει το παραμικρό συναίσθημα. “Πίσω από τον καθεδρικό ναό”, έδειχνε το σημείωμα που του είχε δώσει ο αστυνομικός, ναι, το έβλεπε τώρα, ήταν αδύνατο σ’ αυτή την καθαρή νύχτα να μην το δεις, κάποιοι είχαν αφήσει στο βάθρο του στεφάνια με μαραμένα λουλούδια και είχαν σκεπάσει τη μια του γωνιά με μια σημαία, που όμως δεν ήταν η σημαία της χώρας. Πίσω στην πόλη όπου έμενε οι τηλεοπτικοί σταθμοί έκαναν πρώτο θέμα το κάψιμο της σημαίας, κάθε φορά που γινόταν κάτι κάποιος έκαιγε κι από μία, εκεί όλοι ήξεραν ποια είναι η σημαία της χώρας, ποτέ δεν μπερδευόσουν όπως εδώ, «όποιος θέλει να σηκώσει άλλη σημαία να πάει στη χώρα του να το κάνει», είχε πει θυμωμένος ο ∆ιευθυντής στα παιδιά, δεν καταλάβαινε γιατί, θυμόταν πως όταν εκείνος ήταν παιδί αντάλλαζαν μεταξύ τους αυτοκόλλητα με τις διάφορες σημαίες του κόσμου, πολλές φορές τότε είχε αναρωτηθεί τι άλλο νόημα έχουν εκτός από αυτό της ανταλλαγής, τώρα ο κόσμος είχ εγεμίσει τόσες πολλές, που έχανες το λογαριασμό.∆εν είχε δει τις δυο μορφές που πλαισίωναν τα ονόματα, στην αρχή νόμισε ότι ήταν δυο άνθρωποι που είχαν ξαποστάσει στη βάση του μνημείου, οι δυο γαλλόφωνες ίσως που είχαν χάσει τον προσανατολισμό τους, όμως ήταν αγάλματα, έμοιαζαν να στηρίζονται πάνω στο μνημείο ενώ στην πραγματικότητα εκείνες ήταν που το στήριζαν· προσπάθησε να σκεφτεί πού μπορεί να είχαν πάει εκείνες οι δύο, πού τις είχαν πάει, για την ακρίβεια. Ήταν καταζητούμενες για κάτι; Συνειδητοποίησε εκείνη τη στιγμή ότι οι άντρες που είχαν μπει στο βαγόνι δεν φορούσαν κάποια στολή, ούτε κάποιο εμφανές διακριτικό, κάτι σαν περιβραχιόνιο ίσως, είχε βάλει τους μαθητές του να φορούν περιβραχιόνια στην παράσταση, και παραδοσιακές φορεσιές όπως το θέλησε ο ∆ιευθυντής, είχαν πιαστεί χέρι – χέρι (ένα παιδί με ελληνικό επώνυμο ανάμεσα σε άλλα δύο με μη-ελληνικό σύμφωνα με την αριθμητική ακολουθία του Καθηγητή των Μαθηματικών) και κοιτούσαν τρομαγμένα προς τη μεριά των καθηγητών, δεν τους είχε πει να δείχνουν τρομαγμένοι, τους είπε μόνο: «να δείχνετε όπως νοιώθετε», «είναι μεγάλη η ευθύνη», είχε δικαιολογηθεί μετά ο ∆ιευθυντής για την απόφασή του να μην του αναθέσει ξανά τις γιορτές, «και η πίεση το ίδιο», του είχε απαντήσει, αυτή τη φορά απάντησε, πρώτη φορά στη ζωή του που είχε κάνει κάτι τέτοιο, ίσως σε λάθος στιγμή, ίσως όλα γίνονταν σε λάθος στιγμή γύρω του, το τραίνο που είχε σταματήσει και εκείνοι οι άνθρωποι μπήκαν μέσα και πήραν τις γυναίκες, κι αυτός δεν σκέφτηκε να πει τίποτα εκείνη την ώρα, μόνο να πάει μαζί τους, ν' ακολουθήσει τη μοίρα τους.Το φλαμανδικό εκπαιδευτικό σύστημα αξιολογείται σαν ένα από τα καλύτερα της Ευρώπης σύμφωνα με τα στάνταρ της Πίζας, τους είχε ενημερώσει στο σεμινάριο μια άλλη επιμορφώτρια, είναι όμως ένα από τα χειρότερα σε σχέση με την εκπαίδευση των μη-γηγενών μαθητών, καθώς κανείς δεν ενδιαφέρθηκε αν τα στάνταρ που βάζει είναι εφικτά για όσους δεν έχουν τη γλώσσα αυτή ως μητρική, και είχε έπειτα αναρωτηθεί—με ένα τόνο λυρισμού σ’ αυτό που έλεγε— αν τελικά θα πρέπει να ασχοληθούμ εως Ευρώπη με την εκπαίδευση κάτω από καινούργιες οπτικές γωνίες ή να προσποιηθούμε πως μένουμε ικανοποιημένοι με ένα σύστημα που θα ήταν τέλειο, αν δεν υπήρχε σ’αυτό η ενοχλητική λεπτομέρεια της πραγματικότητας των μαθητών του, αν ήτανπαραδεκτό να χρησιμοποιήσουμε την τελειότητα του συστήματος αυτού σε σχέση με την πραγματικότητα, όπως κάποιος που χρησιμοποιεί ένα πέπλο για να σκεπάσει τα πάντα. Το ίδιο και με το ύφασμα που τους είχε σκεπάσει, την ομάδα των φοβισμένωνπαιδιών, μια έμπνευση της στιγμής ήταν, το ύφασμα είχε πέσει σαν τη νύχτα από την οροφή και όλοι είχαν μείνει άφωνοι μέσα στην αίθουσα τελετών, είχε βγει ο ίδιο ςμετά, ούτε το μικρόφωνο δεν χρειαζότανε, με βροντερή φωνή (ούτε ο ίδιος ήξερε μέχρι τότε πόσο μπορούσε να βροντήξει) διάβασε το Προσκλητήριο των Νεκρών, όλα τα ονόματα του απουσιολογίου του, όλα αυτά τα ονόματα. Όσων είχαν πέσει —ίσως όχι με τη θέλησή τους, ποιος όμως πέφτει έτσι εύκολα με τη θέλησή του, πάντα έχεις την εντύπωση ότι θα τη γλιτώσεις εσύ, ότι θα είσαι πιο τυχερός απ’ τους άλλους. Εκατόμβες νεκρών. Όχι πάντα στο σώμα, μερικές φορές μόνο στην ψυχή. (Ήταν καλύτερο αυτό; αναρωτήθηκε). Πάντα πιστεύεις ότι θα είσαι τυχερός, πάντα νομίζεις ότι θα τη γλιτώσεις. Χωρίς αυτή την ελπίδα (που είναι πάντα το τελευταίο που πεθαίνει) θα υπήρχαν ήρωες, πόλεμοι, ιδεολογίες, σχολεία; Σκέφτηκε πάλι τις δύο γυναίκες, του ήταν πια αδύνατο να τις βγάλει από το μυαλό. Μοιραζόντουσαν στο βαγόνι τα προσωπικά τους με τόση ανεμελιά, ήταν σίγουρος πως δεν του είχαν δώσει σημασία, θα τις είχε σίγουρα κι αυτός ξεχάσει, όπως ξεχνάει κανείς τους τίτλους των ειδήσεων, αν το τραίνο δεν είχε σταματήσει. Να είχαν άραγε απουσιολόγια όλες οι χώρες της Ευρώπης, προσκλητήρια νεκρών οι κάθε λογής πόλεμοι; ∆εν ήξερε. ∆εν ήξερε τι ήταν αυτό που προκαλεί την ανασφάλεια, το μίσος με το οποίο έπειτα καλύπτουν αυτή την ανασφάλεια όλοι, για να μην μπορεί να την δει κανείς. Μπορεί το ίδιο το σχολείο. Κάποια formalité της ιστορίας ίσως, κάτι που επαναλαμβανόταν διαρκώς, ένα φαινόμενο που ο ίδιος αγνοούσε, το ήξεραν όμως όλοι οι άλλοι.

ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ «Το άχτι» που όλοι κρύβουμε

2011-07-11T07:04:00.004+03:00

Eφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 10/07/2011

Του Κώστα Μαρίνου

Τίτλος της συλλογής των 16 διηγημάτων, «Το άχτι», και περιεχόμενό τους, μια διαδρομή σε αστικά τοπία εύκολα αναγνωρίσιμα, αλλά και στους ανθρώπους που τα κατοικούν.
Ο αναγνώστης που θα πιάσει στα χέρια του το τομίδιο με τα διηγήματα του Νίκου Ξένιου θα χαρεί καταρχάς την πολύ φροντισμένη έκδοση από τον οίκο Φαρφουλά.

Σαν αστραπές μέσα σε αυτούς τους χώρους, εισβάλλουν εικόνες από μικρά χωριά, με τη φύση αδιάφορη γύρω τους - εικόνες μνήμης μακρινής και ποτέ βίωμα στο τώρα. Όμως οι μνήμες των ηρώων του Νίκου Ξένιου είναι πάντα παρούσες και καθορίζουν τη ζωή τους, καταγράφοντας έτσι τη δύσκολη και, όπως σχεδόν πάντα συμβαίνει, ανολοκλήρωτη διαδικασία ενηλικίωσης. Γράφει στο διήγημα, με τίτλο «Ο γιος τού Σωτήρη»:
«Στην οχλοβοή της μεγαλούπολης, ανάμεσα σε ανθρώπους που περιμένουν στη στάση του λεωφορείου, ο γιος τού Σωτήρη κουτσαίνει μέσα στις μνήμες του και σβήνει το παρόν».
Όμως το παρόν υπάρχει, για τους ήρωες και τις ηρωίδες των ιστοριών του Ξένιου, όταν κυκλοφορούν στους αθηναϊκούς δρόμους ή όταν, κλεισμένοι στα διαμερίσματα των ανώνυμων πολυκατοικιών, ανοίγουν τους υπολογιστές, που γίνονται δίοδοι επικοινωνίας, ανολοκλήρωτης όμως και δομημένης σε γλώσσα που δεν εκφράζει συναισθήματα, αλλά είναι μόνο ψηφιακές αστραπές στις οθόνες.

Αίσθημα αγωνίας

Ο Νίκος Ξένιος δεν αρνείται ότι στα διηγήματά του υπάρχουν πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία ή, όπως λέει, «παράμετροι των ηρώων του» είναι και δικές του. Όμως- και ευτυχώς- οι αφηγήσεις του δεν συντίθενται από επεμβάσεις σε σελίδες ημερολογιακές, τις οποίες συχνά συναντάμε σε πολλά βιβλία που κυκλοφορούν. Αφήνει πίσω το προσωπικό στοιχείο και αποκαλύπτει μικρά και μεγαλύτερα συμβάντα, που όλα κρύβουν έναν καημό βουβό, που σπάνια γίνεται κραυγή.
«Απότομα άρχισε να φυσάει και τυλιχτήκαμε όλοι στα παλτά μας. Ξαναέσκυψαν διάφορες γυναίκες, η μια στο αυτί της αλληνής. Στο πρόσωπο της γυναίκας, καθώς περνούσε ανάμεσά τους, δεν φάνηκε η παραμικρή σύσπαση. Η Μάρθα απόρησε, μέσα στο πένθος της. ‘Ποια ήταν αυτή η γυναίκα;’» γράφει στο διήγημα, με τίτλο «Τσοκ γκιουζέλ», όπου διαφαίνεται και το άλλο στοιχείο που διατρέχει τα διηγήματα του Ξένιου στη συλλογή «Το άχτι»: ο ερωτισμός, είτε ο άγουρος των πρώτων εφηβικών χρόνων είτε ο τραυματισμένος και ίσως και ανείπωτος της ωριμότητας.
Όμως υπάρχει και το πλήθος γύρω από τους ήρωες του Ξένιου. Μετανάστες, παράνομοι και όχι, πρόσωπα που ίσως πέρασαν από τη ζωή του όταν δούλεψε ως καθηγητής σε διαπολιτισμικό σχολείο και γνώρισε από κοντά αυτά τα συνήθως βουβά πρόσωπα που όλοι προσπερνάμε, συχνά με φόβο, όταν τα συναντάμε. Αυτά τα πρόσωπα και ο φόβος τού «άλλου» που κατατρέχει κάθε κάτοικο μιας μεγαλούπολης δημιουργούν το απροσδιόριστο και αθεράπευτο αίσθημα της αγωνίας που διακρίνεται σε πολλά διηγήματά του.
«Ακούει τη σειρήνα ενός νοσοκομειακού. Πέφτει πάνω σε μια ομήγυρη μαύρων με ταραγμένες φωνές και καβγάδες. Ανοίγει, παραμερίζοντας τον κόσμο, να δει. Ξαπλωμένος πάνω στις εφημερίδες του, ο δικός του άστεγος σφαδάζει, βγάζει αφρούς από το στόμα», γράφει στο διήγημα «Πολιτική του καταστήματος».

Αποτυχία ενηλικίωσης

Ο Νίκος Ξένιος γεννήθηκε στο Χαρτούμ του Σουδάν. Ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία 7 ετών, έκανε καλές σπουδές, γνώρισε τον κόσμο τού θεάτρου και του κινηματογράφου, όπως φανερώνουν και οι συχνές αναφορές σε χώρους και έργα θεατρικά ή κινηματογραφικά. Ταξίδεψε και επέστρεψε στην Ελλάδα, και δίνει μέσα στις λίγες σελίδες των 16 διηγημάτων του ένα πορτρέτο της χώρας και των κατοίκων της.
Όσο για «το Άχτι», τον τίτλο που έδωσε στο βιβλίο του, λέει πως, παρόλο που τον θεωρεί «κραυγαλέο», τον επέλεξε επίτηδες, για να δηλώσει με αυτόν τον αυτοσαρκαστικό χαρακτήρα τού βιβλίου, «επειδή πραγματικά εκφράζει μια αποτυχία ενηλικίωσης». Και μάλλον αποτυχία ενηλικίωσης μιας κοινωνίας και όχι μόνο ενός ατόμου.

(Του Κώστα Μαρίνου)

.

το άχτι

2011-07-10T14:04:00.001+03:00

To εκπληκτικό εξώφυλλο είναι της παιδικής φίλης ζωγράφου Εύης Τσακνιά

«Ο ήλιος ζεματάει στο αυτοκίνητο της Ευθυμίας. Η Εθνική αντανακλά τον ήλιο στο παρ μπριζ. Ανθίζουν κάτι μαχαλάδες, και πιάνουμε να μιλάμε για το Δημήτριο Γούναρη, για το Τελωνείο Επιβατών της Σμύρνης και τον παππού της Ευθυμίας που πρωτοήλθε το ’22 στη Νέα Φιλαδέλφεια και μένανε μια ολόκληρη οικογένεια σ’ ένα δωμάτιο και απέναντι άλλη , και άλλη, και σιγά σιγά τα αγόρασαν τα σπίτια αυτά και τα ανακαίνισαν. Μιλάμε για το Γκραντ Οτέλ πριν την καταστροφή, πως ο βασιλεύς είχε διανυκτερεύσει στο Ξενοδοχείον Ελπινίκη, “Φορώντας το ημίψηλό του βγήκε στη βεράντα”, είπε η Ευθυμία. “Το είχε ένα ντοκιμαντέρ χθες το βράδυ”. Και όταν φτάνουμε Μαλακάσα η συζήτηση έχει φτάσει στον Κινηματογράφο Πατέ και την Οικία του ανακτόρου στο Κορδελλιό(…)
Στο «Αμάν» απάνω, όλες μαζί οι κυρίες και οι κύριοι με τα στομαχάκια στριμωγμένα στο πλαστικό τραπεζομάντηλο, όλοι θα έπαιρναν αυτό το ύφος μακάριας αυτάρκειας τύπου “Δόξα Σοι ο Θεός που έχουμε φαγητό στο τραπέζι μας και τη γυναίκα μας δίπλα και μια δουλίτσα να πορευόμαστε, Δόξα Σοι ο Θεός που τα παϊδάκια ήταν νόστιμα και η ρετσίνα μπόλικη και Άντε να μας ζήσουν τα παιδιά μας και σχωρεμένοι οι σχωρεμένοι μας!”
Αλλ’ όλα αυτά με εκείνον τον άρρητο, σιωπηλό τρόπο του αμανέ. Και με μιαν απροσδιόριστη νοσταλγία, σαν κάτι να μίσεψε (…)
Αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν την παραμικρή συνείδηση του τι τούς περίμενε, είπε θυμοσοφικά η Ευθυμία. Πέρασε ο καιρός και πολιτογραφήθηκαν στον τόπο αυτό. Όμως οι μνήμες παραμένουν, δεν τούς αφήνουν. Κι έχουν ένα άχτι, μα ένα άχτι!»

(Νίκος Ξένιος, "Το Άχτι", Εκδόσεις Φαρφουλάς, Αθήνα, Ιούνιος 2011)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

DICTIONARIO DE TERMINOS TEATRALES

Το Μαγεμένο Ρούχο, The Enchanted Garment, PUBLISHED IN: GREEK MAGIC, Editions Routledge LONDON,2008
Introduction: Magic in ancient Greece
J.C.B. PETROPOULOS

Ελληνορωσική Γραμματική , εκδόσεις Πελασγός

Πείραμα Λόρκα , Θέατρο και Εκπαίδευση

Διήγημα "Ο Μαύρος Κύκνος", Οδός Πανός, Εκδ. Γιώργος Χρονάς

Διήγημα "Όμορφο Όνειρο", Οδός Πανός

Διήγημα "Η Έχιδνα", συλλογή διηγημάτων ΙΣΤΟΣ '95, Εκδ. Μανόλης Σαββίδης

H Έλευση του Προσώπου, Άρθρο, Περιοδικό ΟΥΤΟΠΙΑ, εκδ. Ευτύχης Μπιτσάκης

Eφηβεία σε μια ξένη χώρα, Άρθρο, Περιοδικό ΟΥΤΟΠΙΑ

Η Γενετική Επιστημολογία και ο Χώρος, Άρθρο, Περιοδικό ΟΥΤΟΠΙΑ

Τέσσερα άρθρα για το θέατρο, το χορό και τον κινηματογράφο στο περιοδικό
ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ,Μ.Χατζιδάκι

Εικοσιεννέα άρθρα στο περιοδικό ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ μέσα σε δεκαέξι χρόνια

Δύο άρθρα στο ιταλικό περιοδικό ANTEPRIMA

Έξι ανακοινώσεις με θέμα την τραγωδία στα διεθνή συνέδρια κλασικών σπουδών της Καβάλας, των Συρακουσών και της Αβινιόν.

Ξεχασμένη Φρουρά

2011-07-10T11:04:00.000+03:00

Μένης Κουμανταρέας

Ξεχασμένη Φρουρά

Τα κρυφά χαρτιά του συγγραφέα

της Ιωάννας Καρυστιάνη

Θα μπορούσα να κάνω ένα μοντάζ από φράσεις και παραγράφους της Ξεχασμένης φρουράς και να καθαρίσω. Οχι από τεμπελιά, όχι από ντροπή για την ανεπάρκειά μου μπροστά στη φοβερή και τρομερή λογοτεχνική, θεατρική, μουσική, εικαστική αρματωσιά του Μένη Κουμανταρέα, αλλά γιατί τα κείμενα του τόμου, όλα μαζί, συνιστούν ένα στέρεο σύμπαν διά χειρός, ματιάς και πνοής Μένη και μια παρουσίαση δεν έχει κάτι να συμπληρώσει ή να παρατηρήσει ή να τονίσει καλύτερα από τον τρόπο του συγγραφέα. Προσθέτω μάλιστα εξαρχής ότι ακόμη και όσα είναι σχεδόν δοκιμιακού χαρακτήρα, και μάλιστα σε εμβάθυνση και στοχαστικότητα που τα συμπαρατάσσει δίπλα στις Σκουληκότρυπες του Τζον Φάουλς και στη Μάγισσα τέχνη του Νόρμαν Μέιλερ, είναι ατόφια σωθικά λογοτεχνίας. Οσα θα πω είναι συνδυασμός θαυμασμού και αγάπης. Το σημειώνω γιατί δεν ταυτίζονται πάντα μέσα μου οι συγγραφείς που θαυμάζω με τους συγγραφείς που αγαπώ.

Ξεκινώ από την αφιέρωση: «Στη Λιλή, παντοτινά». Φρουρός και η Λιλή, φυλάει σκοπιά στην είσοδο του βιβλίου, έτοιμη να υποδεχτεί τους γνώριμους καλεσμένους, αφού παρακολουθούσε από χρόνια τον σύντροφό της να φτιάχνει τον κατάλογο. Λοιπόν, 351 σελίδες, 34 κείμενα, το συντομότερο 2 σελίδες, το πιο εκτεταμένο 32. Τίτλος: Ξεχασμένη φρουρά, ιδανικός και δανεικός από ομότιτλο πίνακα του Τσαρούχη. Οι φρουροί, ταγμένοι να φυλάττουν Θερμοπύλας, δίχως Καλάσνικοφ αλλά με πένα, παλέτα, νότες, υψηλό καλλιτεχνικό φρόνημα και στάση ζωής. Ο Μένης Κουμανταρέας, ο ίδιος επίμονος φρουρός της μνήμης, στο βιβλίο αυτό γίνεται οικοδεσπότης που παραθέτει δείπνο οφειλής στο σώμα των εκλεκτών που συγκρότησε με το νου και την καρδιά του.

Τιμώμενοι, ο αρχιφρούραρχος Καβάφης, οι με πολλά γαλόνια φρούραρχοι Στράτης Μυριβήλης, Μ. Καραγάτσης, Κοσμάς Πολίτης, Γιώργος Ιωάννου, Στρατής Τσίρκας, Κώστας Ταχτσής, Μάνος Χατζιδάκις, Νίκος Γκάτσος, Γιάννης Τσαρούχης, καλεσμένοι και οι φρουροί, ένας κι ένας κι αυτοί, Κλ. Κλώνης, Αντωνάκης Φωκάς, Κατίνα Παξινού, Αλέξης Μινωτής, Μαρίκα Κοτοπούλη, Μελίνα Μερκούρη, Ελένη Χατζηαργύρη, Βέρα Ζαβιτσιάνου, Ελλη Λαμπέτη, Νίκος Πεντζίκης, Δημήτρης Κεχαΐδης, Αλέξης Ασλάνογλου, Ελένη Βλάχου, Αλέξανδρος Αργυρίου, Κωστούλα Μητροπούλου, Νίκη Τυπάλδου, Μαργαρίτα Μπακοπούλου. Αγρυπνοι μας φρουρούν οι κεκοιμημένοι και με τις οδηγίες τους από κοντά και οι ζωντανοί, πολλά τα έτη τους, η Λούλα Αναγνωστάκη, η Μάγια Λυμπεροπούλου, ο Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος, ο Γιάννης Βαρβέρης (*), ο Γιώργος Χρονάς, ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Αλέκος Φασιανός, ο Νίκος Κυπουργός, ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος, ο Πέτρος Τατσόπουλος, ο Κωστής Γκιμοσούλης, ο Πέτρος Κυρίμης, ο Νίκος Βουδούρης, ο Πέτρος Πολυμένης, ο Γιάννης Κοντός και ο κύριος Θανάσης Θεοδώρου Νιάρχος. Αραγε, ο φιλόλογος του Μένη στη σχολή Μπερζάν, Οδυσσέας Λαμψίδης, επιμένει να ζει; Δεν παραλείπεται πάντως.

Ο Μένης Κουμανταρέας, που έγραψε τον Ωραίο λοχαγό και το Ενα στρατόπεδο άκρη στην ερημιά και που αγαπά τους ναύτες του Τσαρούχη, καθόλου φιλοπόλεμος και μιλιταριστής ή στρατόκαβλος στο ωραίο καψώνι των φανταρίστικων ελληνικών, φαντάστηκε τη φρουρά του ως αντιστρατό στις ειρηνικές επάλξεις της ημέρας και της νύχτας με τέχνες, παρέες και καημούς. Νιώθω ευγνωμοσύνη γι' αυτό το θαυμαστό βιβλίο, Υμνολόγιο των επιφανών της τέχνης, ρέκβιεμ για χαμένους φίλους, εγχειρίδιο στοχασμών για τη γλώσσα, δοξαστικό της ανθρώπινης περιπέτειας και ντοκιμαντέρ της μεταπολεμικής πνευματικής Ελλάδας, αφού κινηματογραφεί, κατά πόδας και ερεθιστικά, γεγονότα, φιλολογικά στέκια, εκδοτικούς οίκους, εφημερίδες, θεατρικές σκηνές και παρασκήνια, πρωταγωνιστές και κομπάρσους, υποφωτισμένα δωμάτια και βουερά σφαιριστήρια, βόλτες, ντυσίματα, φερσίματα, βλέμματα και μοιραία συναπαντήματα, με ηχητική μπάντα μουσικές, χτύπους καρδιάς, ανάσες και βήματα σε νυχτοπερπατήματα στις κεντρικές λεωφόρους και στα απόμερα σοκάκια.

Το βιβλίο δεν είναι λυγμικός οριστικός αποχαιρετισμός σε μια ωραία Ελλάδα που τη ζήσαμε και τη θάψαμε για να τσαλαβουτάμε στα «νεοελληνικά ρηχά», όπως εύστοχα χαρακτηρίζει το παρόν ο Κουμανταρέας. Είναι έγκυρη και ανοιχτή πρόσκληση, χωρίς ημερομηνίες, για συναντήσεις εκ των υστέρων ή για επανανάγνωση και επανενσωμάτωση στο σήμερα συγκίνησης και ομορφιάς. Προχωρώντας σελίδα τη σελίδα, θες να ξαναδιαβάσεις θεατρικά έργα για να τα φαντάζεσαι με τη Ζαβιτσιάνου, να ξανατρέξεις σε εκθέσεις που έχασες ή προσπέρασες βιαστικά, να χωθείς ή να ξαναχωθείς στο διάβασμα αυτών που μας κληροδότησαν μια γλώσσα σμιλεμένη στις ταραχές της Ιστορίας, στις μικρές ιστορίες των αφανών, στις εσοχές των αισθημάτων, στις κόγχες της συνείδησης, μια γλώσσα που συνταιριάζει αβίαστα το μεγάλο μέγεθος του παρελθόντος με τα στενά όρια του σήμερα, στα οποία πρέπει να βολευτούμε, όχι ταπεινωμένοι, μα πιο συνειδητοί και πάντα ονειροπόλοι.

Ο Μένης Κουμανταρέας, από τότε που «έπεσε στο πηγάδι της μυθοπλασίας», όπως εξομολογείται στο ωραίο Πλατάνι, δεν παύει να έχει έγνοια για τη γλώσσα. Εξηγεί πώς τοποθετεί τις λέξεις και χτίζει τις προτάσεις του, έτσι ώστε να έχουν ρυθμό και εσωτερική μουσική, ίδια ή περίπου ίδια με εκείνην των αγαπημένων του συνθετών που άκουγε στους δίσκους γραμμοφώνου στο πικάπ του.

«Ευτυχώς είχα καλό αυτί», λέει ο ίδιος, «όχι μόνο για τη μουσική αλλά και για την έκπληξη που επιφυλάσσει ακόμα και μια τυχαία λέξη στον δρόμο». Η Ξεχασμένη φρουρά είναι ζυγαριά ακριβείας για το βάρος της γλώσσας. Στο κείμενο για τον Βασίλη Αρβανίτη σημειώνει: «Η πρόζα του Μυριβήλη είναι πλουμιστή, γεμάτη μαλάματα, χρώματα, ρυθμούς. Διασώζει σπάνιες λέξεις, ντοπιολαλιές, έθιμα, γιορτές, φορεσιές, μουσικές και τους ανθρώπους μιας άλλης εποχής. Οι άνθρωποι είναι μέσα σ' όλα και πάνω απ' όλα. Οι άνθρωποι και οι πράξεις τους. Στον «Τρίτο Γύρο», κείμενο για το Τρίτο στεφάνι, αναφέρεται στη μαστοριά του Ταχτσή, που ματίζει στις φράσεις του ευχές, κατάρες, αφορισμούς και λαϊκές κορόνες, όχι για γαρνίρισμα αλλά για λόγους ουσιαστικούς. Είναι ο πρώτος που έκανε ύφος με τη γλώσσα των μικροαστών, που στήνει αυτί για να πιάσει ιδιωματισμούς και αποχρώσεις, που δανείζεται εκφράσεις της τρέχουσας καθομιλουμένης με τα θραύσματα της καθαρεύουσας, χωρίς να νοθεύει ούτε στιγμή τη γλώσσα. Νομιμοποιεί το αμάλγαμα αυτό και το καθιερώνει, κάνει λογοτεχνία έχοντας απορρίψει τη φιλολογία. Στο Ενας θεός μου διαβάζουμε: «Η έκφραση στον Κωνσταντίνο Καβάφη είναι ο γόρδιος δεσμός ανάμεσα στις δύο πολιτισμικές εκφράσεις, της Εγγύς Ανατολής και της Δύσης. Στηρίζεται στην ακριβολογία και στη στέρηση κοσμητικών επιθέτων της αγγλοσαξονικής παράδοσης και αφήνεται αισθησιακά στην Αλεξάνδρεια των Πτολεμαίων και στους επιγραμματοποιούς της Παλατινής Ανθολογίας.

Πάμε και στο Ενας σειληνός στην Ακολουθία του Επιταφίου. Θα βρούμε τον Ιωάννου, που «έκανε τον υπαινιγμό και την αποσιώπηση τρόπο ομιλίας, δηλαδή δικής του αμίμητης γραφής». Ο Κουμανταρέας, με τη βαθιά αίσθηση του Ελληνα μέσα του, όπως λέει στη σελ. 286, σημειώνει πως ο Ιωάννου είναι ενταγμένος σε μια αμιγή και ολοζώντανη ελληνική παράδοση. Ο λόγος του είναι ανθρωποκεντρικός και ελληνοκεντρικός. Είναι στραμμένος σ' αυτή τη μεγάλη κοίτη που κατεβαίνει από τα βάθη των αιώνων και αρδεύει την περιφέρεια και τα μεγάλα αστικά κέντρα.

Πες τα, ρε Μένη, ν' αγιάσει το στόμα σου. Ο χρόνος δεν είναι απαραίτητο να χωρίζει· και να που οι σημαντικοί ποιητές και πεζογράφοι φιλοξενούν και ενώνουν εποχές, τόπους και ανθρώπους. Πόσο ακομπλεξάριστα, ελεύθερα και αριστοκρατικά ο Κουμανταρέας μάς κάνει λιανά τα σοβαρά. Από την καταδυνάστευση του ξενόφερτου έως το μεγάλο ζήτημα των οικονομικών μεταναστών. Από τη συνταγματική αναθεώρηση έως την ανάδειξη της αιχμηρότητας του λαϊκού κόσμου.

Και όλα τα λέει με το μαλακό. Στην Ξεχασμένη φρουρά, όπως και στην πλούσια και πολυδιαβασμένη μυθοπλασία του, δεν υψώνει τη φωνή, δεν κραδαίνει ρομφαία, δεν επιστρατεύεται σε ξέφρενες πορείες καταγγελιών, δεν κλιμακώνει κορόνες αποστροφής. Η γραφή του ήπια, υποδόρια, σε ημιτόνια, αφοπλίζει τα μεγάλα λόγια, αποκλιμακώνει τον πανταχού παρόντα πλέον θυμό και τα συμπαρομαρτούντα μοιρολόγια, δείχνει πόσοι όμορφοι άνθρωποι υπήρξαν και θα υπάρχουν, πόσα όμορφα πράγματα έγιναν και γίνονται στη «δόξα του καθημερινού» και προτείνει στοχασμό και αναστοχασμό πάνω στα ανθρώπινα ως προσωπική περιπέτεια και εν τέλει προσωπική ευθύνη του καθενός. Τη δική του ευθύνη τη δηλώνει στη σελίδα 323: «Από μικρός είχα πάντα αυτή την προδιάθεση να γράφω για ανθρώπους που πέφτουν». Είναι σύγκορμος μια ελεγεία νοσταλγίας για τα ανθρώπινα και ο κατ' εξοχήν φρουρός της φθοράς, αυτού του πολύτιμου λίθου της τέχνης, συμφιλιωτικός με την ισχύ της αλλά και όσο πρέπει θλιμμένος γι' αυτό. Στη σελ. 31 το εξομολογείται: «Η θλίψη είναι το κυρίαρχο συναίσθημα όταν γράφω. Ισως αυτό να 'ναι που ψάχνω στη ζωή, την πιο μεγάλη δυνατή θλίψη».

Και αυτή θα πρέπει να τον συγκλόνισε και στα έργα του Τενεσί Ουίλιαμς που τόσο αγαπά. Είδε τον Γυάλινο κόσμο το '46, έφηβος ακόμη, το Λεωφορείο ο πόθος το '48 και, αργότερα, το '59, το Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι και το Καλοκαίρι και καταχνιά. Στο My life του Καζάν βρήκα μια επιστολή του Ουίλιαμς όπου λέει πως κατά τη διάρκεια της παράστασης οι θεατές θα πρέπει να μην είναι ούτε στιγμή σίγουροι για το καλό και το κακό, το σωστό και το λάθος, αλλά να βιώνουν έντονες εσωτερικές συγκρούσεις.

Αυτό καταφέρνει και ο Κουμανταρέας. Δεν υπαγορεύει θέσεις. Στις σελίδες του, είτε πρόκειται για μυθοπλασία είτε για δοκίμια, προλόγους, χαιρετισμούς, παρουσιάζει τα υπάρχοντά μας, σκέψεις που έρχονται ως εμάς από το χθες, αγάπες εφήμερες και αγάπες ανθεκτικές, αδυναμίες, αντικρουόμενα αισθήματα, διαθέσεις διαθέσιμων και μη ανθρώπων και μια βροχή από πλάσματα που πέφτουν.

«Η λογοτεχνία της εποχής μας είναι η λογοτεχνία των ασθενειών μας» (η διάγνωση της Τζούλιας Κρίστεβα στον Μαύρο ήλιο της κατάθλιψης). Ο Κουμανταρέας μας στα γραπτά του δεν υποδύεται ούτε τον ψυχαναλυτή ή παθολογοανατόμο ούτε τον άρρωστο. Η θλίψη του είναι φάρμακο ανθρωπιάς. Γιατί η λογοτεχνία, όπως λέει στη σελίδα 29, δεν γράφεται μόνο με τα δάχτυλα αλλά και με την ψυχή.

Κλείνω πιο προσωπικά, με μια εφηβική πινελιά και μια ενήλικη μουντζούρα.

Η πινελιά: στη σελίδα 124 αναφέρεται ο αμερικανός μυθιστοριογράφος Τσαρλς Χάλντεμαν, που το 1961 βοήθησε τον Κουμανταρέα στον έλεγχο της μετάφρασης του Ντέμιαν. Το όνομά του με πήγε 44 χρόνια πίσω. Με τη συμμαθήτριά μου, ψυχίατρο σήμερα, Κάτια Χαραλαμπάκη, στη Β' Γυμνασίου τότε, γνωρίσαμε τον Χάλντεμαν στο βενετσιάνικο αρχοντικό της Σάρα Μάιλς, άκρη στο χανιώτικο λιμάνι. Ο συγγραφέας, η σταρ, ο αδελφός της Μαξιμίλιαν Σελ, το ζεύγος Μπάρετ και η Μπέτυ Ράιαν του κύκλου του Χένρυ Μίλερ ήταν γνωριμίες των εύπορων και αγγλοσπουδαγμένων Χαραλαμπάκηδων, γιατρών στο επάγγελμα.

Με την Κάτια χτυπήσαμε απρόσκλητες το κουδούνι, μας άνοιξαν, ανεβήκαμε σαν κατσίκια τρία τρία τα σκαλοπάτια και βρεθήκαμε σε μια αχανή λευκή αίθουσα, με μια βελούδινη μπλε ραφ μπερζέρα στη μέση. Ο Χάλντεμαν αραχτός με την εφημερίδα του. Για την επιδρομή είχαμε επιλέξει ένα βροχερό απόγευμα, ταιριαστό με ό,τι θεωρούσαμε μυθιστορηματική ατμόσφαιρα, αφού μοναδικός μας στόχος ήταν να τσεκάρουμε τον συγγραφέα από κοντά, κάτι να ξεσηκώσουμε, γιατί, δυστυχώς, πλησιάζαμε κιόλας τα 14 και είχαμε μόνον πέντε χρόνια μπροστά μας για να ισοφαρίσουμε το ρεκόρ της Φρανσουάζ Σαγκάν, που έγραψε το Καλημέρα θλίψη στα δεκαεννιά της. Επειτα από καιρό, ο Χάλντεμαν βρέθηκε άγρια δολοφονημένος, τα κίνητρα μάλλον ερωτικά, κάτι που δεν μας αρκούσε, οπότε, εποχή δικτατορίας πλέον, τον κάναμε και πράκτορα της Intelligence - το συνηθίζαμε αυτό για πολλούς ξένους της μικρής μας πόλης. Τρομάξαμε βέβαια, αλλά, κατά έναν τρόπο, η Κάτια κι εγώ νιώσαμε λίαν τυχερές που υπήρξαμε έστω και στο φόντο ενός μυθιστορηματικού, ειδεχθούς και ανεξιχνίαστου εγκλήματος.

Και η μουντζούρα: Πότε γνώρισα τον Κουμανταρέα από κοντά; Το 1989, σπίτι μας. Κάθομαι σεμνά σε μιαν άκρη και ακούω τον Μένη και τον Παντελή να συζητούν ήσυχα και διεξοδικά για την κινηματογραφική μεταφορά της Φανέλλας με το εννιά, για τον Ραπτόπουλο, που θα μπορούσε να γράψει το σενάριο, για τις δυσκολίες της παραγωγής, για ηθοποιούς που κάνουν για τον Α'ή Β'ρόλο, για τους βασικούς χαρακτήρες. Σκαλώνουν στη σύζυγο του προπονητή. Ο σύζυγος την παραμελεί; Την έχει ρουφήξει η επαρχία; Πλήττει; Τι είναι η κυρία;

«Ψωλ...!» - άνοιξα κι εγώ, που να μην τ' άνοιγα, το στοματάκι μου. Ο κύριος Κουμανταρέας γύρισε απότομα και με ζεμάτισε με το βλέμμα του.

Ιωάννα Καρυστιάνη

ο πάνος καρνέζης στη book press

2011-07-06T08:03:00.003+03:00

published by zelig on drugs

Ο Πάνος Καρνέζης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα. Σήμερα ζει στο Λονδίνο. Γράφει στα αγγλικά και μεταφράζει ο ίδιος τα βιβλία του στη γλώσσα μας. Με αφορμή την επανακυκλοφορία των τεσσάρων βιβλίων του από τις εκδόσεις Μακόντο, μιλήσαμε για την κρίση, τους νέους συγγραφείς, τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής αλλά και το τρόπο με τον οποίο χτίζει τις ιστορίες του.

Μας συστηθήκατε με τη συλλογή διηγημάτων σας «Μικρές Ατιμίες». Μια συλλογή που περιείχε ιστορίες από την καθημερινότητα των κατοίκων ενός μικρού χωριού. Μιλήστε μου για τα ερεθίσματα που σας οδήγησαν σε αυτά τα κείμενα.
Το χωριό δεν είναι βέβαια ένα πραγματικό ελληνικό χωριό του σήμερα, του χθες ή του αύριο. Προσπάθησα να παίξω με τα στερεότυπα, τα αρχέτυπα και τις καρικατούρες της ελληνικής συμπεριφοράς: το πομπώδες ύφος, την πόλωση των πολιτικών αντιδικιών, το συντηρητισμό, την απευθείας εμπλοκή της εκκλησίας στην καθημερινή ζωή κλπ. που γνωρίζουμε όλοι μας. Το χιούμορ προέρχεται από χαρακτήρες που πολλές φορές είναι συνειδητά υπερβολικές, εξπρεσιονιστικές εκδοχές ανθρώπων και νοοτροπιών που δε νομίζω πως βλέπαμε μόνο τον παλιό καιρό, αλλά είναι σύγχρονες και πάνω-κάτω ίδιες σε όλο τον κόσμο.
Όλες οι ιστορίες είναι δοσμένες με σκωπτική ματιά, χιούμορ αλλά πάνω απ’ όλα με αγάπη για τους ήρωές σας. Πείτε μου, οι ήρωες γεννούν την κάθε ιστορία ή προκύπτουν μέσα από το κοινωνικό πλαίσιο που είναι ενταγμένοι.
Συνήθως ξεκινάω με μια σκηνή με έναν δύο χαρακτήρες και δημιουργώ τους υπόλοιπους στην πορεία της αφήγησης. Είναι πιο ενδιαφέρον και για μένα έτσι, αλλά νομίζω πως διαμορφώνει και χαρακτήρες που αντιδρούν στην εξέλιξη της πλοκής αντί να τη φέρνουν στα μέτρα τους, γίνονται έτσι συχνά απρόβλεπτοι.
Λέτε κάπου: «Σε μια τόσο μικρή χώρα, όπου οι φήμες διαδίδονταν ταχύτερα από τηλεγράφημα, ο Αρίστος έπρεπε να τελειοποιήσει την τέχνη της μεταμφίεσης». Πιστεύετε ότι αυτή η φράση συμπυκνώνει την Ελλάδα και τους νεοέλληνες των τελευταίων 50 χρόνων;
Δεν έχετε άδικο. Έχω την εντύπωση ότι μετά τον πόλεμο και κυρίως μετά τη μεταπολίτευση, η Ελλάδα αναπτύχθηκε οικονομικά με ένα ραγδαίο ρυθμό που, κατά κάποιο τρόπο, δε συνοδεύτηκε από μια ανάλογη πολιτιστική ανάπτυξη. Έτσι φτάσαμε να παίζουμε το ρόλο του Ευρωπαίου δίχως να έχουμε την ξεχωριστή, δυναμική ταυτότητα ενός λαού με αυτοπεποίθηση ανάμεσα στους άλλους.
Πώς βλέπετε εσείς την Ελλάδα σήμερα (όχι μόνο σε σχέση με την οικονομική κρίση αλλά συνολικότερα), λαμβάνοντας υπ’ όψιν τη γεωγραφική και χρονική απόσταση που σας χωρίζει από τα χρόνια που μένατε εδώ;
Η Ελλάδα έχει αλλάξει πολύ από τότε που έφυγα. Πολλές από τις αλλαγές της ελληνικής κοινωνίας των τελευταίων δύο δεκαετιών είναι θετικές. Η πολυπολιτισμικότητα, για παράδειγμα, δεν υπήρχε καν στο ελληνικό λεξιλόγιο πριν από λίγα χρόνια. Επίσης η νοοτροπία τουλάχιστον των νέων είναι πιο προοδευτική. Τα αρνητικά έχουν σχέση βέβαια με την οικονομία και την πολιτική. Πέρα από τα προφανή κακά που έχει η σημερινή κρίση, ίσως να είναι και μια ευκαιρία για την κοινωνία να βρει δημιουργικές διεξόδους από τον καταναλωτισμό, το παραδοσιακό πολιτικό μοντέλο του κοινοβουλευτισμού και την επιχειρηματική αντίληψη του γρήγορου κέρδους χωρίς υποδομές και επαγγελματισμό. Μάλλον θα χαθεί και αυτή η ευκαιρία με μπαλώματα –οικονομικά και πολιτικά– και όχι με μια ολοκληρωτική αναθεώρηση του τρόπου που συμπεριφερόμαστε και δημιουργούμε αλλά αξίζει τουλάχιστον να το ονειρευόμαστε.
Με το τελευταίο διήγημα στις «Μικρές Ατιμίες» βάζετε ένα τέλος σε αυτό το νοητό χωριό. Τι πιστεύετε ότι έχει μείνει στην Ελλάδα του σήμερα ως κατάλοιπο αυτής της μικρής κοινωνίας;
Υπάρχει ακόμα πολλή εσωστρέφεια και καχυποψία για το διαφορετικό και το ξένο, που είναι χαρακτηριστικές των μικρών, κλειστών κοινωνιών. Τέτοιες συμπεριφορές, βαθιά ριζωμένες στην ψυχή, αλλάζουν πολύ αργά ακόμα και μέσα σε μια καθημερινότητα που έχει γίνει πολύ πλουραλιστική. Νομίζω πως και εγώ κουβαλάω κάτι από αυτή τη νοοτροπία ακόμα, παρόλο που έχω φύγει πολλά χρόνια από την Ελλάδα.
Όλα σας τα βιβλία έχουν επανακυκλοφορήσει, σε εξαιρετικά καλόγουστες εκδόσεις μπορώ να πω, από έναν καινούργιο εκδοτικό οίκο, τις εκδόσεις Μακόντο. Πώς αποφασίσατε να τα διαθέσετε εκεί;
Μου αρέσει αυτή η ρομαντική ιδέα ενός εκδότη που έχει το χρόνο να αφιερωθεί στη παραγωγή ενός βιβλίου από τη στιγμή που θα παραλάβει το χειρόγραφο ως τη μέρα που θα φτάσει στα ράφια του βιβλιοπωλείου. Δεν ξέρω αν επιχειρηματικά αυτή η προσέγγιση είναι αποτελεσματική βέβαια. Επίσης, σε αντίθεση με τους μεγάλους εκδοτικούς οίκους, ένας μικρός οίκος μπορεί να φτιάξει ένα ύφος, να ειδικευτεί σε κάποιο είδος λογοτεχνίας, να έχει μια συγκεκριμένη αισθητική κλπ. ώστε ο αναγνώστης που θα δει ένα βιβλίο αυτού του εκδότη να ξέρει τι να περιμένει ακόμα και αν δεν γνωρίζει το συγγραφέα. Οι μεγάλοι εκδότες δεν έχουν αυτή την πολυτέλεια. Νομίζω όμως πως με δεδομένο επίσης πως πηγαίνουμε προς το ψηφιακό βιβλίο, όπου η παραγωγή, η διανομή και η προώθηση ενός βιβλίου θα γίνονται πια ηλεκτρονικά, οι μικροί οίκοι μπορεί να είναι το μέλλον της εκδοτικής παραγωγής.
Σε αυτήν, τη νέα έκδοση των «Μικρών Ατιμιών» έχετε προσθέσει πέντε διηγήματα. Τα θέματα και οι προβληματισμοί τους είναι σύγχρονοι και απολύτως προσωπικοί. Ο ανεκπλήρωτος έρωτας, η πατρίδα, η σχέση με τον πατέρα, οι κοινωνικές συμβάσεις. Γιατί έπειτα από τέσσερα βιβλία έχετε αποφύγει να εκφραστείτε τόσο προσωπικά όσο σ’ αυτά τα διηγήματα;
Η αλήθεια είναι πως σε όλα τα βιβλία μου βάζω ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου, τις ανησυχίες, τις απορίες, τα προσωπικά μου βιώματα, αλλά προτιμώ να το κάνω με έναν έμμεσο τρόπο. Μου αρέσουν περισσότερο τα βιβλία όπου ο συγγραφέας είναι απών, τουλάχιστον σε μια πρώτη ανάγνωση, ώστε ο αναγνώστης μπορεί να αφοσιωθεί στην αφήγηση και όχι να αναρωτιέται κάθε δεύτερη σελίδα τι από όσα διαβάζει έχουν συμβεί στο συγγραφέα ή είναι δικά του πιστεύω.
Πολύς λόγος έχει γίνει τα τελευταία χρόνια, στη χώρα μας, για τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής. Εσείς έχετε παρακολουθήσει το μεταπτυχιακό πρόγραμμα δημιουργικής γραφής του Πανεπιστημίου East Anglia. Πιστεύετε ότι το να γίνει κανείς συγγραφέας είναι κάτι που διδάσκεται;
Όχι, δεν πιστεύω πως μπορεί να γίνει κάποιος αξιόλογος συγγραφέας σε μια σχολή, αλλά το να μάθει κάποιες βασικές τεχνικές του γραπτού λόγου, να καλλιεργήσει τον ενθουσιασμό του αλλά και την κριτική στάση απέναντι στα γραπτά του, να συνειδητοποιήσει πως ως συγγραφέας απευθύνεται σε έναν αναγνώστη με διαφορετικό τρόπο σκέψης από το δικό του, όλα αυτά και άλλα τόσα μπορεί να τα διδαχτεί με τον ίδιο τρόπο που ένας μουσικός σπουδάζει στο ωδείο ή ένας νέος ζωγράφος στη σχολή καλών τεχνών. Βέβαια όλα αυτά μπορεί να τα μάθει και μόνος του, μελετώντας τους αγαπημένους του συγγραφείς κλπ. Είναι, πιστεύω, θέμα χαρακτήρα ποια προσέγγιση θα ακολουθήσει. Πολλοί από μας χρειαζόμαστε μια εξωτερική ενθάρρυνση για να πάρουμε μπρος, να τολμήσουμε κάτι, ενώ άλλοι έχουν ήδη την απαραίτητη αυτοπεποίθηση γιατί μεγάλωσαν σε ένα ανάλογο περιβάλλον ή ό,τι άλλο. Πάντως, για να γίνει κάποιος καλός συγγραφέας, όπως καλός και σε τόσα άλλα επαγγέλματα, δεν αρκεί η τεχνική κατάρτιση, αλλά θα πρέπει να έχει και ενδιαφέρουσες ιδέες, παρατηρητικότητα, φιλοδοξία, αγάπη για αυτή τη μορφή επικοινωνίας και πολλές άλλες ανησυχίες, που φυσικά δε διδάσκονται.
Μεταγράφετε ο ίδιος τα βιβλία σας στα ελληνικά μιας και η πρώτη γραφή τους είναι στα αγγλικά. Τι πιστεύετε ότι κερδίζετε και τι χάνετε με αυτό;
Να σας διορθώσω εδώ. Δε μεταγράφω τα βιβλία μου, δηλαδή δεν τα τροποποιώ ή τα διορθώνω, ή τα γράφω από την αρχή, απλά τα μεταφράζω, όσο πιο καλά μπορώ. Ίσως ένας επαγγελματίας Έλληνας μεταφραστής που έχει μια μεγαλύτερη οικειότητα με την καθημερινή γλώσσα μας από ό,τι εγώ να τα μετέφραζε πιο κομψά ή δόκιμα, αλλά νομίζω πως αυτή η ιδιαιτερότητα του λόγου που έχει ο καθένας μας, και που είναι πολύ σημαντικό να έχει ένας συγγραφέας, η φωνή του θα λέγαμε, θα χανόταν από το κείμενο.
Παρακολουθείτε τις νέες εκδόσεις της ελληνικής πεζογραφίας; Ξεχωρίζετε κάποιους Έλληνες συγγραφείς;
Δεν είμαι πλήρως ενημερωμένος, αλλά έχω σχετικά πρόσφατα διαβάσει και μου έχουν αρέσει πολύ βιβλία των Απόστολου Δοξιάδη, Νίκου Παναγιωτόπουλου, Βασίλη Αλεξάκη, της Ιωάννας Καρυστιάνη.
Σε τι πιστεύετε ότι ολιγωρούν οι Έλληνες συγγραφείς και τα βιβλία τους, και όταν μεταφράζονται, δεν έχουν ιδιαίτερη απήχηση στο ευρωπαϊκό αναγνωστικό κοινό;
Σε κάποιες περιπτώσεις ίσως τα βιβλία δεν είναι τόσο τεχνικά άρτια όσο θα έπρεπε, άλλες φορές η θεματογραφία είναι αναπόφευκτα αδιάφορη σε έναν ξένο αναγνώστη που γνωρίζει ελάχιστα για την ελληνική ιστορία, την πολιτική, τον τρόπο ζωής, το χιούμορ, αφού μας γνωρίζουν κατά κανόνα επιφανειακά, από τις διακοπές τους. Και εμείς γνωρίζουμε τους άλλους λαούς επιφανειακά βέβαια, αλλά ο μονόδρομος του δυτικού πολιτισμού μέσω της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και της μουσικής δημιουργούν στον Έλληνα αναγνώστη μια επίφαση οικειότητας με τη ζωή σε εκείνες τις χώρες.
Διαβάζοντας τα βιβλία σας παρατήρησα αυτό που συμβαίνει με τους περισσότερους Έλληνες συγγραφείς που ζουν στο εξωτερικό και γράφουν και σε μια άλλη γλώσσα: Ωραία, «καθαρά» ελληνικά, χωρίς νεολογισμούς και εκφράσεις του συρμού αλλά, σε σημεία, με διαλόγους αδύναμους. Συμφωνείτε σε αυτό;
Αυτό μου θυμίζει μια παρατήρηση που έκανε κάποιος στον Χένρι Τζέιμς κάποτε, λέγοντάς του πως οι άνθρωποι δε μιλάνε όπως έγραφε στα βιβλία του και εκείνος απάντησε: «Θα έπρεπε». Σοβαρά όμως τώρα, μπορεί να έχετε δίκιο. Αναπόφευκτα τα βιβλία είναι σε μετάφραση και ως μεταφράσεις χάνουν από την αμεσότητα του πρωτότυπου. Αυτό είναι πιο έντονο στο διάλογο ίσως γιατί, όπως παρατηρήσατε και εσείς, αποφεύγω να χρησιμοποιώ ιδιωματική γλώσσα, κοινές εκφράσεις κλπ. ό,τι δηλαδή δίνει ζωντάνια στον προφορικό λόγο. Και να μπορούσα, δε θα ήθελα νομίζω να το αλλάξω αυτό. Ελπίζω αυτός ο κάπως αλλόκοτος, ανοίκειος τρόπος έκφρασης να παραπέμπει σε έναν άλλο κόσμο εξίσου ενδιαφέροντα με τον πραγματικό. Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι και το απόφθεγμα του Χένρι Τζέιμς.
Συγγραφικά, νιώθετε περισσότερο κοντά στα κείμενα της Καίης Τσιτσέλη, του Βασίλη Αλεξάκη και του Θοδωρή Καλλιφατίδη (για να αναφέρω ορισμένους που έζησαν στο εξωτερικό) ή σε αυτά του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και του Σωτήρη Δημητρίου (για να αναφέρω και πάλι κάποιους οι οποίοι ασχολήθηκαν με την ελληνική επαρχεία);
Δεν είμαι τόσο κοσμοπολίτης όσο οι πρώτοι, ούτε δυστυχώς τόσο καλός γνώστης της ελληνικής επαρχίας όσο οι δεύτεροι. Βλέπω τον εαυτό μου ως άλλο ένα παράδειγμα της λογοτεχνίας των μεταναστών που γράφουν στη γλώσσα της χώρας που ζουν γιατί λειτουργεί ως μεγάφωνο: τους βοηθάει να ακουστεί η φωνή τους σε μια κοινωνία που, πολιτιστικά τουλάχιστον, βρίσκονται ως ένα σημείο στο περιθώριο. Δυο τέτοιοι συγγραφείς σήμερα που μου έρχονται στο νου είναι, ο Χα Τζιν από την Κίνα και ο Αλεκσάντερ Χέμον από τη Βοσνία που ζουν στην Αμερική και γράφουν στα αγγλικά.
Γεννηθήκατε στην Αμαλιάδα. Ποια είναι η πρώτη εικόνα από τα παιδικά σας χρόνια που μπορείτε να θυμηθείτε;
Το σπίτι μας στο ισόγειο μιας διπλοκατοικίας με το σκύλο στον κήπο (ο πατέρας μου ήταν ενθουσιώδης κυνηγός).
Διαβάζετε κάτι αυτόν τον καιρό κ. Καρνέζη;
«Η στενή πύλη», του Αντρέ Ζιντ.
Γράφετε;
Ναι, έχω γράψει περίπου το ένα τρίτο του επόμενου βιβλίου. Θα χρειαστώ, άνευ απροόπτου, ένα ακόμα χρόνο για να το τελειώσω.

όταν δεν υπάρχει διάλογος, υπάρχει και η Αστυνομία! (αν σας πέρασε από το μυαλό ότι υπάρχει και ¨κάτι¨ άλλο γελαστήκατε!)

2011-07-01T08:32:00.003+03:00

Ελληνική Δημοκρατία, έτος μηδέν

2011-07-01T08:31:00.002+03:00

Koιτάξτε ομορφιές!

2011-07-01T08:30:00.000+03:00

" Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΚΥΡΙΟΙ, ΔΕΝ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ: ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ!"
Χρήστος Παπουτσής, Υπουργός Προστασίας του Πολίτη!

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΜΑΣ ΑΣΘΕΝΙΚΗ...

2011-06-30T02:39:00.002+03:00

πράξη πρώτη

Δεν πάνε πολλά χρόνια που τα παιδιά των υποβαθμισμένων περιοχών του Παρισιού ζητούσαν την αναβάθμιση των υλικών συνθηκών ζωής και παιδείας που τους παρείχε το γαλλικό κράτος. Και οι δικοί μας μαθητές, ακολουθώντας το παράδειγμα των γάλλων συνομηλίκων τους, στράφηκαν ενάντια στον κρατικό αυταρχισμό (που ακόμη δεν είχε δείξει το σημερινό του πρόσωπο) και ανάγκασαν την τότε κυβέρνηση της Δεξιάς να επικαλείται τη ¨συναίνεση¨ γονέων και καθηγητών για ν'αντιμετωπίσει (δηλαδή να ¨πασαλείψει¨) τα φλέγοντα εκπαιδευτικά ζητήματα του τόπου. Από τότε έως σήμερα έχουν επιχειρηθεί τρεις άρδην μεταρρυθμιστικές τροποποιήσεις του εκπαιδευτικού συστήματος, με αποτέλεσμα οι τωρινοί μαθητές να είναι η ΔΥΣΤΥΧΕΣΤΕΡΗ, η ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΞΕΝΟΙΑΣΤΗ, η ΑΤΥΧΕΣΤΕΡΗ και πιο ΑΓΧΩΜΕΝΗ γενεά μαθητών που πέρασε ποτέ από τον τόπο αυτόν. Τα ΜΑΤ τότε βάρεσαν κανονικά τους μαθητές στην Πλατεία Ομονοίας (το ξέρω γιατί ήμουν εκεί και το είδα με τα μάτια μου αυτό το πράγμα που ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΑ!)

πράξη δεύτερη

Οι φοιτητές ήταν μια ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΙΝΗ ΑΠΟΥΣΙΑ στις πρόσφατες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας των αγανακτισμένων πολιτών στην Πλατεία Συντάγματος. Θα μου πείτε: πώς συνδέεται αυτό με τα γεγονότα επί Νέας Δημοκρατίας; Απλώς αναρωτιέμαι πώς τα κατάφερε το ΠΑΣΟΚ να μεταστρέψει τη φοιτητική νεολαία στην πριμοδότησh των δύο μεγάλων κομμάτων, με τη ΔΑΠ πρώτη δύναμη για τόσα χρόνια; Πού είναι οι νεολαίοι με τσαγανό μέσα στο Πανεπιστήμιο; Μήπως οι μόνοι νεολαίοι με τσαγανό είναι οι αποτυχόντες των Πανελληνίων Εξετάσεων; Αναρωτιέμαι. Υπάρχουν διεργασίες συγκεκριμένες μέσω των οποίων ο Λουκάνικος αναδείχθηκε σε ευφυέστερο όν μετά τη σύγκρισή του με έναν υποψήφιο Πανελληνίων Εξετάσεων. Και θα τις αναλύσω.

πράξη τρίτη

Είπαμε πως το ΠΑΣΟΚ κατά την τελευταία εικοσαετία κατόρθωσε να στρέψει μεγάλο μέρος της φοιτητικής νεολαίας στη Δεξιά ψήφο. Η τότε κυβερνητική Δεξιά έκανε μια προσπάθεια να εκμεταλλευθεί το κλίμα αυτό, και κατά τη γνώμη μου το κατάφερε, απλά οξύνοντας τα πνεύματα, πετώντας μια δράκα χαφιέδων στις φοιτητικές διαδηλώσεις για να υποδυθούν τους κουκουλοφόρους και να δυσφημίσουν τους διαμαρτυρόμενους μαθητές και φοιτητές, και ΤΟΤΕ η Ελληνική Αστυνομία (ηγετικό στέλεχος της οποίας σήμερα τη χαρακτήρισε ως "διαχρονική αξία" σε συνέντευξή του στην Έλλη Στάη) ανακάλυψε το κόλπο της μεταμφίεσης σε γνωστά σχήματα. Αξιοποίησε το στερεότυπο ότι όποιος διαμαρτύρεται είναι τέντυμπόι και καταστρέφει τη δημόσια περιουσία και την εύρυθμη λειτουργία της καθημερινότητας του φιλήσυχου πολίτη, έστρεψε την κοινή γνώμη με αυτό το στερεότυπο ενάντια σε κάθε ΦΩΝΑΧΤΗ διαδήλωση των νέων, υποδύθηκε τον προασπιστή όλων των διακυβευόμενων αξιών και διέλυσε τις μαθητικές διαδηλώσεις με απίστευτη βία και με άλλοθι την αποκατάσταση της τάξης,...παλιά μου τέχνη κόσκινο.

πράξη τέταρτη

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, παίζοντας το βρώμικο παιχνίδι της Εξουσίας, αναπαρήγαγαν συστηματικά όλην αυτή την επίπλαστη εικόνα των διαδηλώσεων και του ρόλου της Αστυνομίας, με αποτέλεσμα ένα εμφυλιοπολεμικό κλίμα να εγκαθιδρύεται σταδιακά στις συνειδήσεις των τηλεθεατών και ένας βαθύς εφησυχασμός να απλώνει τα πλοκάμια του στην καθημερινότητά τους. Τότε ανέλαβε η Μεταπολίτευση. Αυτή των πανίσχυρων ΜΑΤ (με την ΤΟΤΕ τεχνολογία καταστολής, που ΔΕΝ περιελάμβανε απαγορευμένα χημικά όπλα ψεκασμού) και των δολοφόνων του Καλτεζά/ αυτή η Μεταπολίτευση του ψευδεπίγραφου "σοσιαλισμού" ήλθε σε όλα τα τότε κανάλια (: ΕΤ1, ΕΤ2,ΕΤ3, ΜΕΓΚΑ, ΑΝΤΕΝΝΑ, ΤΕΛΕ ΣΙΤΥ, ΚΑΝΑΛΙ 67 , με μοναδική εξαίρεση το ΚΑΝΑΛΙ 29, ένα κανάλι αμφισβητούμενου ήθους και σοβαρότητας) να κηρύξει "παράνομες" τις απεργίες και να χαρακτηρίσει τη διαμαρτυρία "ασυδοσία". Προφανώς έχει αρχίσει η εσκεμμένη απονοηματοδότηση των εννοιών και η προσφορά γης και ύδατος στις απαιτήσεις των Πολυεθνικών. Στη Συνθήκη του Μααστριχτ η Παιδεία επαιρνε ήδη τις αποχρώσεις ενός συστήματος παραγωγής...ομοειδών τεχνοκρατών με αμβλυμένη κριτική σκέψη και προορισμένων να υπηρετούν και ν΄αναπαράγουν το status quo. Βάλε και τη χυδαιότητα των εντύπων τύπου ΚΛΙΚ που ολοκληρωσαν τον εκχυδαϊσμό του λεξιλογίου των νέων και υποβάθμισαν την επικοινωνιακή τους δυνατότητα, και το παζλ κλείνει.

πράξη πέμπτη

Δεκάδες σκεπτόμενων ανθρώπων και διανοουμένων προτείνουν λύσεις για έξοδο από τα εκπαιδευτικά αδιέξοδα. Η φωνή τους καταπνίγεται στον κόλαφο των ενδοκομματικών διαφορών και των αντιπαραθέσεων τύπου: "Ν'αποκαταστήσωμεν τας Μούσας εις την παλαιάν των εστίαν!", ή "Να πέσει ευθύς το θεοποιούμενον της τυραννίας είδωλον κατά κεφαλής εις τους πόδας αυτών, και πολυκυλινδούμενον να απορριφθεί ολότελα των κλιμάτων μας!" Και όμως: η "πολέμιος των καλών αμαθίη" είναι που θριάμβευσε. Αφού διαλυθούν τα δακρυγόνα και επουλωθούν οι πληγές και κατευνασθούν οι μώλωπες του ρατσισμού και της φανατικής προσήλωσης σε κομματάρχες, οι νέοι μας, αντί να προσφύγουν στις οδούς της λογικής και της πολιτικής ωρίμανσης, άγονται και φέρονται από τον πρώτο τυχόντα λαοπλάνο, αρκούνται σε ύπουλες διαβεβαιώσεις για δημιουργική, διαθεματική, διεπιστημονική, διαλεκτική, αλληλέγγυα, εποικοδομητική χρήση της γνώσης. Και πατάνε τη μπανανόφλουδα.

πράξη έκτη

Εκείνα τα παιδιά είναι οι σημερινοί τριανταπεντάρηδες. Δηλαδή η πλειοψηφία επάνδρωσης της Πλατείας Συντάγματος , τα παιδιά των οποίων θα είναι μεθαύριο η γενιά των ΔΙΑΚΟΣΙΩΝ ΕΥΡΩ το μήνα ( και όχι ¨"των επτακοσίων", όπως διατείνονται τα κανάλια!). Αυτή η αγανάκτηση για μιαν υπεσχημένη αλλαγή ήθους στο κοινωνικό γίγνεσθαι, στην αξιοποίηση της γνώσης, στην πρόοδο, ήλθε και προσέκρουσε πάνω σε ογκολίθους εξωτερικού δανεισμού και δουλοπρεπούς εκποίησης των πολιτιστικών και οικονομικών αποθεμάτων του τόπου που κλήθηκαν να διαχειριστούν. Με το επιπλέον επιβαρυντικό της "έκπτωσης" στο αξιακό τους σύστημα και της πολιτειακής έκπτωσης παραλλήλως.

ΕΒΔΟΜΗ ΠΡΑΞΗ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ

Σήμερα, μετά τη φασιστική επίθεση των δυνάμεων καταστολής ενάντια στον αθώο πολίτη, διαβάτη, τουρίστα, επιβάτη του μετρό, κάθησα και σκέφτηκα τις βαθύτερες συνιστώσες αυτού του απίστευτου εφησυχασμού που έφερε τους κυβερνώντες σε θέση τόσο πλεονεκτική έναντι του ψηφοφόρου. Ανακάλεσα τα στάδια της παραπλάνησης του τηλεθεατή, τα στάδια επανάπαυσης του συνδικαλιστή, τα στάδια αποβλάκωσης του καταναλωτή. Πού ήταν ο λαός να αγανακτά τόσα χρόνια με τα οικονομικά σκάνδαλα; ΤΟ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣΕ ως σύμφυτο με το σύστημα! Πού ήταν ο λαός να αγανακτίσει με το ευρώ; Το εκτιμούσε ως σύμφυτο με το φαντασιακό (του κώλου τα εννιάμερα η βλαχάρα!) "ευρωπαϊσμό" του. Πού ήταν ο λαός να αρνηθεί την καταχρηστική και ληστρική Ολυμπιάδα και τον εύκολο πλουτισμό; Στις οθόνες του ήταν, να ζητωκραυγάζει εθνικιστικά συνθήματα τελείως άσχετα με την υγιή έννοια του αθλητισμού του αντοπάριστου! Πού είναι ο λαός να ζητήσει την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων;

Μα πού αλλού;

Στην Πλατεία Συντάγματος, 35 μέρες τώρα...οι ίδιοι νεολαίοι που τις έτρωγαν τότε από τα ΜΑΤ τρώνε τώρα τα δακρυγόνα με την ίδια στωϊκότητα. Και τα παιδιά τους, μαζί τους κι αυτά ( γιατί τα ΜΑΤ δεν φείδονται χημικών απαγορευμένων ουσιών, ακόμη και όταν έχουν μπροστά τους γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους, όπως φίλοι μου θα διαπιστώσατε σήμερα όλη μέρα ιδίοις όμμασιν!)

Πού είναι οι Έλληνες;

Μα στην Πλατεία Συντάγματος.

Και τώρα γράφεται το κεφάλαιο της ΩΡΙΜΑΝΣΗΣ (κάλλιο αργά παρά ποτέ) εκείνης της αγανακτισμένης νεολαίας, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν των νεολαιών που ακολουθούν. Πώς αλλιώς;

Τα ΜΑΤ και το Κράτος τώρα έδειξαν το αληθινό τους πρόσωπο για μιαν ακόμη φορά...απλά εκπλησσόμεθα γιατί η μνήμη μας είναι ασθενική.....

ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ

ΕΝΑΣ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ

ΛΩΡΕΝΣ ΦΕΡΛΙΝΓΚΕΤΙ

2011-06-19T14:58:00.001+03:00

Ο Λώρενς Φερλινγκέττι (Lawrence Ferlinghetti) είναι αμερικανός εκδότης, ποιητής, συγγραφέας και ζωγράφος. Γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου 1919, μεγάλωσε στη Μασαχουσσέτη και υπηρέτησε στο Ναυτικό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, παίρνοντας μέρος και στην απόβαση της Νορμανδίας, Μετά τον πόλεμο σπούδασε στην Αμερική και στη Σορβόννη, όπου έκανε το διδακτορικό του.
Ξαναγύρισε στην Αμερική το 1953 και μαζί με τον Πήτερ Μάρτιν άνοιξε στο Σαν Φρανσίσκο το βιβλιοπωλείο City Lights (με όνομα παρμένο απ' την ομώνυμη ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν). Δυο χρόνια αργότερα ξεκίνησε τις ομώνυμες εκδόσεις, που τα επόμενα χρόνια θα γίνονταν το βήμα των σημαντικότερων ποιητών και συγγραφέων μπητ και εναλλακτικής λογοτεχνίας και ποίησης. Το βιβλιοπωλείο, μαζί με τις εκδόσεις, αποτέλεσε τουλάχιστον για μια δεκαετία κύριο φυτώριο, μέρος ζύμωσης και έκφρασης της νέας αμερικανικής κουλτούρας των δεκαετιών '50-'60 για τη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ.
Επηρεάστηκε ιδεολογικά, μεταξύ άλλων, από το βουδισμό και τον αναρχοκομμουνισμό. Έχει εκθέσει αρκετές φορές έργα ζωγραφικής του. Απ' το συγγραφικό του έργο ξεχωρίζουν η ποιητική συλλογή A Coney Island Of The Mind του 1958, που μεταφράστηκε σε εννιά γλώσσες και έχει πουλήσει ένα εκατομμύριο αντίτυπα, και η συλλογή Landscapes Of Living And Dying που έχει βραβευτεί στην Αμερική. Έχει γράψει επίσης θεατρικά έργα.
Βιβλιογραφία
Στην Ελλάδα έχουν εκδοθεί τα έργα του:
Εφτά Μέρες στη Νικαράγουα (οδοιπορικό, εκδ. Αίολος 1985)
Έρωτας τις μέρες της οργής (μυθιστόρημα, εκδ. Απόπειρα 1991)
Αυτά είναι τα ποτάμια μου (ποιήματα, εκδ. Καστανιώτης 1995)
Λαϊκά μανιφέστα (δοκίμιο, εκδ. Ελεύθερος Τύπος)
Ποιήματα (εκδ. Νεφέλη 1981)
Ποιήματα (εκδ. Πρόσπερος 1989)

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο Ναυτικό ως κυβερνήτης καταδρομικού υποβρυχίων κι έλαβε μέρος στην απόβαση της Νορμανδίας. Ηταν ανάμεσα στους στρατιώτες των αμερικανικών δυνάμεων κατοχής στο Ναγκασάκι, γεγονός που τον επηρέασε βαθιά και συνετέλεσε στη διαμόρφωση των μετέπειτα ειρηνιστικών του πεποιθήσεων.

Μετά τον πόλεμο, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια και το 1948 πήγε στο Παρίσι για να κάνει το διδακτορικό του. Το θέμα της διατριβής του ήταν «Η πόλη σαν σύμβολο της μοντέρνας ποίησης: Αναζητώντας μια μητροπολιτική παράδοση», με αναφορές στους Eliot, Whitman, Mayakovsky, Francis Thompson και Andre Breton. Εκεί αρχίζει να γράφει το πρώτο του μυθιστόρημα Her και να μεταφράζει Jacques Prevert. Ο Ferlinghetti επιστρέφει στην Αμερική και ύστερα από μια σύντομη παραμονή στη Νέα Υόρκη εγκαταστάθηκε στο Σαν Φρανσίσκο, το 1951. Η πόλη αυτή έμελλε να γίνει η δεύτερη πατρίδα του και η αφετηρία της έμπνευσής του. Την περίοδο μεταξύ 1951 και 1953 έγραφε λογοτεχνικές κριτικές, ζωγράφιζε και παρακολουθούσε τις ποιητικές συγκεντρώσεις της πόλης. Το 1953 ο Ferlinghetti μαζί με τον Peter Martin ανοίγουν το βιβλιοπωλείο City Lights Booκstore (από την ομώνυμη ταινία Τα φώτα της πόλης, του Τσάρλι Τσάπλιν), με σκοπό να ειδικευτούν στις «ποιητικές εκδόσεις τσέπης». Δύο χρόνια αργότερα, ιδρύει τις ομώνυμες εκδόσεις. Τα επόμενα χρόνια το βιβλιοπωλείο και οι εκδόσεις έγιναν ο πυρήνας του κινήματος της Δυτικής Ακτής και αποτέλεσαν το φυτώριο των σημαντικότερων μπιτ ποιητών και συγγραφέων, όπως οι Kenneth Roth, Gary Snyder, Allen Ginsberg και Jack Kerouac. Μετρώντας ήδη μισό αιώνα δραστηριότητας, αποτελεί ένα από τα λίγα ανεξάρτητα βιβλιοπωλεία της Αμερικής.

Το 1955 ο Ferlinghetti τύπωσε το πρώτο του βιβλίο Pictures of the Gone World. Εχει γράψει περισσότερα από 30 βιβλία ποίησης, σπουδαιότερα από τα οποία είναι: Α Coney Island of the Mind (1958), που μεταφράστηκε σε 9 γλώσσες, Starting from San Fansisco (1967), The Secret Meaning of Things (1970), Wild Dreams of a New Beginning (1988), These are my Rivers (1993) και Α Far Rockaway of the Heart (1998). Επίσης έχει μεταφράσει έναν μεγάλο αριθμό ποιητών, μεταξύ των οποίων Jacques Prevert, Nicanor Parra και Pier Paolo Pasolini. Είναι ο συγγραφέας 8 θεατρικών έργων και των μυθιστορημάτων Ερωτας τις μέρες της οργής και Εκείνη.

Το 1994, στο Σαν Φρανσίσκο, ένας δρόμος μετονομάστηκε προς τιμήν του. Επίσης αναγορεύτηκε πρώτος επίτιμος ποιητής του Σαν Φρανσίσκο το 1998 και το 2005 κέρδισε το Πρώτο Λογοτεχνικό Βραβείο από το Εθνικό Ιδρυμα Βιβλίου.

Ο Ferlinghetti παραμένει ακόμη δραστήριος. Εκδίδει βιβλία, ζωγραφίζει, ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο διαβάζοντας ποίηση κι έχει λάβει μέρος σε ταινίες και ζωντανές ηχογραφήσεις. Για να ξεκουράζεται, αποσύρεται στο καταφύγιό του, στην άγρια φύση του Big Sur της Καλιφόρνιας.

Η ποίηση του Ferlinghetti είναι απλή και κατανοητή και απηχεί την αντίληψή του ότι ο ποιητής δεν πρέπει να περιορίζεται στα όρια της ενδοσκόπησης, αλλά να ανοιχτεί προς τις εικόνες της ίδιας της ζωής της κοινωνίας και των ανθρώπων, που συνεχώς εξελίσσονται. Παρ' ότι ανήκει στη γενιά των μπιτ, στην πορεία διαφοροποιήθηκε. Η ποίησή του έγινε πιο οικουμενική, πιο ανθρωπιστική. Επηρεασμένος ιδεολογικά από τον βουδισμό και τον αναρχοκομμουνισμό, είναι άνθρωπος της δράσης, έντονα πολιτικοποιημένος και ειρηνιστής, «ένα ατίθασο ερωτικό πνεύμα, αφοσιωμένο στην ομορφιά και στην αλήθεια».

ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Στην ποιητική συλλογή Πώς να ζωγραφίσεις το φως του ήλιου (2001), ο Λόρενς Φερλινγκέτι δηλώνει στην εισαγωγή του πως «το μόνο που θέλησα να κάνω ήταν να ζωγραφίσω το φως στους τοίχους της ζωής». Και για περισσότερο από μισό αιώνα κάνει ακριβώς αυτό - να φωτίζει εξίσου το καθημερινό και το ασυνήθιστο, μένοντας πιστός στην αρχή του να εκφράζεται με τρόπο προσιτό και κατανοητό σε όλους.

Ηταν και παραμένει ένας από τους πιο ριζοσπαστικούς και αληθινούς βάρδους. Τρυφερά λυρικός, ανατρεπτικά ασεβής, ωστόσο οραματιστής και πιστός στην αρχή του πως οι ζωγράφοι και οι ποιητές είναι οι φυσικοί φορείς του φωτός.

Το ποίημα αυτό αναφέρεται στην ουσία της έμπνευσης και του πάθους της θαρραλέας πράξης της δημιουργικότητας. Μια τολμηρή πρόκληση να ζήσει κανείς τη ζωή του ολοκληρωτικά στο δικό του φως. *
Οδηγίες προς ζωγράφους και ποιητές

Ρώτησα εκατό ζωγράφους και εκατό ποιητές

πώς να ζωγραφίσει κανείς το φως του ήλιου

στο πρόσωπο της ζωής

Οι απαντήσεις τους ήταν ασαφείς και αφελείς

σαν να φύλαγαν μυστικά συντεχνίας

Ενώ κατά τη γνώμη μου

το μόνο που έχετε να κάνετε

Είναι να συλλάβετε όλον τον κόσμο

και όλη την ανθρωπότητα

σαν ένα είδος έργου τέχνης

ένα έργο τέχνης για συγκεκριμένο μέρος

ένα έργο τέχνης του θεού του φωτός

όλη τη γη και όλα όσα υπάρχουν σ' αυτήν

ζωγραφισμένα με φως

Και το πρώτο πράγμα που έχετε να κάνετε

Είναι να ζωγραφίσετε μεταμοντέρνα ζωγραφική

Και το επόμενο πράγμα είναι να ζωγραφίσετε τον εαυτό σας

στα αληθινά σας χρώματα

σε βασικά χρώματα

όπως τα βλέπετε

(χωρίς ασβέστη)

να ζωγραφίσετε τον εαυτό σας όπως τον βλέπετε

χωρίς μακιγιάζ

χωρίς μάσκες

Και μετά ζωγραφίστε τους αγαπημένους σας ανθρώπους και ζώα

με το πινέλο σας βουτηγμένο στο φως

Και να σιγουρευτείτε ότι έχετε τη σωστή προοπτική

και μην προσποιείστε

επειδή μια λανθασμένη γραμμή οδηγεί σε μια άλλη

Και μετά ζωγραφίστε τους ψηλούς λόφους

όταν ο ήλιος τούς βρίσκει για πρώτη φορά

ένα πρωί του φθινοπώρου

Με το μαχαίρι σας παλέτα

τοποθετήστε το

στα φύλλα κίτρινης ώχρας

στα κατακόκκινα φύλλα

του φθινοπώρου της Νέας Αγγλίας

Και ζωγραφίστε το φως των φαντασμάτων της καλοκαιρινής νύχτας

και το φως του ήλιου τα μεσάνυχτα

που είναι το φως του φεγγαριού

Και μη ζωγραφίσετε τις σκιές που δημιουργεί το φως

γιατί χωρίς σκούρο κόκκινο θα έχετε ρηχές φωτογραφίες

Γι' αυτό ζωγραφίστε και όλες τις σκοτεινές γωνίες

παντού στον κόσμο

όλα τα κρυμμένα σημεία και τα μυαλά και τις καρδιές

όπου το φως δεν φτάνει ποτέ

όλες τις σπηλιές της άγνοιας και του φόβου

τα κοιλώματα της απελπισίας

το τέλμα της αποθάρρυνσης

και απλά γράψτε πάνω τους

«Εγκαταλείψετε όλη την απελπισία, εσείς που μπαίνετε εδώ»

Και μην ξεχάσετε να ζωγραφίσετε

όλους εκείνους που έζησαν τη ζωή τους

σαν φορείς του φωτός

Ζωγραφίστε τα μάτια τους

και τα μάτια κάθε ζώου

και τα μάτια όμορφων γυναικών

που έγιναν γνωστές περισσότερο για την τελειότητα του

στήθους τους

και τα μάτια ανδρών και γυναικών

που έγιναν γνωστοί μόνο για το φως του μυαλού τους

Ζωγραφίστε το φως των ματιών τους

το φως του ηλιόλουστου γέλιου

το τραγούδι των ματιών

το τραγούδι των πουλιών καθώς πετάνε

Και να θυμάστε ότι το φως έρχεται από μέσα

αν υπάρχει κάπου

και θα πρέπει να ζωγραφίσετε ξεκινώντας από το εσωτερικό

Ξεκινήστε με καθαρότητα

με το κατάλευκο

το κατάλευκο του υποστρώματος γύψου

το κατάλευκο του λευκού καδμίου

το κατάλευκο των λευκών νιφάδων

τον αγνό παρθένο καμβά

την αγνή ζωή με την οποία όλοι αρχίζουμε

Ο Τέρνερ ζωγράφισε το φως του ήλιου

με αυγοτέμπερα

(το οποίο αποδείχθηκε ασταθές)

και ο Βαν Γκογκ το έκανε με την τρέλα

και το αίμα από το αυτί του

(επίσης ασταθές)

και οι Ιμπρεσιονιστές το έκαναν

μη χρησιμοποιώντας ποτέ μαύρο

και οι Αφηρημένοι Εξπρεσιονιστές το έκαναν

με λευκή μπογιά για σπίτια

Αλλά μπορείτε να το κάνετε με το καθαρό χρώμα

(αν μπορείτε να υπολογίσετε τον τύπο)

από το δικό σας αληθινό φως

Αλλά προτού βάλετε την πρώτη πινελιά

στον παρθενικό καμβά

θυμηθείτε την αστάθειά του

την ακραία αστάθεια της ζωής

και να θυμάστε την αθωότητά της

την αρχική αθωότητά της

πριν βάλετε την πρώτη πινελιά

'Η ίσως μην τη βάλετε

Και αφήστε το φως να αναδυθεί

το εσωτερικό φως του καμβά

το εσωτερικό φως των μοντέλων που ποζάρουν

στη μελέτη της ζωής

το εσωτερικό φως του καθενός

Αφήστε το να αναδυθεί ολόκληρο

σαν παλίμψηστο

το φως που είναι ήδη επιζωγραφισμένο

τη ζωή που είναι ήδη επιζωγραφισμένη

τόσες φορές

Αφήστε την να αναδυθεί ολόκληρη στην επιφάνεια

η ξαναζωγραφισμένη εικόνα

της πρωταρχικής ζωής στη γη

Και όταν τελειώσετε τη ζωγραφική σας

σταθείτε πίσω έκπληκτοι

σταθείτε πίσω και παρατηρήστε

τη ζωή πάνω στη γη που δημιουργήσατε

τη φωτισμένη ζωή στη γη

που δημιουργήσατε

ένα γενναίο νέο κόσμο.
Μετάφραση Ειρήνη Α. Βρης

της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ...

2011-06-18T14:57:00.002+03:00

http://www.google.gr/imgres?imgurl=http://cdn-premiere.ladmedia.fr/var/premiere/storage/images/theatre/news-video/le-theatre-du-soleil-etait-dans-la-rue/36935068-1-fre-FR/Le-Theatre-du-Soleil-etait-dans-la-rue_image_article_paysage_new.jpg&imgrefurl=http://spectacles.premiere.fr/pariscope/Theatre/News-Video/Le-Theatre-du-Soleil-etait-dans-la-rue-!-2436387&usg=__I40baMNVFuEoAMZnSHyeOQMLOe4=&h=313&w=470&sz=31&hl=el&start=11&sig2=l-DTDhTWTyX5Cli7vxueKQ&zoom=1&tbnid=yYQL8UAA9GR3EM:&tbnh=86&tbnw=129&ei=DJL8TfLZEdCXOt2xycgE&prev=/search%3Fq%3Dla%2Bjustice%2Bmnouchkine%26um%3D1%26hl%3Del%26client%3Dfirefox-a%26hs%3D6gF%26sa%3DN%26rls%3Dorg.mozilla:el:official%26biw%3D1280%26bih%3D639%26tbm%3Disch&um=1&itbs=1&biw=1280&bih=639

les naufrages du fol espoir

2011-06-18T07:37:00.004+03:00

Ένα ταξίδι με προορισμό την Αυστραλία στη σοφίτα του εστιατορίου "Η Τρελή Ελπίδα" του κύριου Φελίξ, οι μετανάστες που προσπαθούν να επιβιβαστούν, η παιδική ηλικία με τις απαγορεύσεις και τα όνειρά της. Ο ιδεατός τόπος της Μαγγελανίας και το ίνδαλμα της εξουσίας. Η αδημοσίευτη νουβέλα του Ιουλίου Βερν 'Les Naufragés', όλες οι φιλέλπιδες, ουτοπικές σοσιαλιστικές ιδέες, μεγάλη νοσταλγία από την Αριαν Μνουσκίν που μεταπλάθεται σε οξεία κριτική. Εντάσσοντας τα ξεκινήματα της Εβδομης Τέχνης του Βωβού στα χωροχρονικά πλαίσια της έναρξης του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, στην μπελ επόκ των ερώτων και των ταξικών διακρίσεων, με τη βασίλισσα Βικτώρια να παίζει τις τύχες των ανεξερεύνητων εδαφών σ΄επιτραπέζιο παιχνίδι με τον Κάρολο Δαρβίνο, η Μνουσκίν σαρκάζει την ιμπεριαλιστική πολιτική των ευρωπαϊκών εθνών και τη μεγάλη ουτοπία μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας, είτε αυτή είναι των τραπεζιτών του Χρυσού, είτε είναι του προλεταριάτου. Ο άνθρωπος αποκτηνωμένος σφάζει το συνάνθρωπό του μέσα στη θύελλα του χιονιού, οραματιζόμενος μια Γη του Πυρός πρωτόγονη, ανέπαφη, αυτοδιοικούμενη, έναν locum idealis που θα συστεγάζει τις ακυρωμένες ελπίδες των ουτοπικών σοσιαλιστών σαν το Σαιν Σιμόν ή το Φουριέ. Επί σκηνής παρελαύνουν οι μανιέρες των Αδελφών Μαρξ, του Τσάρλι Τσάπλιν στο "Χρυσοθήρα", της "Γέννησης ενός Έθνους" του Γκρίφιθ, αλλά και τα εικαστικά δεδομένα του "Ιπτάμενου Ολλανδού" και των υπερπαραγωγών όπερας των τελευταίων πενήτα ετών της ευρωπαϊκής σκηνής. Βαθιά ριζωμένα μέσα της ο "Φιλοκτήτης" του Σοφοκλή, η αρχαιοελληνική Δημοκρατία, ο Μπρεχτ στο "Μάνα Κουράγιο". Ένα θέατρο povero από άποψη, συνεργατικό, πολυεδρικό, συγκλονιστικό. Η κατάργηση του κειμένου σαν στο απαγορευμένο πολιτικό θέατρο του Ύστατου Μεσαίωνα, ο συγκερασμός των τεχνών και της δριμείας πολιτικής σάτιρας. Στην εποχή της παντομίμας, η Γκαμπριέλ γυρνά τη μανιβέλα ενώ ο αδελφός της ενορχηστρώνει την Ιστορία, έχοντας να παλέψει με την αμορφωσιά και τη μικρονοϊκότητα των ερασιτεχνών ηθοποιών και κομπάρσων του, στήνοντας τα τεικαστικά ταμπλώ έτσι ώστε να φιλοξενούν τους υπερτίτλους του Βωβού σινεμά, υιοθετώντας άμεσην αφήγηση στη γλώσσα μας. Με τη βοήθεια του ανεμιστήρα και της εναέριας κούνιας καταγράφονται τα σεληνιακά βήματα των ηθοποιών και ο κυματισμός της γενειάδας, του κασκόλ και των μαλλιών,στα πλαίσια ενός αποκαλυπτικού, ομαδικού εγχειρήματος ύψιστης αισθητικής. Τα διδάγματα του Σαίξπηρ και του Θεάτρου της Κατασκευής υποτάσσονται στο όραμα της Αριαν Μνουσκίν, τον εγκαινιασμό μιας αμείλικτης καταδίκης που θα επισείει ως δαμόκλειο σπάθη στους σφαγείς των λαών! ¨Ηλθε στο μυαλό μου ο Κάλβος, για να είμαι ειλικρινής, ο ελληνικός Ρομαντισμός με τα μεγαλεπήβολα οράματά του και η LEGENDE DU SIECLE του Βϊκτωρος Ουγκώ, παρόλο που το αρχικό κείμενο είναι κείμενο του Ιουλίου Βερν.

Φεστιβάλ Αθηνών 2011: Ariane Mnouchkine, Οι Ναυαγοί της Τρελής Ελπίδας (Αυγές)
Το Φεστιβάλ Αθηνών για τρίτη φορά «φιλοξενεί» παραγωγή της Αριάν Μνουσκίν και του Θεάτρου του Ήλιου, με τίτλο «Οι Ναυαγοί της Τρελής Ελπίδας (Αυγές)».Μια συλλογική δημιουργία του «Θεάτρου του Ήλιου», γραμμένη κατά το ήμισυ από την Hélène Cixous, που βασίζεται σε διασκευή του μυθιστορήματος του Ιουλίου Βερν Οι ναυαγοί του Ιωνάθαν.

Τι πιο αληθινά πολιτικό σήμερα στο θέατρο απ’ το να δώσεις στον κόσμο κάτι από τον χαμένο του ενθουσιασμό και την ελπίδα; Στις επάλξεις πάντα η Αριάν Μνουσκίν εμπνεύστηκε μια μαγική παράσταση φόρο τιμής σε όσους, έναν αιώνα πριν, πίστεψαν σε ιδανικά που ναυάγησαν.Μια ομάδα του βωβού κινηματογράφου,
παραμονές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, χρησιμοποιώντας κάμερα με μανιβέλα, γυρίζει μια πολιτική, αισιόδοξη ιστορία βασισμένη στους Ναυαγούς του Ιωνάθαν του Ιουλίου Βερν: μία σπάνιας δύναμης εποποιία πλημμυρισμένη μουσικές, χιούμορ και συγκίνηση.

Σκηνοθεσία – Σκηνικός χώρος: Ariane Mnouchkine
Μουσική: Jean-Jacques Lemêtre

Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2011.

Athens Metropolitan Expo

Les Naufragés du Fol Espoir, une pièce mise en scène par Ariane Mnouchkine.

Je dirais donc: une belle trame, des comédiens formidables, une mise en scène spectaculaire, enfin bref…un grand spectacle pour moi et pour tout ceux qui était présent ce soir là. Si vous avez l’opportunité d’aller le voir, il ne faut pas hésiter, vous allez être divinement transportés!
J’ai encore en mémoire des images marquantes, les différents décors, la musique, et une phrase: « Je tourne la manivelle Jean. »

Τήνος και λογοτεχνία

2011-06-08T00:45:00.000+03:00

Μια χορταστική συνέντευξη Τύπου με διάφορες ειδήσεις έδωσαν στο βιβλιοπωλείο Ιανός στη Σταδίου το περιοδικό (δε)κατα και η Κοινωνία των (δε)κάτων ανακοινώνοντας το Β΄ Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ της Τήνου, τη βραχεία λίστα του Αthens Prize for Literature για το 2011 και την ίδρυση πολιτιστικού σωματείου με την επωνυμία Κύκλος Ποιητών.

Β΄ Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ της Τήνου
Συνολικά 18 πεζογράφοι και ποιητές από 13 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, θα συμμετάσχουν στο Β΄Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου που θα πραγματοποιηθεί στην Τήνο το διάστημα 20-30 Ιουλίου, στη Χώρα, στο χωριό Βωλάξ και στην πλατεία του χωριού Πύργος. «Πολυεθνική, πολυπολιτισμική γιορτή με απώτερο σκοπό και μακροπρόθεσμο στόχο να καταστεί η Ελλάδα, και συνεπακόλουθα η Τήνος, τόπος και προορισμός πνευματικού/καλλιτεχνικού τουρισμού» χαρακτηρίζουν το Φεστιβάλ οι διοργανωτές.

Έχουν προσκληθεί, από την Ελλάδα, ο Γιάννης Δάλλας, ο Δημήτρης Νόλλας, Ο Δημήτρης Καλοκύρης ο Μιχάλης Γκανάς, η Ιωάννα Καρυστιάνη και η Σοφία Νικολαΐδου και από το εξωτερικό ο Ισπανός Φερνάντο Αραμπάλ και η Ιρλανδή Μέρι Ο'Μάλεϊ (οι οποίοι προσκλήθηκαν αλλά δεν ήρθαν πέρυσι), ο Κροάτης Τόμικα Μπαγίσιτς, ο Ιρακινός Σαάντι Γιούσεφ, ο Μαροκινός Ταχάρ Μπεν Τζελούν και έχουν γίνει επαφές με συγγραφείς από το Ισραήλ, την Κίνα, τη Λατινική Αμερική και την Ελβετία, όπως αποκάλυψε εκ μέρους της Κοινωνίας των (δε)κάτων ο ποιητής Ντίνος Σιώτης.

Οι συγγραφείς θα διαβάσουν κείμενά τους στη γλώσσα τους (θα υπάρχει μετάφραση για το κοινό) με σκοπό τη γνωριμία της ελληνικής με άλλες σύγχρονες λογοτεχνίες του κόσμου σε ένα πνεύμα εξωστρέφειας και ανταλλαγής. Είναι κατάλληλοι οι καιροί για τέτοια εγχειρήματα; ρωτήσαμε τον Ντίνο Σιώτη. «Είναι η πιο κατάλληλη ευκαιρία», μας απάντησε, «Όταν οι κοινωνίες περνούν κρίση, η λογοτεχνία είναι το παυσίλυπο, είναι μια διέξοδος που διατηρεί τον κοινωνικό ιστό ζωντανό. Δεν δίνει απαντήσεις, είναι όμως εκείνη που θέτει τα ερωτήματα». Πάντως, μέχρι και την περασμένη Πέμπτη, οπότε προέκυψε η χορηγία του ΟΠΑΠ που χρηματοδοτεί μέρος των εξόδων του φεστιβάλ, η διεξαγωγή του εφέτος ήταν αμφίβολη.

The Athens Prize for Literature 2011
Το βραβείο The Athens Prize for Literature, το οποίο απονέμεται για πέμπτη συνεχή χρονιά από το περιοδικό (δε)κατα με χορηγό τη Mont Blanc, βραβεύει δύο μυθιστορήματα, ένα ελληνικό και ένα ξενόγλωσσο, μεταφρασμένο στα ελληνικά. Τα βιβλία υποβάλλουν στις κριτικές επιτροπές του βραβείου οι εκδότες, κάνοντας «το πρώτο ξεσκαρτάρισμα», όπως είπε ο Ντίνος Σιώτης. Από τα βιβλία της περασμένης χρονιάς τις δύο λίστες αποτελούν:

Ελληνικό μυθιστόρημα
Ελένη Γιαννακάκη, Σναφ (Εστία)
Θεόδωρος Γρηγοριάδης, Ο παλαιστής και ο δερβίσης (Πατάκης)
Ιωάννα Καρυστιάνη, Τα σακιά (Kαστανιώτης)
Βαγγέλης Κούτας, Μια χαραμάδα φως (Ψυχογιός)
Ανδρέας Μήτσου, Ο αγαπημένος των μελισσών (Καστανιώτης)
Κώστας Μουζουράκης, Φίδια στον σκορπιό (Καστανιώτης)
Σοφία Νικολαΐδου, Απόψε δεν έχουμε φίλους (Μεταίχμιο)
Κλαίτη Σωτηριάδου, Μπονζάι (Κέδρος)
Μισέλ Φάις, Πορφυρά γέλια (Πατάκης)
Παναγιώτης Χατζημωϋσιάδης, Αστοχία υλικού (Μεταίχμιο)

Μεταφρασμένο μυθιστόρημα
Μπάρμπαρα Κινγκσόλβερ, Η δηλητηριώδης βίβλος, μτφ. Κων. Ματσούκας (Μελάνι)
Τζ. Μ. Κουτσί, Θέρος, μτφ. Αθηνά Δημητριάδη (Μεταίχμιο)
Πάτρικ Λέιν, Κόκκινο σκυλί, κόκκινο σκυλί, μτφ. Αντ. Καλοκύρης (Καστανιώτης)
Σαχριάρ Μαντανιπούρ, Λογοκρίνοντας μια ιρανική ερωτική ιστορία, μτφ. Χίλντα
Παπαδημητρίου (Πατάκης)
Τζων Μπάνβιλ, Άπειροι κόσμοι, μτφ.Τόνια Κοβαλένκο (Καστανιώτης)
Ντον ΝτεΛίλλο, Άνθρωπος σε πτώση, μτφ. Έφη Φρυδά (Εστία)
Ρίτσαρντ Φορντ, Η χώρα, όπως είναι, μτφ. Σπύρος Τσούγκος (Πατάκης)
Χρήστος Τσιόλκας, Νεκρή Ευρώπη, μτφ Νίκη Προδρομίδου (Printa Ροές)
Έντμουντ Ουάιτ, Hotel de dream, Αχιλλέας Κυριακίδης (Πατάκης)
Γιασμίνα Χάντρα, Αυτό που η μέρα οφείλει στη νύχτα, μτφ. Γιάννης Στρίγκος
(Καστανιώτης)

Τις δύο πενταμελείς κριτικές επιτροπές αποτελούν, για το ελληνικό μυθιστόρημα, οι συγγραφείς: Κατερίνα Ζαρόκωστα, Αχιλλέας Κυριακίδης, Γιώργος Μπράμος, Ντίνος Σιώτης, Χρύσα Σπυροπούλου, και για το ξένο μυθιστόρημα οι συγγραφείς: Κώστας Ακρίβος, Θεόδωρος Γρηγοριάδης, Λίλυ Εξαρχοπούλου, Σοφία Νικολαΐδου, Κοσμάς Χαρπαντίδης.
Από τα 10 βιβλία της λίστας του ξένου μυθιστορήματος, τα εννέα είναι μεταφρασμένα από την αγγλική, μόνη εξαίρεση είναι το γαλλόφωνο Αυτό που η μέρα οφείλει στη νύχτα της Γιασμίνα Χάντρα (ψευδώνυμο του αλγερινού Μοχάμεντ Μουλεσεχούλ). Το γεγονός στενοχώρησε τα μέλη της κριτικής επιτροπής «διότι θα θέλαμε στη λίστα να υπάρχουν και μεταφρασμένα ισπανόφωνα και τουρκόφωνα βιβλία», εξήγησε η Λίλυ Εξαρχοπούλου, «όμως όταν η αγγλική παραγωγή έχει μεγάλα ονόματα όπως ο Κουτσί, ο ΝτεΛίλλο και ο Μπάνβιλ, ήταν αναπόφευκτο η αγγλόφωνη παραγωγή να κυριαρχεί».

Η επιτροπή ελληνικού μυθιστορήματος αξιολόγησε 57 μυθιστορήματα της παραγωγής του 2010, για να καταλήξει στην τελική δεκάδα. «Η Ιστορία κέρδισε τους συγγραφείς όπως κέρδισε και τους αναγνώστες», σχολίασε τη θεματική των μυθιστορημάτων που εξετάστηκαν η Χρυσούλα Παπασπύρου. Στην τελική δεκάδα υποψήφια είναι βιβλία δύο μελών της κριτικής επιτροπής του βραβείου για το ξένο μυθιστόρημα, Ο παλαιστής και ο δερβίσης του Θεόδωρου Γρηγοριάδη και το Απόψε δεν έχουμε φίλους της Σοφίας Νικολαΐδου. «Οι επιτροπές κρίνουν βιβλία και όχι πρόσωπα», είπε ο Ντίνος Σιώτης, εκ μέρους των (δε)κάτων, θέλοντας να τονίσει ότι η συμμετοχή των συγγραφέων στη μία στην κριτική επιτροπή του βραβείου δεν θα επηρεάσει την κρίση των συναδέλφων τους στη δεύτερη επιτροπή. Δεν αμφιβάλλει κανείς για τις καλές προθέσεις και την ακεραιότητα των κριτών, όμως η αλήθεια είναι ότι η παλιά ρήση «η σύζυγος του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τιμία αλλά οφείλει να φαίνεται και τιμία» ίσως θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη στις διαδικασίες διεξαγωγής ενός βραβείου που στοχεύει να εδραιώσει το κύρος του εντός των συνόρων και να αποτελέσει όχημα για την προώθηση της ελληνικής λογοτεχνίας εκτός συνόρων.

Οι νικητές θα ανακοινωθούν στα τέλη Ιουνίου.
Κύκλος Ποιητών
Ο Κύκλος Ποιητών είναι ένα νέο πολιτιστικό, μη κερδοσκοπικό, μη επαγγελματικό σωματείο, που ιδρύεται με πρωτοβουλία των ποιητών Αναστάση Βιστωνίτη, Γιώργου Μπλάνα και Ντίνου Σιώτη. «Είναι μια σκέψη που έχει προϊστορία 14-15 χρόνων είπε ο Ντίνος Σιώτης», μια πρωτοβουλία «που προκύπτει από μια πραγματική ανάγκη» εξήγησε ο Αναστάσης Βιστωνίτης, «την ανάγκη να παρουσιάσουν οι ζώντες και γράφοντες ποιητές τη δουλειά τους στο αναγνωστικό κοινό και όχι μόνο στους φανατικούς αναγνώστες της ποίησης αλλά και σε όλους όσοι σκέφτονται και λειτουργούν ποιητικά». Οι στόχοι του Κύκλου, όπως τουλάχιστον έχουν διαμορφωθεί μέχρι στιγμής, περιλαμβάνουν: δημιουργία αρχείου ποιητών και ποιημάτων, δημιουργία διαδραστικού ιστοτόπου, όπου ο επισκέπτης θα μπορεί να βρει ποιήματα, βίντεο με απαγγελίες ποιημάτων, βιογραφικά και βιβλιολογικά στοιχεία και την ανάπτυξη δεσμών των ελλήνων ποιητών με τους ομοτέχνους τους από όλον τον κόσμο, μέσα από συνεργασίες, συμμετοχή σε διεθνή φεστιβάλ κτλ. Απώτερος στόχος του Κύκλου είναι να δημιουργήσει ένα διεθνές φεστιβάλ ποίησης, παρόμοιο με τα αντίστοιχα άλλων χωρών. «Είναι αποκαρδιωτικό», κατέληξε ο Αναστάσης Βιστωνίτης, «η Λιθουανία, για παράδειγμα, μια χώρα με το ένα τρίτο του πληθυσμού της Ελλάδας να έχει ετήσιο διεθνές φεστιβάλ ποίησης και η Ελλάδα, μια χώρα με τεράστια ποιητική παράδοση, να μην έχει».

Ο Κύκλος προγραμματίζει την έκδοση δελτίου με τίτλο Poetry Flash που θα ενημερώνει για την ποιητική κίνηση στην Ελλάδα, εκδόσεις και εκδηλώσεις, θα φροντίσει για τη συστηματική προβολή του έργου των ελλήνων ποιητών, σε συνεργασία με εκδότες και μεταφραστές, θα μεριμνήσει ώστε να βελτιωθεί το σύστημα διανομής των ποιητικών βιβλίων στην Ελλάδα και να υπάρχει συνεργασία των ποιητών με καλλιτέχνες από τους όμορους χώρους της ζωγραφικής και της μουσικής.

Το σωματείο, που δεν έχει επαγγελματικό χαρακτήρα, όπως τονίστηκε κατ' επανάληψη, θα δέχεται αιτήσεις μελών οι οποίες θα εξετάζονται από τη γενική συνέλευση αλλά «δεν πρόκειται να δεχτεί πολλές δεκάδες μέλη για να μην χάσει τον πολιτιστικό χαρακτήρα του και παρεξηγηθεί για συνδικαλιστικό όργανο».

Η Εταιρεία Συγγραφέων χαρακτηρίζει ήδη σε ανακοίνωσή της την ίδρυση του Κύκλου ως «πράξη που στοχεύει στη διάσπαση».
Δείτε εδώ την ανακοίνωση του Δ.Σ. της Εταιρείας Συγγραφέων.

Σήμερα υπάρχουν ελάχιστοι Δαντόν και πολλοί Ροβεσπιέροι

2011-06-01T08:19:00.006+03:00

Ο Μελέτης Ηλίας και ο Βασίλης Ανδρέου μέσα από τους ρόλους τους στο έργο του Μπύχνερ «Ο θάνατος του Δαντόν» ανακαλύπτουν αντιστοιχίες ανάμεσα στους δύο γάλλους επαναστάτες και σε διάφορους «επαναστάτες» τού σήμερα

Ο Μελέτης Ηλίας (αριστερά) και ο Βασίλης Ανδρέου μοιράζονται τους ρόλους του Δαντόν και του Ροβεσπιέρου, αντιστοίχως, δύο αινιγματικών προσωπικοτήτων της Γαλλικής Επανάστασης που λειτούργησαν ως «μπούσουλες» και για τις επόμενες επαναστάσεις
Δύο αινιγματικές προσωπικότητες. Ο Δαντόν και ο Ροβεσπιέρος. Μία και μοναδική συνάντησή τους καταγράφεται στο θεατρικό έργο του Γκέοργκ Μπύχνερ «Ο θάνατος του Δαντόν», που κάνει πρεμιέρα την προσεχή Πέμπτη στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Μια σκηνή καταλυτική. Αμέσως μετά ο Ροβεσπιέρος λαμβάνει την καθοριστική απόφαση να βγάλει από τη μέση τον Δαντόν, επειδή είναι πλέον και αυτός εχθρός. Ο Δαντόν καρατομείται- την ίδια τύχη θα έχει, τρεις μήνες αργότερα, και ο Ροβεσπιέρος.

Δύο ηθοποιοί, ο Μελέτης Ηλίας και ο Βασίλης Ανδρέου, ανέλαβαν αντιστοίχως τους ρόλους του Δαντόν και του Ροβεσπιέρου και μαζί με τους ήρωές τους μοιράστηκαν σκέψεις για την επανάσταση του χθες και του σήμερα, για τις επαναστάσεις όλων των εποχών. Την Επανάσταση άλλωστε υποδύεται επί σκηνής μια γυναίκα, η Μαρία Ναυπλιώτου.

«Αν η Γαλλική Επανάσταση δεν έχει άμεση σχέση με το σήμερα, οι αξίες και τα ιδεώδη της έχουν» λέει ο «Δαντόν» Μελέτης Ηλίας. «Το πώς θα φτιάξουμε κάπως αλλιώς τον κόσμο, με ποιες αξίες και με ποιες ιδέες,και μάλιστα σε μια εποχή όπως αυτή που ζούμε σήμερα, με την κρίση να δεσπόζει και με έναν κόσμο που ζητεί να εμφανιστούν “όλοι αυτοί που πήραν τα λεφτά”,νομίζω ότι το έργο γίνεται εξαιρετικά σύγχρονο.Τότε ο κόσμος διψούσε για αίμα και ήθελε να δει ανθρώπους στην γκιλοτίνα:Ολο αυτό έχει άμεση σχέση με την εποχή μας. Ο κόσμος σήμερα θέλει να δει ανθρώπους να τιμωρούνται».

Αινιγματική φιγούρα που φαινομενικά μοιάζει να έχει παραιτηθεί απ΄ όλο αυτό, ο Δαντόν στο έργο του Μπύχνερ «δείχνει ότι η προσπάθεια που έχει κάνει δεν τον οδήγησε εκεί που ήθελε, εκεί που πίστευε.Γι΄ αυτό και έχει το θάρρος να αποσυρθεί και να θέσει το κεφάλι του στην γκιλοτίνα προς τη σωτηρία της κατάστασης και της χώρας. Δύσκολο να συμβεί κάτι αντίστοιχο σήμερα» παρατηρεί ο ίδιος. «Είναι σαν να λέει ότι όλο αυτό που ονειρευτήκαμε δεν έγινε και εγώ προσπαθώ να πείσω τους άλλους ότι κάναμε λάθος. Γι΄ αυτό και βάζει το ίδιο του το κεφάλι». Ο Βασίλης Ανδρέου ως Ροβεσπιέρος σκιαγραφεί τον ήρωά του με αντιφατικά στοιχεία: «Από τη μία είναι έτοιμος να πεθάνει και από την άλλη φοβάται στην ιδέα του θανάτου. Αν και προτιμά να πεθάνει με θάρρος και αξιοπρέπεια,νιώθει δειλία απέναντι στον θάνατο.Για μένα παραμένει αινιγματική φυσιογνωμία. Είναι πολύ πιο μπροστά από το δικό μας το μυαλό και τις δικές μας φιλοδοξίες.Θυμίζει αρχαία τραγωδία».

Ο Ροβεσπιέρος συνεχίζει τον αγώνα του μη πιστεύοντας ότι κάποιες αξίες είναι λανθασμένες. Αντιθέτως, πιστεύει ότι πρέπει να συνεχίσει να κυλάει το αίμα. Οι δυο τους ξεκίνησαν μαζί. Κάποτε ήταν φίλοι και για το καλό της Επανάστασης σκότωναν μαζί ανθρώπους. Τώρα άλλαξαν στρατόπεδα. Ο Ροβεσπιέρος είναι πολύ πιο ενεργός και δυναμικός, αν και ο Δαντόν τον βλέπει λίγο σαν καρικατούρα. «Εγώ κατάλαβα ότι αυτό που κάναμε μας άλλαξε και μας πήγε κάπου αλλού,κάπου που δεν περιμέναμε.Αν και ξεκινήσαμε για καλό, θεωρώ ότι τελικά μας πήγε λάθος» λέει ο Ανδρέου για τον Δαντόν: κατά τη διάρκεια του έργου γίνεται καυστικός απέναντι στον Ροβεσπιέρο, τον κοροϊδεύει, ενώ οι φίλοι του τού συνιστούν να τον παρακαλέσει για να σωθεί.

Από τους πρωτεργάτες της Γαλλικής Επανάστασης, ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος ήταν ανθρωπιστής και ιδεολόγος, ένας δικηγόρος που ανελίχθηκε και, όπως σχολιάζει ο Βασίλης Ανδρέου, «μια δύσκολη προσωπικότητα, ψυχαναγκαστική, δεσποτική, συγκεντρωτική,αποφασιστική.Είχε δεσμούς με όλους, ακόμη και με τον βασιλιά,και πρωτοστάτησε στο να καρατομηθεί ο Δαντόν.Οταν έπρεπε να μοιραστεί η πίτα,όπως συμβαίνει σε όλες τις επαναστάσεις,πήρε θέση και έγινε ο υπερασπιστής των κεκτημένων.Βρισκόμαστε στην τελευταία περίοδο της Επανάστασης (1789-1794), στην εποχή της εξουσίας. Τρεις μήνες μετά την εκτέλεση του Δαντόν, εκτελείται και ο Ροβεσπιέρος.Από τη μία ο Δαντόν είναι αποφασισμένος να μη συνεχίσει, από την άλλη ο Ροβεσπιέρος θέλει να φθάσει ως το τέλος.Παρακολουθούμε πώς τον σέρνουν σε αυτή την ψευτοδίκηκαι τελικά τον καρατομούν».

Στην κοινή τους σκηνή στο θεατρικό παρακολουθούμε τον Ροβεσπιέρο να ξεκινά με στόχο να φέρει πίσω τον Δαντόν στην Επανάσταση. «Από τη στιγμή όμως που αρνείται,βάζει στόχο να τον εξαφανίσει» λέει ο Βασίλης Ανδρέου. «Ο Δαντόν τον επισκέπτεται στο σπίτι του για να τον ξεμπροστιάσει.Οι υπόλοιπες σκηνές» συνεχίζει «είναι ομιλίες του Ροβεσπιέρου εναντίον του Δαντόν».

Ως προς τα βαθύτερα νοήματα ενός έργου που πραγματεύεται ένα ιστορικό γεγονός, ο ηθοποιός συμπληρώνει ότι «αυτά που άφησαν πίσω τους οι ήρωες της Επανάστασης επηρέασαν στη συνέχεια τον Στάλιν,τον Χίτλερ. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα εκμεταλλεύθηκαν τον Ροβεσπιέρο- ακόμη και η τρομοκρατία που ζούμε σήμερα είναι δικό του κατάλοιπο.Το δίπολο της επανάστασης,ιδεολόγοι και εξτρεμιστές,αυτό είναι το ζήτημα.Ως προς το σήμερα σαφώς είναι ελάχιστοι οι Δαντόν και περισσότεροι οι Ροβεσπιέροι.Ελάχιστοι έχουν τύψεις και ενοχές σήμερα».

Υπενθυμίζει ωστόσο ότι «μιλάμε για εκείνους που θέσπισαν τη λίστα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.Και είναι οι ίδιοι με αυτούς που σκότωναν τον λαό,όποιον θεωρούσαν εχθρό.Ο Δαντόν αναρωτιέται για τον Ροβεσπιέρο:“Είσαι ο αστυνόμος του ουρανού; Θέλεις να είμαστε όλοι διεφθαρμένοι για να φαίνεσαι εσύ καθαρός;”». Μια φράση που εξακολουθεί να σημαίνει πολλά και σήμερα.

Γραμμένος το 1835,«Ο θάνατος του Δαντόν» ήταν το πρώτο θεατρικό του Γερμανού Γκέοργκ Μπύχνερ: σε ηλικία 21 ετών,τότε,αντιμετώπιζε ήδη διώξεις για την επαναστατική δράση του.Το έργο ανέβηκε το 1902, ενώ η παράσταση που το καθιέρωσε ήταν εκείνη του Μαξ Ράινχαρντ το 1916.Το έχουν σκηνοθετήσει,μεταξύ άλλων,οι Τζόρτζιο Στρέλερ, Ζαν Βιλάρ,Ερβιν Πισκάτορ,Κλάους-Μίκαελ Γκρύμπερ,Κριστόφ Μαρτάλερ.Στην Ελλάδα ανέβηκε το 1933 από τον Φώτο Πολίτη στο Εθνικό.

«Ο θάνατος του Δαντόν» Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση,λεωφ. Συγγρού 107-109,τηλ.210 9005.800.

Πέμπτη 20.1.2011

Γιωργάκης και Γιωργάκια

2011-06-01T07:15:00.000+03:00

( ΜΑΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ, ΑΠΟ ΤΟ 'Ποντίκι" )

"Όπου σταδιακά, καθώς προεγράφη, ο Γιώργος Παπανδρέου ξαναγίνεται Γιωργάκης ακολουθώντας τη μοίρα του προκατόχου του και πολιτικού του alter ego (από τα παιδικά παίγνια lego) Κωστάκη. Κι όπου πριν αλέκτορα φωνήσαι όλοι αυτοί οι γελοίοι υμνητές της πρωθυπουργικής υπεροχής είναι υποχρεωμένοι πάλι να ξανακαταπιούν τη μελίρρυτη, με το αζημίωτο, γλώσσα τους. Βέβαια ο ΓΑΠ είναι ό,τι ανέκαθεν ήταν: ένας φοβικός αντικοινωνικός άνθρωπος περιορισμένων ικανοτήτων με προφανή την αδυναμία να πάρει έγκαιρα τις αναγκαίες αποφάσεις και με κατάδηλη εκφραστική-επικοινωνιακή υστέρηση. Στο μυαλό του Γιωργάκη τα προβλήματα είναι μπερδεμένα σαν τον γόρδιο δεσμό, αποκτούν τις διαστάσεις ενός μεταφυσικού κακού και έχουν ως κολλητική ουσία την πατροπαράδοτη αλαζονεία των Παπανδρέου. Οι συνεργάτες του Γιωργάκη γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο πρωθυπουργός συσκέπτεται μεν και μάλιστα με νευρωτικό, αγχωμένο τρόπο, αλλά δεν αποφασίζει. Παράλληλα ακούει ευλαβικά και αμίλητος τις στρατιές των συμβούλων του, αλλά δεν πραγματοποιεί καμία εισήγησή τους. Αυτό είναι το modus operandi του. Να συσκέπτεται αλλά να μην αποφασίζει, να αποφασίζει αλλά να μην εκτελεί, να εκτελεί αλλά να μετανιώνει και να ανακαλεί. Επίσης είναι χαρακτηριστικό ότι ο ΓΑΠ εμπιστεύεται – όσο εμπιστεύεται – το πολύ στενό του πολίτ μπιρό, δυο-τρεις ανθρώπους του άμεσου προσωπικού του περιβάλλοντος, τους δύο αδελφούς του, ενώ περιφρονεί βαθύτατα το κοινοβουλευτικό ΠΑΣΟΚ αλλά και όλους τους συνεργάτες του πατέρα του. Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι ο Γιωργάκης τρέφει σχεδόν υπερβατική πίστη στον αμερικανικό παράγοντα με τρόπο ώστε να καθίσταται συνειδητά ή ασυνείδητα πειθήνιο όργανό του. Έτσι με περισσή αθωότητα ο Παπανδρέου ο Γ’ εφαρμόζει πολιτικές που αντιστρατεύονται τα ευρωπαϊκά συμφέροντα, ενώ για τα λεγόμενα «εθνικά θέματα» κυριαρχεί μαύρο σκοτάδι, δηλαδή οι «χειρισμοί» του Δρούτσα. Είναι, τέλος, χαρακτηριστικό πως οι εξ απορρήτων του πρωθυπουργού είναι νεαροί τεχνοκράτες χωρίς κοινοβουλευτική ή διοικητική πείρα, μαθητευόμενοι μάγοι, δηλαδή, που οφείλουν την αιφνίδια, κατακόρυφη άνοδό τους στην ανασφάλεια του ηγεμόνα τους. Σκεφτείτε: ο πιο ικανός υπουργός της κυβέρνησης Παπανδρέου είναι και ο πιο αποτυχημένος: ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Ένας άνθρωπος που θα διέπρεπε αν συνέχιζε να είναι κυβερνητικός εκπρόσωπος – ένα είδος Ρουσόπουλου του ΠΑΣΟΚ –, αλλά ως τσάρος της Οικονομίας ήταν προδιαγεγραμμένο πως θα τα θαλασσώσει. Βλέπετε, έχουν και οι επικοινωνιακές τακτικές τα όριά τους. Εκτός κι αν μερικοί ακόμα νομίζουν πως ικανός πολιτικός είναι αυτός που «γράφει» πιο ωραία από τον Πρετεντέρη και δεν τρέμει εμπρός στην Τρέμη.
Ο Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός από ένα πείσμα. Επειδή έτσι έπρεπε. Επειδή γι’ αυτό τον προετοίμαζε η μαμά του. Και γιατί βεβαίως ο ελληνικός λαός είναι βαθιά συντηρητικός με ναΐφ πολιτικά ανακλαστικά. Στην Ελλάδα ανέκαθεν λάτρευαν βασιλιάδες, δικτάτορες, εθνάρχες, αρχηγούς πάσης φύσεως, θεόσταλτους ηγέτες που θα πραγμάτωναν τα πεπρωμένα της φυλής. Κάποτε-κάποτε μεγέθη σαν του Βενιζέλου ή του Καραμανλή του πρεσβύτερου, κάποτε-κάποτε σαν του… Καρατζαφέρη. Εν πάση περιπτώσει ο Γιωργάκης εξελέγη ψευδόμενος, παρέλαβε την εξουσία μέσα σε υπνωτικό πανικό, διαλάλησε urbi et orbi την άθλια κατάστασή μας και μετά απορούσε γιατί μας εκμεταλλεύονται οι αισχροκερδείς αγορές. Κατέστησε τη χώρα πειραματόζωο της ευρύτερης, ευρωπαϊκής κρίσης, εξιλαστήριο θύμα του χρηματοπιστωτικού Λεβιάθαν και βέβαια δεν είχε ούτε το σθένος ούτε την ψυχραιμία να διαπραγματευτεί εξαντλητικά, να λειτουργήσει πολιτικά, να συμπεριφερθεί ως πρωθυπουργός κι όχι ως εκ των προτέρων ηττημένος. Χωρίς μάλιστα να δώσει μάχη.
Αντί της μάχης, ο ΓΑΠ και ο Παπακωνσταντίνου έδωσαν πολλούς «νικηφόρους» επικοινωνιακούς πολέμους. Παιδιά από οικογένεια, με άψογα αγγλικά και καλούς τρόπους, ήταν βούτυρο στο ψωμί για πεπαλαιωμένες καραβάνες όπως ο Στρος Καν, ο Τρισέ, ο Σόρος ή η Μέρκελ. Ηγετίσκοι χωρίς πολιτικό παράστημα, κοσμοπολίτες του συρμού χωρίς τρόμο ιστορίας ή συνείδηση του βαθύτερου εθνικού χρέους, ανίκανοι είτε να εμπνεύσουν είτε να εμπνευστούν, χρησιμοποιούν τους θεσμούς κατά το δοκούν, κοινοβουλευτικοί δικτατορίσκοι που απεχθάνονται τα δημοψηφίσματα ακόμη για θέματα τέτοιας τρομακτικής σημασίας όπως το μνημόνιο, πειθαναγκάζουν την κομματική τους αγέλη να συμφωνεί – όπως εξάλλου και τα κρατικοδίαιτα συνδικάτα –, ενώ συμφωνούν στο πόσο εμπνευσμένα ασκεί τα καθήκοντά του ο ανύπαρκτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και βέβαια, αποτυγχάνουν σε όλες τους τις προβλέψεις. Απ’ την άλλη, τα συνταγματικά πραξικοπήματα εναλλάσσονται καταιγιστικά εφόσον η εξουσία είναι βαθύτατα αντιδημοκρατική αλλά ουδείς καταγγέλλει το συνταγματικό έλλειμμα στο οποίο βρίσκεται η χώρα. Το χρεοκοπημένο πολιτικό δυναμικό βολεύεται, βλέπετε, απ’ αυτήν την αδιέξοδη κατάσταση. Κερδίζει χρόνο, σβήνει τα ίχνη της προδοσίας και του διαγουμίσματος, περιμένει την αλληλεγγύη των άλλων πολιτικών δυνάμεων στην Ε.Ε. Μια ολόκληρη επικράτεια μετριοτήτων, εντός και εκτός, και μια Ευρωπαϊκή Ένωση που πρέπει να κοιτάξει την ιδρυτική της χάρτα από την αρχή. Ένα πάντως είναι βέβαιο: οι άνθρωποι αυτοί είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κρίσης και άρα δεν μπορεί να καταστούν σημαιοφόροι της υπέρβασής της. Μ’ άλλα λόγια, ο πανικός της κυβέρνησης συνεχίζεται, αλλά και ο διαγκωνισμός των κομματικών φατριών για την επόμενη μέρα. Παρά τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις, όλα είναι ανοιχτά, όλα παίζονται. Και μάλιστα εν ου παικτοίς..."
Μάνος Στεφανίδης

όλοι στους δρόμους!

2011-05-27T06:34:00.001+03:00

http://lacomunidad.elpais.com/la-abadia-de-theleme/2011/1/31/islandia-revolucion-silenciada-
“ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ. ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΣΠΑΤΑΛΟ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΥΠΗΡΞΑΝ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ. ΕΤΣΙ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΕΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΛΛΑ ΘΑ ΕΦΤΑΝΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΠΩ ΕΝΑ ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.”
- Δρ. John Mcmurty, Συγγραφέας: “The Cancer Stage of Capitalism”

“ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, Η ΚΥΡΙΑ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΗΤΑΝ Η ΦΥΣΗ. ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ… ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ.”
- Δρ. James Gilligan, Ψυχίατρος – Harvard Medical School

“ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 20-30 ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΞΕΡΑΜΕ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΑΙΩΝΑ. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΜΠΗΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.”
- Δρ. Colin Campbell, ASPO International

“ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΟΥΜΕ ΠΟΣΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΟΝΤΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΓΕΝΙΕΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΙΚΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ”
- Richard Wilkinson, Επίτιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου του Nottingham

“Ο ΠΟΛΕΜΟΣ, Η ΦΤΩΧΕΙΑ, Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ, Η ΠΕΙΝΑ, Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ, Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΠΟΝΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΣΕ ΕΝΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. ΔΗΛΑΔΗ, ΘΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΠΟΛΥ ΑΣΗΜΑΝΤΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ. ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ Ο ΕΠΑΝΑΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΓΗΣ.”
- Jacque Fresco, The Venus Project

http://www.youtube.com/watch_popup?v=NLjuGPBusxs&vq=medium

όλοι στους δρόμους!

2011-05-27T06:33:00.004+03:00

http://lacomunidad.elpais.com/la-abadia-de-theleme/2011/1/31/islandia-revolucion-silenciada-

Χρηματιστής Ρότσιλντ, 1967: “Αυτό που μας σώζει και δεν μας έχει λυντσάρει ακόμα ο κόσμος, είναι οτι την τραπεζική λογιστική δεν την καταλαβαίνει εύκολα”.
Λόρδος Μέρβιν Κινγκ, διοικητής της τράπεζας της αγγλίας, 2010: “Δεν μπορώ να αντιληφθώ γιατί η κοινωνία δεν έχει πάρει ακόμα στο κυνήγι τους τραπεζίτες”.

Οταν λέμε κερδοσκόπους εννούμε τράπεζες και επενδυτικά κεφάλαια, κυρίως ευρωπαϊκές τράπεζες.
Οταν βλέπουμε την εξυπηρέτηση ενός δημόσιου χρέους (ετήσια αποπληρωμή δηλαδή) να ξεπερνάει ένα 10 ή 20% των εισπράξεων από τις εξαγωγές που έχει μια οικονομία, τότε πρέπει να ανάβουνε συναγερμοί. Αυτή τη στιγμή η δική μας εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους είναι δυόμισυ φορές μεγαλύτερη από τις εισπράξεις των εισαγωγών μας.

Χρωστούσαμε πέρισυ τέτοια εποχή 343 δις ευρώ. Το πραγματικό κεφάλαιο που είχαμε δανειστεί, αν αφαιρέσουμε τόκους, πανωτόκια κλπ, δεν ξεπερνάει το 3 με 6% στο αρχικό ποσό των 343 δις. Δηλαδή κάπου 20 δις. Τόσο είναι το ποσό που συνολικά δανειστήκαμε για να καλύψουμε πραγματικές ανάγκες του δημοσίου.

Το χρέος ανακυκλώνεται πλήρως ανά 10ετία. Την τελευταία δεκαετία δανειστήκαμε συνολικά 490 δις (προ Μνημονίου). Από αυτά 450 δις πήγαν στην εξυπηρέτηση του χρέους. Δόσεις προηγούμενων δανείων. Από τα υπόλοιπα 40 δις, 20 δις πήγαν στα ελλείματα. Δηλαδή από τα 490 δις, πραγματικά χρειαζόμασταν 20 δις. Για τα υπόλοιπα 20 δις δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία τι απόγιναν.
Οι δημόσιοι λογαριασμοί πρέπει να γίνουν πραγματικά δημόσιοι. Ωστε να γνωρίζει ο πολίτης που ξοδεύτεται τι. Αν μόνο ο υπουργός γνωρίζει τι γίνεται με έναν δημόσιο λογαριασμό, τότε ο λογαριασμός δεν είναι δημόσιος. Είναι κρυφός.
Ο κρατικός προϋπολογισμός μεθοδεύει την παρουσίαση του δημοσίου χρέους. Εμφανίζει με μη αξιόπιστο τρόπο τα μεγέθη.

20 δις είναι το πραγματικό σωρευτικό μας έλλειμμα της προηγούμενης δεκαετίας. Τόσο ήταν οι πραγματικές μας ανάγκες, άσχετα αν δανείστηκε το δημόσιο 490 δις.
Το έλλειμμα είναι ένας ποσοστιαίος δείκτης, που μας δείχνει ετησίως, πόσο “μέσα μπαίνουμε”.
Το 2009 η eurostat έβγαλε οτι το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού ήταν 15,4%. Αν από αυτό το έλλειμμα αφαιρέσουμε την εξυπηρέτηση του χρέους (ετήσια αποπληρωμή τόκων και κεφαλαίου δηλαδή), τότε το έλλειμμα γίνεται 3,9%. Μικρότερο και από το έλλειμμα του γερμανικού δημοσίου.
Το 2009 πληρώσαμε για μισθούς και συντάξεις 26 δις. Για εξυπηρέτηση χρέους την ίδια χρονιά πληρώσαμε 81 δις.

Από τις αρχές τις του ’90 ψάχνουμε δανεικά για να πληρώνουμε τα δανεικά.
Οι πρωθυπουργοί, υπουργοί κλπ, αντιλήφθηκαν και συζήτησαν δημόσια και ανοιχτά πως το δημοσιο χρέος θα γινόταν μεγάλο πρόβλημα, ήδη από το 1985. Ωστόσο ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου και ο τότε υπουργός οικονομικών αρνήθηκαν να πάρουν κάποιο μέτρο, όπως η αναδιάρθρωση του χρέους. Ο κ. Σημίτης τάχθηκε δημόσια κατά της αναδιάρθρωσης, παρόλο που αυτή ήταν οι πρόταση ακαδημαϊκών και καθηγητών οικονομικών. Ο κ. Σημίτης τάχθηκε υπέρ της αναχρηματοδότησης του χρέους. Δηλαδή να συνεχίσει το δημόσιο να παίρνει δανεικά για να πληρώνει τα παλιά δανεικά. Τώρα πρόσφατα ο κ. Σημίτης άλλαξε γνώμη και προτείνει την άμεση αναδιάρθρωση.

TO Παλιο ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Διαβάστε τι έγινε στην ελληνική οικονομία το 1843, συγκρίνετέ το με το σήμερα και θα αντιληφθείτε τι συμβαίνει στην παγκόσμια και στην ελληνική ιστορία, ανεξαρτήτως εποχών, προσώπων και ονομάτων. Η σύγκριση μόνο ανατριχίλα μπορεί να προκαλέσει. Έχουμε και λέμε:

Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει στις τράπεζες της Ευρώπης τα τοκοχρεωλύσια παλιότερων δανείων που είχε πάρει ως νεοσύστατο κράτος. Δυστυχώς τα λεφτά δεν είχαν πάει σε έργα υποδομής που θα βοηθούσαν την κατεστραμμένη ελληνική οικονομία, αλλά είχαν σπαταληθεί στους εμφυλίους της επανάστασης και στα λούσα του παλατιού και των Βαυαρών συμβούλων του στέμματος.

Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούσαν με το ήμισυ των συνολικών εσόδων του ελληνικού κράτους που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύρια ετησίως. Στην πραγματικότητα, με την καταβολή των τόκων δεν περίσσευε τίποτα να επενδυθεί προς όφελος του ελληνικού λαού.

Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα λιτότητας, τα οποία όμως δεν αποδίδουν τόσο ώστε να συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα για την ετήσια δόση χρήματα. Έτσι, τον Ιούνιο του 1843, η ελληνική κυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλει το ποσό που χρωστάει και ζητά νέο δάνειο από τις μεγάλες δυνάμεις, ώστε να αποπληρώσει τα παλιά. Αυτές αρνούνται κατηγορηματικά.

Αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τριών μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία) κάνουν μια διάσκεψη στο Λονδίνο για το ελληνικό χρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο. Οι πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων με το πρωτόκολλο στο χέρι παρουσιάζονται στην ελληνική κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίησή του. Αρχίζουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήνα υπογράφουν μνημόνιο, σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα πρέπει να πάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει μέσα στους επόμενους μήνες το αστρονομικό επιπλέον ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών, που θα δοθούν στους δανειστές της.

Για να είναι σίγουροι ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί κατά γράμμα, οι πρεσβευτές απαιτούν να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου που θα εγκρίνει τα μέτρα και να παίρνουν ανά μήνα λεπτομερή κατάσταση της πορείας εφαρμογής τους, αλλά και των ποσών που εισπράττονται.

Για να μην πολυλογώ, σας αναφέρω τα βασικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση το 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου. Κάθε ομοιότητα με την εποχή μας είναι εντελώς τυχαία και πέραν των προθέσεων του ιστορικού:

1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν κατά 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν.

2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες.

3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ένστολων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια.

4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της "δεκάτης", που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή.

5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου.

6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα.

7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους.

8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου.

9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό.

10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες "εθνικές γαίες" με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης.

11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού.

Είδατε που οι οικονομικές συνταγές λιτότητας είναι σαν το παλιό καλό κρασί; Ίδιες, αιώνιες, ανυπόφορες. Κι επειδή ξέρω ότι θα ρωτήσετε "τι πέτυχαν με όλα αυτά;", σας απαντώ: Ο κόσμος εξαθλιώθηκε για μεγάλο διάστημα, οι ξένοι πήραν ένα μέρος των χρημάτων τους, η χώρα είδε κι έπαθε να συνέλθει, αλλά φαλίρισε ξανά μετά από πενήντα ακριβώς χρόνια, με το "Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν" του Χαριλάου Τρικούπη, το 1893. Πάντως, το συγκεκριμένο μνημόνιο του 1843 από πολλούς ιστορικούς θεωρείται μία από τις σοβαρότερες αφορμές για το ξέσπασμα της επανάστασης της 3ης Σεπτέμβρη 1843, που έφερε Σύνταγμα στη χώρα.

(Αναλυτικά η ιστορία του μνημονίου του 1843, στα άρθρα του Τάκη Κατσιμαρδου στην Ημερησία 18,23/9 και 2/10).

Tο «μνημόνιο» μεταξύ Eλλάδας και των τριών προστάτιδων δυνάμεων (Aγγλία, Γαλλία, Pωσία), όπως έχουμε δει το περασμένο Σάββατο, υπογράφεται επισήμως στις 2 (12) Σεπτεμβρίου 1843. Aκριβώς την παραμονή της επανάστασης, που θα καταργήσει επισήμως τη μοναρχία του Oθωνα και τη βαυαροκρατία.

Tο δάνειο του 1832, το πρωτόκολλο του 1843 και η Eπανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου συνιστούν κρίκους της ίδιας αλυσίδας. Tο δημοσιονομικό αδιέξοδο, η φτώχεια και η πείνα, που έφερε η ανελέητη λιτότητα, και επιβλήθηκε διά ροπάλου, προκειμένου να πληρώνονται τα τοκοχρεολύσια, πυροδότησαν την έκρηξη της επανάστασης.

Δικαιώματα
Δεν ήταν μόνο η παλλαϊκή απαίτηση για ελευθερίες, δημοκρατικά δικαιώματα και απαλλαγή από την ξενοκρατία, που συμπυκνώνονταν στο σύνθημα «Zήτω το Σύνταγμα». H πολιτειακή μεταβολή ήταν η διέξοδος από την καθολική ελληνική κρίση. Σε ορισμένες οξυδερκείς αναλύσεις της εποχής (π.χ. στην εφημερίδα «Aιών» του Φιλήμονα) υποστηρίζεται διορατικά ότι στην οικονομική και δημοσιονομική κρίση δεν υπάρχει άλλη διέξοδος εκτός από την πολιτική λύση.

H μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος θα δημιουργήσει, προστίθεται, νέες δυνατότητες για την αντιμετώπιση της δραματικής κατάστασης. Όπως και έγινε... Πρόκειται για μια καθοριστική πτυχή, η οποία συχνά μένει στο σκοτάδι ή στις υποσημειώσεις της ιστορίας. H άμεση σύνδεση επανάστασης και συνεπειών από τα οικονομικά μέτρα αναδεικνύεται από τότε, που διαδραματίζονται τα γεγονότα. Iδού μερικές από τις πολλές συνδέσεις:

* O γνωστός φιλέλληνας-τραπεζίτης Eϋνάρδος, απευθυνόμενος στον Λουδοβίκο της Bαυαρίας, πατέρα του Oθωνα, γράφει ότι «το δάνειο υπήρξε μια από τις σπουδαίες αιτίες της μεταπολίτευσης του 1843». Για την ακρίβεια μία από τις δύο (ως δεύτερη κρίνει την αβουλία του Oθωνα).
* Kατηγορηματικοί είναι και οι πρεσβευτές των Mεγάλων Δυνάμεων για την πυροδότηση της Eπανάστασης.

1. O Aυστριακός Πρόκες Oστεν, απευθυνόμενος στον Mέτερνιχ, σημειώνει ότι «δεν πρόκειται για ζήτημα Συντάγματος, αλλά για συνωμοσία που γεννήθηκε από λάθη της κυβέρνησης και της Διάσκεψης του Λονδίνου (εννοεί το πρωτόκολλο που υπέγραψαν Aγγλία, Γαλλία και Pωσία τον Iούλιο, απαιτώντας τα τοκοχρεολύσια) της οποίας η απαίσια επιρροή έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο στη διόγκωση των δυσαρεσκειών και στην πλήρη αποδυνάμωση του βασιλιά και των οπαδών του».

2. O πρεσβευτής της Aγγλίας Λάιονς, έγραφε προς την κυβέρνησή του ότι «κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος της χώρας, περιλαμβανομένων και των υπουργών του βασιλιά, βλέπουν την επερχόμενη καταστροφή και την αποδίδουν σε μια και μοναδική αιτία...»

3. O Γάλλος Πισκατόρι επισήμανε στους προϊσταμένους του: «Aφ’ ης ημέρας το αφιχθέν εκ Λονδίνου πρωτόκολλον και η επιδοθείσα παρά των Yπουργών των Tριών Aυλών διακοίνωσις εδημιούργησαν την εντύπωσιν ότι ο μεν Bασιλεύς ηδύνατο να μην ενδώση εις υποχωρήσεις (να κάνει δηλαδή κι άλλες περικοπές), το δε Eθνος δεν θα ετύγχανε βοηθείας παρ’ αυτού (δηλαδή έπαψε να είναι ο διαμεσολαβητής της βοήθειας των προστάτιδων δυνάμεων προς την Eλλάδα) κατέστη φανερόν ότι αργά ή γρήγορα θα ανελαμβάνετο απ’ ευθείας αγών μεταξύ του Bασιλέως και της χώρας (εννοεί του λαού)»

«Συνωμοσία»
Όλες οι βασιλικές πηγές της περιόδου συμπίπτουν, με τον ένα ή άλλο τρόπο, ότι η οικονομική συμφωνία που αναγκάστηκε να δεχθεί η οθωνική κυβέρνηση «ουκ ολίγον συνετέλεσεν ίνα εμψυχώση την συνωμοσίαν» (έτσι ονόμαζαν οι μοναρχικοί-βασιλικοί την επανάσταση). Περίπου μισό αιώνα μετά την επανάσταση ο Aρ. Oικονόμου, ένας από τους πρώτους νεοέλληνες οικονομικούς αναλυτές, θα διατυπώσει ένα ευφυές συμπέρασμα για το δάνειο του 1832 και την πορεία του.

Tο ονομάζει «βασιλοποιό», αφού έφερε τον Oθωνα στην Eλλάδα. Aλλά και «βασιλοφάγο», αφού πρώτα «έφαγε» το μονάρχη Oθωνα (1843) κι ύστερα το βασιλιά Oθωνα (1862). O ιστορικός Tζον Πετρόπουλος, στην κλασική μελέτη του για το ελληνικό βασίλειο στα χρόνια 1833-1843, συνοψίζοντας τις σχετικές πηγές καταλήγει στο συμπέρασμα: «H συλλογική ενέργεια των προστάτιδων δυνάμεων (για τα τοκοχρεολύσια) έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκρηξη της επανάστασης».

Tο οχτάμηνο που έκρινε τη μοναρχία

* Iανουάριος 1843: H Eλλάδα πληροφορεί τις προστάτιδες δυνάμεις ότι αδυνατεί να καταβάλει την εξαμηνιαία εξυπηρέτηση των δανειακών υποχρεώσεών της. Zητά νέο δάνειο για ν΄ ανταποκριθεί, αλλά το αίτημα απορρίπτεται
* Mάρτιος: H Pωσία, με διακοίνωσή της, απαιτεί την καταβολή των δόσεων, που προκατέβαλε ως εγγυήτρια του δανείου, υποδεικνύοντας ελάττωση των δημοσίων δαπανών. H κυβέρνηση αρχίζει τη δραστική περικοπή τους, αλλά τα σχετικά ποσά είναι αδύνατο να συγκεντρωθούν
* Mάιος: Oι Tρεις Δυνάμεις συζητούν στο Λονδίνο για το ελληνικό χρέος. Kαταλήγουν στην απόφαση η Eλλάδα να καταβάλει ετησίως 3, 7 εκ. φράγκα. Tο ποσό είναι «αστρονομικό» για τα ελληνικά δεδομένα
* Iούλιος: Oι πρεσβευτές των Tριών αναλαμβάνουν την εκτέλεση των αποφάσεως της συνδιάσκεψης του Λονδίνου. Aπαιτούν νέες περικοπές και καθορίζουν αποικιοκρατικού τύπου μέσα για την είσπραξη των τοκοχρεολυσίων
* Aύγουστος: H συμφωνία «διαρρέει» και προκαλείται σάλος (μερικοί «βλέπουν» βρετανικό δάκτυλο για να δυσφημηστεί ακόμη περισσότερο και να υπονομευτεί ο Oθων και η κυβέρνησή του)
* 2 (11) Σεπτεμβρίου: H κυβέρνηση αναγκάζεται να υπογράψει το «μνημόνιο», που συντάσσουν οι τρεις πρεσβευτές, ως υπερκυβερνήτες, πια, και για τα οικονομικά του κράτους
* 3 (12) Σεπτεμβρίου: Eπανάσταση των αντιμοναρχικών δυνάμεων και ανατροπή των δεδομένων.

Πολιορκητικός κριός τα τοκο-χρεολύσια
Oι περισσότεροι ιστορικοί , που ασχολούνται αναλυτικά με το δάνειο του 1832 και την πορεία του ως το 1843, το συνδέουν άμεσα με την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου. Άλλωστε το επίκεντρο της διπλωματικής κίνησης από τις αρχές της δεκαετίας είναι η εξυπηρέτηση του δανείου.

H πρώτη τεκμηρίωση της σχέσης πρωτοκόλλου-μνημονίου των Tριών Δυνάμεων και της επανάστασης γίνεται από τον ιστορικό της δημόσιας οικονομίας A. Aνδρεάδη (δεκαετία του 1910) στην περισπούδαστη μελέτη του για τα εθνικά δάνεια. Tα κατοπινά χρόνια μελετητές από το μαρξιστή Γ. Kορδάτο ως τον ανακτορικό Π. Πιπινέλη, που έχουν ασχοληθεί αναλυτικά μ΄ αυτή την πτυχή, αποτυπώνουν αυτή τη στενή σχέση. Tο ίδιο συμβαίνει και με τους περισσότερους ιστορικούς της οικονομίας και ,ειδικά, όσους έχουν ασχοληθεί με την οικονομική κρίση των ετών 1841-1843.

O Γ. Δερτιλής στην οικονομική ιστορία της Eλλάδα , διατρέχοντας τη σχετική βιβλιογραφία του παρελθόντος καταλήγει: « Όλες οι ενδείξεις προτρέπουν στο ίδιο ερμηνευτικό συμπέρασμα. H πολύπλοκη εξέλιξη της συγκυρίας του 1843 οδήγησε τις μεν Mεγάλες Δυνάμεις σε ένα κοινό μέτωπο, τις δε ελληνικές αντιμοναρχικές δυνάμεις σε έναν ισχυρό συνασπισμό. Kαι η καταλυτική αναδιάταξη των πολιτικών δυνάμεων επέτρεψε ή επέβαλε την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου. Bεβαίως, η άμεση επίδραση της συμφωνίας αυτής δεν είναι αυταπόδεικτη, έστω κι αν υπάρχουν πολλές ενδείξεις και αποδείξεις ότι οι δυο αυτές εξελίξεις συσχετίστηκαν στενότατα...

Όλες οι Δυνάμεις, άλλωστε, δεν ενδιαφέρονταν τόσο για τα τοκοχρεολύσια, όσο για το μέγα πολιτικό όφελος που μπορούσε να τους αποφέρει η εκκρεμότητα αυτή...»

Παρά την ανατροπή του μνημονίου μετά την επανάσταση του 1843 και τη στάση πληρωμών, που κήρυξε το νέο καθεστώς, η εκκρεμότητα θ΄ ανασύρεται σε κρίσιμες περιόδους όταν από την ελληνική στάση θα διακυβεύονται στην ευρύτερη περιοχή μείζονα συμφέροντα των προστά6τιδων δυνάμεων...

Α, πώς περνούν οι επταετίες!

Από καφέ σε καφέ
διαβάζοντας εφημερίδες
διυλίζοντας τις στήλες
διυλίζοντας τον κώνωπα'

καφέ πολύ κι ολίγη
χαφιέδες ουκ ολίγοι

από το βιβλίο Αριστοτέλης Νικολαΐδης, Συγκεντρωμένα Ποιήματα 1952-1990

H Νέα τάξη πραγμάτων

2011-05-23T00:09:00.006+03:00

α O ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ

Ο Άλεξ Τζόουνς είναι από τους πιο αμφιλεγόμενους δημοσιογράφους στην Αμερική, ο οποίος ξεκίνησε έναν μοναχικό αγώνα εδώ και κάτι χρόνια, αρνούμενος να συμμορφωθεί στη «δεοντολογία» που του επιβαλλόταν και να αποτελέσει μέρος μιας προπαγάνδας κατευνασμού, παραπλάνησης και αποχαύνωσης, όπως αυτή έχει ρίζες που διακλαδώθηκαν περίτεχνα σε όλα τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης (ηλεκτρονικά και έντυπα) και έχει εδραιωθεί στραγγαλιστικά σε ένα must (πρέπει) που δεν επιδέχεται αμφισβητήσεις, αφού το αειθαλές δέντρο αυτό της προπαγάνδας άρχισε να αντρειώνεται απ’τις αρχές του 20ου αιώνα σχεδόν.

Γιατί το σχέδιο της λεγόμενης ΝΤΠ (Νέας τάξης πραγμάτων) δεν είναι χθεσινό. Πρόσφατη (την τελευταία 20ετία δηλαδή) είναι η σταδιακή συνειδητοποίησή του από ολοένα και αυξανόμενο ποσοστό του πληθυσμού σ’αυτόν τον πλανήτη. Στην Αμερική και στην Ευρώπη κυρίως, η πανίσχυρη (ακόμα) κεντρική και ΑΦΑΝΗΣ δομή της εξουσίας, κύριος κορμός της οποίας (η ελίτ) αποτελείται από πολυδισεκατομμυριούχους τραπεζίτες, επιχειρεί (μέσω των πολιτικών που είναι οι μαριονέτες της) μεθοδικά, επίμονα και οργανωμένα να «ακυρωθεί» αυτή η συνειδητοποίηση με την εισαγωγή ενός νεοεποχίτικου όρου στην πολιτική επιχειρηματολογία, τη λεγόμενη «συνωμοσιολογία». Εγκληματικά, σαθρά έως και σατανικά εγχειρήματα των σκοτεινών αυτών κέντρων εξουσίας, αποδίδονται με ολοένα μεγαλύτερη συχνότητα στα λεγόμενα συνωμοσιολογικά σενάρια, λες και οι άνθρωποι δεν έχουν άλλη δουλειά να κάνουν από το να φαντασιώνονται εφιαλτικές καταστάσεις και άνομες επιβουλές που προκύπτουν ερήμην τους και εις βάρος τους ασφαλώς. Ή λες και διαχρονικά δεν έχουν καταγραφεί (στην ιστορία) ουκ ολίγες συνωμοσίες, που όταν μετουσιώνονταν σε συγκεκριμένα σχέδια και αυτά σε πράξη, δημιουργούνταν καταστάσεις και γεγονόταν που σηματοδοτούσαν νέα δεδομένα και νέες πραγματικότητες για τους λαούς.

Ο Άλεξ Τζόουνς είναι ο άνθρωπος που ενημερώνει την Αμερική για πράγματα που ποτέ δεν θα βγουν στα επίσημα και «μιλημένα» έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, δείχνοντας την σκοτεινή πλευρά της εξουσιαστικής σελήνης, με χειροπιαστά στοιχεία ( διαρρεύσαντα έγγραφα από κρατικές-ομοσπονδιακές υπηρεσίες), είτε με τεκμήρια (βίντεο που αποτελούν αδιάψευστη μαρτυρία), είτε με απολύτως εκλογικευμένα συμπεράσματα από αυτά που όλος ο κόσμος βλέπει μέσα από τις ίδιες τις ειδήσεις. Συμπεράσματα που δεν μπορούν να αντικρούσουν τα εντεταλμένα όργανα του εξουσιαστικού ομίλου με εξίσου εκλογικευμένη συλλογιστική, οπότε καταλήγουν σε ύποπτα διαλεκτικά μέσα (απαξία και προσπάθεια γελοιοποίησης των «συνωμοσιολόγων») ή σε γενικότερους αφορισμούς, ισχυριζόμενοι ότι γινεται εκ του πονηρού προσπάθεια να αποδοθεί δόλος στην «φιλολαϊκή» κλίκα της εξουσίας. Δηλαδή εκεί που μας χρωστάγανε, μας παίρνουν και το βόϊδι!

β. Ο ΟΜΠΑΜΑ ΚΑΙ Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΑΡΑΒΩΝ

Obama and the Arab Spring

By George Friedman | May 24, 2011

U.S. President Barack Obama gave a speech last week on the Middle East. Presidents make many speeches. Some are meant to be taken casually, others are made to address an immediate crisis, and still others are intended to be a statement of broad American policy. As in any country, U.S. presidents follow rituals indicating which category their speeches fall in to. Obama clearly intended his recent Middle East speech to fall into the last category, as reflecting a shift in strategy if not the declaration of a new doctrine.

Events in the region drove Obama’s speech, but as with any presidential speech, politics also drove it. Devising and implementing policy are the president’s job. To do so, presidents must be able to lead — and to lead requires having public support. Moreover, elections are coming while the United States is engaged in wars that are not going well. After the 2010 election, I said that presidents who lose control of one house of Congress in midterm elections turn to foreign policy because it is a place they retain the power to act. Obama thus sought to make a strategic and a political speech. Read more »

Save on annual memberships
Video
Dispatch: China Blocks U.N. Report on Missile Technology Transfers

Analysts Nathan Hughes and Rodger Baker examine the tactical and strategic reasons behind China’s blocking of a United Nations report on missile technology sharing between Iran, North Korea and Pakistan

γ. Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ Κου ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Απο τη σελίδα της Νελλυ Ψαρού παρουσιάζουμε μια ανασκόπηση των όσων διαδραματίστηκαν χθες στη Χαλκίδα , όπου ο Εισσαγελλέας εξέτασε την μήνυση για Eσχάτη Προδοσία, που κατέθεσε ο γιατρός Δημήτρης Αντωνίου κατά των πολιτικών και βουλευτών που υπέγραψαν το μνημόνιο. Η μήνυση τελικά έγινε δεκτή, διαβάστε παρακάτω τις λεπτομέρειες των όσων έγιναν χθες στη Χαλκίδα:
Ο κ. Δημήτρης Αντωνίου, 56 ετών, χειρούργος-ογκολόγος κάτοικος Χαλκίδας, κατέθεσε τον Μάιο μήνυση κατά των βουλευτών που υπέγραψαν το μνημόνιο, υπουργών, του Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά και κατά των μελών της “Τρόικας” (ονομαστικά και με τις διευθύνσεις τους!) με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Όσον αφορά την ίδια τη μήνυση, το κείμενο της οποίας καθώς και πλήθος στοιχείων μπορεί να δει κανείς στο blog του κ. Αντωνίου http://zoidosia.blogspot.com, γίνεται ονομαστικά κατά των υπευθύνων και με τρόπο που η διαδικασία δεν περνάει από τη Βουλή. Συγκεκριμένα, παρά την ασυλία που προσφέρεται από το Σύνταγμα σε βουλευτές και υπουργούς, η έσχατη προδοσία αποτελεί αυτόφωρο έγκλημα, για το οποίο ο εισαγγελέας μπορεί να διατάξει την άμεση δίωξη χωρίς την άδεια της Βουλής. Επίσης, παρόλο που το έγκλημα αυτό διαπράχθηκε στις 6 Μαΐου, επειδη είναι διαρκές η δίωξη μπορεί να γίνει ακόμη και σήμερα – όπως και γίνεται.
Ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Αθηνών, προς μεγάλη έκπληξη όλων μας, ΔΕΝ έβαλε την υπόθεση στο αρχείο αλλά έκανε δεκτή τη μήνυση και ξεκίνησε τη διαδικασία ορίζοντας την προανάκριση. Μάλιστα, το έκανε αυτό με ιδιαίτερη ταχύτητα: έλαβε την υπόθεση στα χέρια του στα μέσα Οκτώβρη, και μέσα σε δύο μήνες την προχώρησε (για όσους ξέρουν τους ρυθμούς αυτών των διαδικασιών, πρόκειται πράγματι για μεγάλη έκπληξη). Έτσι, ορίστηκε η προανάκριση για την Τρίτη 11 Ιανουαρίου, οπότε και κατέθεσε ο κ. Αντωνίου στον ανακριτή στη Χαλκίδα.
Στην προανακριτική αυτή διαδικασία ο κ. Αντωνίου κατέθεσε συμπληρωματικά υπομνήματα και στοιχεία για την υπόθεση. Μια βασική περιγραφή αυτών μπορείτε να δείτε στο blog http://stoxasmos-politikh.blogspot.com: στο blog αυτό μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένα πολλά στοιχεία για την κατάθεση του κ. Αντωνίου, καθώς επίσης βίντεο από την ομιλία του αργότερα την ίδια μέρα αλλά και βίντεο από εκπομπές του τηλεοπτικού σταθμού Κόντρα, ο οποίος εδώ και καιρό φιλοξενεί τον κ. Αντωνίου στα δελτία ενημέρωσης του κ. Τέρενς Κουίκ. Έξω από το γραφείο του ανακριτή, αρκετός κόσμος ήταν συγκεντρωμένος και τον υποδέχθηκε με χειροκροτήματα.

Αφού ο κ. Αντωνίου έκανε κάποιες σύντομες δηλώσεις προς τη δημοσιογράφο του τηλεοπτικού σταθμού Κόντρα προχώρησε μαζί με τους παρευρισκόμενους προς το Δημοτικό Θέατρο Παπαδημητρίου, όπου και άλλος κόσμος τον περίμενε για να ξεκινήσει η εκδήλωση συμπαράστασης. Το θέατρο βρίσκεται απένταντι από το Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας.Η εκδήλωση αυτή είχε την ενεργό υποστήριξη απλών πολιτών αλλά και κινημάτων για την άμεση δημοκρατία.Είναι εντυπωσιακή η προσέλευση του κόσμου: παρόλο που η είδηση δεν έχει διαδοθεί ιδιαίτερα, πάνω από 200 άτομα βρέθηκαν εκεί. Εντυπωσιακή ήταν επίσης και η διασπορά των συμμετεχόντων: κάποιοι παρευρισκόμενοι ήρθαν επί τούτου, μόνοι τους, από τις Σέρρες, τη Θεσσαλονίκη, την Κρήτη και την Κόρινθο! Στο γεμάτο θέατρο, λοιπόν, και μέσα σε ιδιαίτερη συγκίνηση, λόγω της θερμής υποδοχής που του επιφυλάχτηκε, ο κ. Αντωνίου έκανε την ομιλία του. Συγκεκριμένα, όπως ανέφερε ο κ. Αντωνίου, το Μνημόνιο είναι μια δανειακή σύμβαση η οποία όμως έχει αντικαταστήσει το ίδιο το Σύνταγμα: όπως και το Σύνταγμα, αναφέρει τις γενικές κατευθύνσεις της πολιτικής που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα και παραμέμππει στη συνέχεια σε νόμους που θα εξειδικεύουν αυτές τις κατευθύνσεις. Καταλύει δηλαδή το Σύνταγμα. “Αν είναι έτσι, να το δηλώσουμε επισήμως και να λεγόμαστε Τροϊτκιστάν” και όχι Ελλάδα, κι εμείς Τροϊκανοί!”, είπε χαρακτηριστικά. Βάση αυτής της δανειακής σύμβασης που υπογράψανε, αν δεν πληρώσουμε μία δόση, οι δανειστές μας μπορούν να προβούν σε κατάσχεση κάθε δημόσιας περιουσίας μας, χωρίς περιορισμό – εξ’ ου και τα δημοσιεύματα για τα νησιά μας! “Ποιος είναι ο λόγος νομίζετε που δεν υπεγράφη η σύμβαση για τον Αστακό;”, είπε, “γιατί δεν απάντησαν ποτέ γιατί δεν προχώρησε αυτή η σύμβαση; Αφού, το Ελληνικό κράτος δεν είχε δικαιοδοσία να υπογράψει τίποτα χωρίς τη συναίνεση των δανειστών του”. Μάλιστα, τυχόν δικαστική διένεξη που θα προκύψει (με πολίτες π.χ.) θα επιλύεται με το αγγλικό δίκαιο και όχι το ελληνικό, δηλαδή με το δίκαιο των δανειστών μας.

Επίσης έχει καταλυθεί το ίδιο το πολίτευμά μας, η Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, καθώς καταργείται στην πράξη η διάκριση των εξουσιών (που είναι θεμελιακή για την Κοινοβ. Δημοκρ.). “Δεν έχει νόημα να πάει κανείς στον στρατό πια, πρέπει να αρνηθούν οι νέοι να πάνε στο στρατό αφού πλέον ο στρατός δεν ανήκει στη χώρα και θα χρησιμοποιηθεί και εναντίον των πολιτών της”, είπε χαρακτηριστικά.
“Ο κ. Παπούλιας είναι συγκατηγορούμενος διότι θα έπρεπε να έχει διαλύσει τη Βουλή”, είπε, τονίζοντας όμως ότι δεν έχει υπογράψει διάφορα προεδρικά διατάγματα μέχρι στιγμής. “Το Μνημόνιο προβλέπει οι ρυθμίσεις να γίνονται με Π.Δ. και όχι με νόμους, για να μην περνάνε από τη Βουλή”. “Κανονικά, όλοι οι βουλευτές που δεν συμφωνούν πρέπει να παραιτηθούν, να μην παραμένουν εκεί δίνοντας νομιμοποίηση σε αυτή τη Βουλή. Πώς θα στεκόταν τότε μία μονοκομματική Βουλή;”, είπε ο κ. Αντωνίου και στη συνέχεια προέτρεψε όλους μας “να μην αφήσουμε κανέναν τους να πλησιάσει τα μνημεία της χώρας και τα εθνικά σύμβολα στις εορτές (π.χ. 25η Μαρτίου), να μην πλησιάσει κανείς τους. [...] Σε αυτά τα χώματα χύθηκε αίμα για την ελευθερία, δεν μπορούν αυτοί να τα πουλάνε”. “Ο Τσολάκογλου καταδικάστηκε για εθνική αναξιότητα επειδή έδωσε το 1940 ως λεία πολέμου στρατιωτική περιουσία στους κατακτητές. Σε αυτούς που πουλάνε όλη την ελληνική γη για μια δανειακή σύμβαση, τι πρέπει να γίνει;” αναρωτήθηκε, τονίζοντας ότι τα χρήματα των δανείων αυτών, σύμφωνά πάντα με το ίδιο το Μνημόνιο, δεν προορίζονται για μισθούς και συντάξεις, όπως μας λένε, αλλά για τη στήριξη της ρευστότητας των τραπεζών!

Ο κ. Αντωνίου δεν είναι ένας γραφικός τύπος που απλά “τα πήρε στο κρανίο”, αλλά ένας σοβαρός άνθρωπος που με μεθοδικότητα και πολλή δουλειά έκανε αυτό που θεώρησε καθήκον του. Με πολύ διάβασμα και έρευνα, βρήκε μόνος του όλα τα στοιχεία που αποδεικνύουν τις κατηγορίες του αλλά και τον νομικό τρόπο να τις θέσει σε “τροχιά”, μιας και μέχρι στιγμής κινείται χωρίς δικηγόρο – “όταν προσπάθησα να κινηθώ με δικηγόρο, ζημιά μου έκανε παρά καλό”,είπε.

TO KEIMENO THΣ ΜΗΝΥΣΗΣ:

http://www.box.net/shared/9q7pamvu3s

ΝΕΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ; Και ναι και όχι! Η ιδέα της άμεσης δημοκρατίας κερδίζει διαρκώς περισσότερο έδαφος στα κινήματα. Αυτό συμβαίνει για μια ποικιλία λόγων. Ο βασικότερος είναι ότι το παρόν κοινοβουλευτικό σύστημα λειτουργεί σαν επίφαση δημοκρατίας ενώ κάθε άλλο παρά δημοκρατικό είναι. Είναι κοινή η πεποίθηση ότι οι βουλευτές είναι έμμισθες γλάστρες των οποίων η παρουσία στην βουλή απλά συμπληρώνει το σκηνικό μιας δήθεν δημοκρατίας ενώ στην πραγματικότητα στερούνται του δικαιώματος να «βούλονται» θεμελιώδες για κάποιον που θέλει να λέγεται βουλευτής. Ψηφίζουν αγεληδόν ως άβουλη μάζα ότι προτείνει το κομματικό ή κυβερνητικό διευθυντήριο αλλιώς χάνουν την καρέκλα τους που έχει αναχθεί ως υπέρτατο αγαθό στο νέο κοινοβουλευτικό ήθος. Η χρεωκοπία λοιπόν αυτού του θεατρικού κοινοβουλευτισμού είναι ό ένας λόγος. Η αναζήτηση ενός άλλου δημοκρατικού προτύπου, το οποίο μάλιστα έλκει την καταγωγή του από την αρχαία Αθήνα του χρυσού αιώνα μοιάζει να είναι γοητευτική ιδέα. Όπως όλες οι νέες ιδέες, ακόμα κι αν είναι τόσο παλιές πάσχουν από παιδικές ασθένειες. Οι ακραιφνείς οπαδοί της «άμεσης δημοκρατίας» ονειρεύονται μια κοινωνία που θα διοικείται από κληρωτούς, ανακλητούς άρχοντες, που θα αναδεικνύονται μέσα από λαϊκές συνελεύσεις σε όλη τη χώρα και που όλες οι αποφάσεις που αφορούν στη διακυβέρνηση της χώρας θα λαμβάνονται με δημοψηφίσματα. Πάνε περίπατο τα αρχηγιλίκια, περίπατο οι πελατειακές σχέσεις κι ένα σωρό παθογένειες του τωρινού κοινοβουλευτισμού. Είναι όμως λειτουργικό κι αποτελεσματικό ένα σύστημα τέτοιο σε μια σύγχρονη κοινωνία στο πλαίσιο του υπαρκτού παγκόσμιου γίγνεσθαι; Απαντώ ευθέως: Έτσι όπως το ονειρεύονται οι ρομαντικοί οπαδοί της άμεσης δημοκρατίας όχι! Είναι σαφές για κάθε λογικό άνθρωπο ότι δεν μπορούν να μπαίνουν σε δημοψηφίσματα λεπτά θέματα διπλωματίας και εξωτερικής πολιτικής, των οποίων η χάραξη κι επεξεργασία οφείλει να είναι έργο ειδικών σε μυστικές συνεδριάσεις. Δεν ζούμε στην εποχή όπου το μοναδικό θέμα εξωτερικής πολιτικής ήταν το «κάνουμε πόλεμο ή όχι». Δεν μπορεί τα θέματα άμυνας να είναι αντικείμενο συζήτησης στις γειτονιές. Μπορεί όμως να γίνεται εκτεταμένη χρήση δημοψηφισμάτων για ένα σωρό θέματα που αφορούν στην καθημερινή ζωή των πολιτών. Μπορεί ο πολίτης να αποφασίσει με δημοψήφισμα το αν θα δανειστεί η χώρα ή όχι γνωρίζοντας τις συνέπειες και της μιάς εκδοχής και της άλλης, εφ όσον ενημερώνεται με ειλικρίνεια από τους άρχοντες και όχι με την κρυψίνοια που χαρακτηρίζει το «καθεστώς» , που ενώ μας έλεγε ότι «λεφτά υπάρχουν» έκλεινε μυστικές συμφωνίες με το ΔΝΤ πρίν καν πάρει την εξουσία. Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο η άμεση δημοκρατία δεν είναι ένα ιδεατό καθεστώς. Είναι υπαρκτό στη σύγχρονη κοινωνία. Η Ελβετία, χάρη στο σύνταγμα που συνέταξε ο Καποδίστριας, έχει μια μορφή άμεσης δημοκρατίας, η οποία αποδείχτηκε λειτουργική και την έχει οδηγήσει στην ευνομία και την σταθερότητα. Είναι τυχαίο το ότι όταν διαμορφωνόταν το πολιτικό μέλλον της Ευρώπης, οι επικυρίαρχοι επέλεξαν αυτό το καθεστώς για την έδρα των τραπεζών τους, ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη διέσπειραν απολυταρχίες και ψευδοδημοκρατίες; Το σύνταγμα λοιπόν της Ελβετίας είναι μια καλή βάση για συζήτηση.

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

Ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα όμως: Κάποια πράγματα γίνονται πρίν και κάποια μετά. Τι εννοώ: Ακούω πολλούς μέσα στα κινήματα να λένε ότι η αλλαγή δεν θα πρέπει να γίνει με όρους του καθεστώτος, δηλαδή με εκλογές, αλλά να δημιουργηθούν οργανώσεις βάσης, να εκπαιδευτεί ο λαός στη λειτουργία της άμεσης δημοκρατίας, και να αναδείξει όργανα, που θα προκύψουν μέσα απ αυτές τις διαδικασίες. Κύριοι, ο ρομαντισμός πρέπει να έχει κάποια όρια. Παραβλέπω το γεγονός ότι αυτή η διαδικασία θέλει τουλάχιστον 5 χρόνια για να λειτουργήσει υποτυπωδώς. Μην ξεχνάτε το βασικότερο: Η κοινωνία αυτή τη στιγμή είναι οργανωμένη με συγκεκριμένους κανόνες. Υπάρχει ένα Σύνταγμα και μια σειρά νόμων που καθορίζουν το πώς μετέχει κανείς στη διεκδίκηση της εξουσίας και μόνον με αυτόν τον τρόπο μπορεί κανείς να τη διεκδικήσει. Μετέχοντας δηλαδή στις εκλογές. Όσες συνελεύσεις και να γίνουν, όσα λαϊκά όργανα και να εκλεγούν απ αυτές, αυτά είναι θεσμικά ανυπόστατα και δεν παράγουν αποτελέσματα. Πρώτα λοιπόν παίρνεις την εξουσία με την ψήφο του Ελληνικού λαού, πού είναι πιο ώριμος παρά ποτέ να ψηφίσει κάτι διαφορετικό, και μετά κάνεις τις Συνταγματικές αλλαγές, που θα μετατρέψουν έναν δήθεν κοινοβουλευτισμό σε μια πραγματική κοινοβουλευτική δημοκρατία, βήμα, βήμα και με την έγκριση του λαού που θα καλείται να επικυρώνει τις προτάσεις σου με δημοψηφίσματα.. Αυτός είναι ο τρόπος. Άλλος δεν υπάρχει. Να μην ξεχνάμε επίσης κάτι. Ο λαός που έχει ξεσηκωθεί, ξεσηκώθηκε για να αλλάξει κάτι εδώ και τώρα. Ο λαός θέλει να διώξουμε τον ΓΑΠ και την παρέα του και να εξυγιάνουμε το κράτος. Δεν θέλει να αλλάξουμε το πολίτευμα. Θέλει ν αλλάξουμε τις παθογένειες του πολιτεύματος. Συμφωνώ ότι η πρόταση ενός νέου πολιτικού συστήματος είναι γοητευτική και λειτουργεί σαν αντιστάθμισμα απέναντι στους χρεοκοπημένους -ισμούς, συμφωνώ επίσης ότι η επιλογή ενός μοντέλου «άμεσης δημοκρατίας» χωρίς ακρότητες θα ήταν κάτι ευκταίο, αυτό όμως δεν μπορεί να προκύψει αυτόματα μέσα από μη θεσμοθετημένες διαδικασίες και προπάντων θέλει μήκος χρόνου που δεν έχουμε. Αν δεν ενώσουμε τα κινήματα στο πλαίσιο μιας ελάχιστης πολιτικής συμφωνίας (5 σημεία) και δεν οργανωθούμε έτσι ώστε να αποκτήσουμε δομή κι εκπροσώπηση, που θα μπορεί να αντιπολιτεύεται εδώ και τώρα, αν δεν αρθρώσουμε ενιαίο και αξιόπιστο πολιτικό λόγο δημόσια και δεν αντιπαρατεθούμε με το καθεστώς δημόσια ….λυπάμαι αλλά είμαστε ανύπαρκτοι. Ο κόσμος θα απογοητευθεί, θα αποστασιοποιηθεί, κάποιοι θα εκδηλωθούν με ακρότητες και το όλο κίνημα θα διαλυθεί.

Μια άλλη σημαντική επισήμανση: Ο ολέθριος φόβος του «καπελώματος» και η άρνηση πολλών να πάρουν πρωτοβουλίες ή να ακολουθήσουν πρωτοβουλίες άλλων ακόμα κι αν συμφωνούν με αυτές. Πολλοί αρνούνται να συνυπογράψουν και να μετάσχουν σε πρωτοβουλίες κάποιων, μόνο και μόνο επειδή δεν ήταν αυτοί, που πήραν την πρωτοβουλία, ακόμα κι αν συμφωνούν. Άλλοι αρνούνται να πάρουν πρωτοβουλία διότι φοβούνται ότι κάποιοι άλλοι θα τους κατηγορήσουν, πώς πάνε να καπελώσουν το κίνημα. Η χαρά του ΓΑΠ δηλαδή. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Δεν είναι δυνατόν να μαζευόμαστε στις πλατείες και να κοιτάμε ο ένας τον άλλο με μισό μάτι! Ο εχθρός είναι απέναντι. Όχι ανάμεσά μας. Προσωπικά θα χαρώ να με καπελώσει οποιοσδήποτε , φτάνει να λειτουργεί πάνω στις αρχές που έχουμε όλοι αποδεχθεί. Πώς να το κάνουμε….όλα τα κινήματα χρειάζονται εκπροσώπηση για ν αποκτήσουν φωνή αλλιώς μαζευόμαστε στην πλατεία και δεν τολμάμε να πάρει κάποιος το λόγο και να πεί κάτι στον κόσμο που το θέλει. Φυσικά «η πλατεία» οργανώνεται, συζητά, κάνει συνελεύσεις και προσπαθεί προς την κατεύθυνση της ενιαίας εκπροσώπησης. Δημιουργούνται επιτροπές επεξεργασίας πολιτικού προσανατολισμού, προγράμματος, στόχων κλπ. . το οποίο πρακτικά σημαίνει ότι όλη η δουλειά που είχε γίνει στις συνελεύσεις της αυλαίας είναι άκυρη. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα βρεθούν κάποιοι πάλι να πουν ….. «ποια συνέλευση…. Ποιες επιτροπές;;!!...» Η αλήθεια όμως είναι ότι ακόμα η συζήτηση είναι σε σχέση με το πώς θα συζητάμε και όχι με το πώς το κίνημα θα εκπροσωπηθεί και θα αποκτήσει πολιτική οντότητα.

Στις συνελεύσεις μπορεί να μιλήσει οποιοσδήποτε γραφτεί στη λίστα για 1,30 λεπτά. Σε ενάμισυ λεπτό μπορεί κανείς να κάνει ολοκληρωμένη πρόταση; Όχι φυσικά….κι αν κανείς κάνει θα τον κοιτάξουν με μισό μάτι ως επιχειρούντα καπέλωμα…. Τέτοιος φόβος! Και δεν τους αδικώ! Παρακολουθούν τον Καζάκη ν αλωνίζει την Ελλάδα και τα κανάλια και βλέπουν στον ύπνο τους τον Περόν!

ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΩ

Άμεση εκλογή εκτελεστικής γραμματείας με ανακλητά μέλη, που μπορούν στην πορεία να αντικατασταθούν με άλλα καταλληλότερα, που θα προκύψουν μέσα από τη δράση. Δημιουργία «σκιώδους κυβέρνησης», όπου τουλάχιστον δύο άνθρωποι ανά υπουργείο με τις κατάλληλες γνώσεις και την επικοινωνιακή ικανότητα θα αναλάβουν την εκπροσώπηση του κινήματος στα ΜΜΕ και θα ασκούν αντιπολίτευση στην ανάλογη ύλη, ερχόμενοι σε αντιπαράθεση με κυβερνητικούς και άλλα παπαγαλάκια. Σε περίπτωση εκλογών ο παραπάνω σχηματισμός μπορεί να μετατραπεί σε κόμμα αντί να προτείνει ανοήτως αποχές και άλλες τέτοιες πρακτικές που βολεύουν μόνο το δικομματισμό. ….διότι το πρόβλημα δεν είναι να ρίξουμε τον ΓΑΠ. Αυτό είναι εύκολο. Το πρόβλημα είναι η διάδοχος κατάσταση. Διάδοχος κατάσταση μπορεί να είναι μια κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» με φιλόδοξους καθηγητάδες, που δεν θα φοβάται το πολιτικό κόστος και θα αποτελειώσει αυτό που άρχισε ο ΓΑΠ, διάδοχος κατάσταση – αν τα πράγματα αγριέψουν πολύ – μπορεί να είναι το χάος…και ξέρετε που οδηγεί πάντοτε το χάος….διάδοχος κατάσταση μπορούμε να είμαστε εμείς, εσείς, όλοι μας . Αν κάνουμε αυτό που πρέπει, χωρίς να ομφαλοσκοπούμε και χωρίς φοβίες, υπεύθυνα μπροστά στην Ιστορία που θα μας κρίνει.

Μέσα στο Καλοκαίρι το Υπουργείο Παιδείας έχει ανακοινώσει ότι θα φέρει στη Βουλή για ψήφιση το νομοσχέδιο που αφορά στις αλλαγές στην Ανώτατη Παιδεία.

Τρεις παρατηρήσεις είναι αρκετές για να φωτίσουν μια πλευρά των παρεμβάσεων του Υπουργείου Παιδείας που συνήθως μένει στο περιθώριο των δημοσίων συζητήσεων.

Ένα άρθρο γραμμένο από τον Δρα Mark Weisbrot, διακεκριμένο οικονομολόγο (Washington D.C.) που έζησε τα γεγονότα της Αργεντινής από κοντά.

Ερώτηση Στην Ελλάδα κύριε καθηγητά, δεν γνωρίζουμε πολλά για το τι έγινε στην Αργεντινή με το ΔΝΤ. Το μόνο που θυμάμαι (και μ’ έχει σημαδέψει), είναι ένα πλάνο από ψηλά, που έδειχνε μία «αδέσποτη» αγελάδα να τρέχει και κόσμο, πολύ κόσμο, να την κομματιάζει ενώ ήταν ζωντανή(!) όπως έλεγε ο σπίκερ, για να εξασφαλίσει κρέας.

Απάντηση: Ο μόνος τρόπος να επιβιώσετε είναι επί ένα μήνα κάθε ημέρα συνέχεια να βγαίνετε σύσσωμοι και ενωμένοι 8 εκατομμύρια άνθρωποι, μιλάω για τους ενήλικες, στους δρόμους μέχρι να ανασταλούν όλες μα όλες οι καθημερινές λειτουργίες. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο θα εκβιαστεί η Ε.Ε. αρκετά ώστε να δώσει χρήματα και άτοκα μάλιστα, τα οποία και διαθέτει. Δεν είστε ξέμπαρκοι, για όνομα του Θεού, ενώ η Αργεντινή ήταν εντελώς μόνη και απροστάτευτη.
Η Ε.Ε. δεν επιθυμεί κάτι αντίστοιχο, μα πρέπει να ασκηθεί η κατάλληλη πίεση από κάτω προς τα πάνω και όχι αντιστρόφως.Η μόνη σωτηρία πλέον είναι να εξαναγκάσετε τη Γερμανία να πληρώσει τα 74 δις. που χρωστάει στην Ελλάδα για την περίοδο 1939-1945. Μάλιστα ακούγεται ταυτόχρονα σε πολλούς κύκλους στη Γενεύη όπου ζω, ότι η Ελβετία θα δώσει ως δώρο στην Ελλάδα, δίχως απαίτηση επιστροφής, 100 δις, ώστε να μην οδηγηθεί ευρωπαϊκή χώρα, με τέτοιες τραγικές συνέπειες, στο στόμα του λιονταριού.

Πιστέψτε με, στην Ουγγαρία ήταν πιο ομαλά τα πράγματα, στην Ελλάδα προετοιμάζεται το έδαφος για μαζική καταστροφή όλου του κοινωνικού ιστού με τραγικές συνέπειες, όπου το μηνιαίο εισόδημα ακόμα και στις ιδιωτικές εταιρίες θα μειωθεί από 1000 ευρώ φερ’ ειπείν, στα 250 ευρώ, ενώ οι τράπεζες θα επιτρέπουν την ανάληψη πλαφόν των 100 ευρώ ανά ημερολογιακού μήνα.
Η Κυβέρνησή που τώρα σας κυβερνάει, προσφέρει τα κλειδιά στους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. για να συμβεί κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στην Αργεντινή. Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περί τις 25.000.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να απαιτήσει ο Ελληνικός λαός και με…… τη βία όπου κρίνει, την προσαγωγή όλων των υπευθύνων που έκλεψαν τον Έλληνα φορολογούμενο στην δικαιοσύνη, και ξέρουνε όλοι στην Ελλάδα ποιοι είναι αυτοί, και τη δίκη των προηγούμενων δυο κυβερνήσεων της Ελλάδας, με τελικό σκοπό την ισόβια φυλάκισή τους. Ταυτόχρονα θα πρέπει ο κάθε πολίτης της Ελλάδας να διασφαλίσει την αλλαγή πορείας της τωρινής Κυβέρνησης, η οποία προμελετημένα και εσκεμμένα προδίδει τον Ελληνικό λαό επιδιώκοντας την πλήρη υποταγή του καθώς και την εξαθλίωσή του, οδηγώντας τον προς το Δ.Ν.Τ. Το να έχει αναλάβει το Δ..Ν.Τ. μια χώρα, σημαίνει την εφόρου ζωής σχεδόν ομηρία της στο χρέος. Στο διεθνές οικονομικό σύστημα, το χρέος ισούται με χρήμα και άρα κέρδος, γι' αυτούς που έχουν δημιουργήσει την οικονομική κρίση, αλλά και για τους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. που καιροφυλακτούν να αναλάβουν άμεσα το έργο της εξαθλίωσης στην Ελλάδα.
Αυτά δεν είναι λόγια κάποιου θεοσεβούμενου ή ανθρωπιστή, αλλά ούτε κανενός ξεπεσμένου ή ξεχασμένου κομμουνιστή ή ρομαντικού αριστερού. Είναι τα λόγια ενός τεχνοκράτη, που έζησε την καταστροφή μίας περήφανης χώρας. Ενός περήφανου λαού με μία προδοτική κυβέρνηση που προετοίμασε καλά το κλίμα για να εκχωρήσει την Εθνική της κυριαρχία στη μεγαλύτερη μάστιγα του πλανήτη.

Στην Αργεντινή με το που ανέλαβε δράση το Δ.Ν.Τ., ο κόσμος βγήκε με τσεκούρια, χαντζάρες και πριόνια στους δρόμους και εισέβαλαν σε τράπεζες, στα Μ.Μ.Ε. και σε κυβερνητικά κτίρια, σφάζοντας και αποκεφαλίζοντας στην κυριολεξία τραπεζικούς υπαλλήλους, διευθυντές, δημοσιογράφους, οι οποίοι είναι στην κορυφή της διαφθοράς και της απάτης, καθώς και στελέχη και μέλη βιομηχανιών, της Κυβέρνησης, Κυβερνητικούς Εκπροσώπους και συγκεκριμένα μέλη του Υπουργείου Οικονομικών.
Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περί τα 25.000, αλλά φυσικά ο αριθμός που ανακοίνωναν τα Μ.Μ.Ε. της χώρας, με την διαταγή του Δ.Ν.Τ. ήταν κατά πολύ λιγότερος και συγκεκριμένα είχαν αναφέρει μόνον 27 θανάτους.

Έφτιαξαν πόλεις, μέσα στις πόλεις. Τις ονόμασαν villas miserias, πόλεις της μιζέριας. Εκεί πότιζαν τον κόσμο κοκαΐνη, επεξεργασμένη με χλωρίνη και ασβέστη και άλλα ναρκωτικά της μιας δόσης, που παρουσιάστηκαν εν αφθονία έξαφνα, όταν ο εφιάλτης είχε αρχίσει. Ήταν περήφανος λαός οι Αργεντίνοι, όπως και οι Έλληνες και δεν είδα μάνες στην Αργεντινή να πουλάνε τα παιδιά τους, όπως γίνεται στο L.A. από το 1960. Είδα όμως ανθρώπους να χάνουν τα πάντα και στο τέλος την ίδια τους τη ζωή, όταν δεν υπήρχε τίποτα πια να δώσουν γιατί όσα δεν πήραν οι τράπεζες τα πήραν οι έμποροι. Ο κόσμος έπρεπε να αποχαυνωθεί, να μην αντιστέκεται. Να πεθαίνει με τη μιζέρια του. Γι’ αυτό έβγαλαν έτσι αυτές τις ψευτοπόλεις. Έπνιγαν εκεί την οργή και την δυστυχία τους.
Γι αυτό εξάλλου και η προμελετημένη υποβάθμιση του κέντρου της Αθήνας και η μαζική προώθηση και πώληση των ναρκωτικών, όπως μαρτυρείται και από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, από ανθρώπους που έχουν και είχαν ανέκαθεν στενές επαφές με την ζούγκλα των ιδιωτικών καναλιών, κυβερνητικά στελέχη, πολιτικούς, μεγαλοδικηγόρους, βιομήχανους και ανθρώπους γενικότερα που εξυπηρετούν μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες. Ημερησίως στο κέντρο της Αθήνας πεθαίνουν περίπου 140 άνθρωποι, κυρίως μετανάστες, από νοθευμένα ναρκωτικά.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο εύκολα σώπαιναν όλοι οι ενοχλητικοί. Στην Αργεντινή του τότε, όπως και στην Ελλάδα του τώρα, όλα τα ΜΜΕ διατυμπάνιζαν την «ανάγκη της βοήθειας».
Στην αρχή τους έλεγαν ότι το κράτος θα πτώχευε και ο κόσμος έφτασε στο σημείο να πανηγυρίζει για την επιτυχία της εισόδου του ΔΝΤ. Δεν φαντάζονταν τι θα ακολουθούσε. Τι ειρωνεία και αυτή. Τους έπεισαν με τον φόβο της πτώχευσης και εντέλει η σωτηρία ήρθε μόνο με την πτώχευση!
Είχαν όλοι την εντύπωση ότι σώσαμε τη χώρα που ήταν ανίκανη και με διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Ήταν απίστευτο το τι μετέδιδαν οι ανταποκριτές, όταν εμείς βλέπαμε την αλήθεια με τα μάτια μας σε κάθε δρόμο, σε κάθε γειτονιά. Πρέπει εσείς στην Ελλάδα να ξυπνήσετε τώρα προτού να είναι αργά, πρέπει με οποιοδήποτε κόστος να αποφύγετε το Δ.Ν.Τ.

Ήδη οι εφημερίδες του Σαββατοκύριακου 17-18 Απριλίου 2010 στη χώρα σας, απειλούν για μαζικές απολύσεις περί των 350.000 εργαζομένων και εσείς ακόμα κοιμάστε όρθιοι, αντί να έχετε αποκλείσει τη Βουλή σας με την απειλή μαζικής βίας. Σας κοροϊδεύουν, λεφτά υπάρχουν και μάλιστα πάρα πολλά.
Για το Δ.Ν.Τ. είχαν την εντύπωση ότι οι Αργεντινοί μας θεωρούν σωτήρες.
Ποτέ δεν προέβαλλαν τίποτα από την πραγματικότητα. Μόνο κάτι ρεπορτάζ γραμμένα στις αρχές, με ανθρώπους να κάνουν δηλώσεις κατά των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι τους οδήγησαν στην πείνα, ευχαριστώντας τις ΗΠΑ που θα τους έσωνε. Ακόμα και τις διαδηλώσεις και τις διαμαρτυρίες τις προέβαλλαν σαν προερχόμενες από κομμουνιστές ή αριστερά κόμματα που αντιδρούσαν. Εγώ έβλεπα στο Μπουένος Άιρες τη λεωφόρο γεμάτη από εξαγριωμένους να ουρλιάζουν «θέλουμε τη χώρα μας πίσω! Θέλουμε τα δολάρια μας πίσω!»
Οι τηλεοράσεις έδειχναν μερικές δεκάδες κομμουνιστές με κόκκινες σημαίες που διαμαρτύρονταν. Στην πραγματικότητα ο κόσμος ήταν εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως εκατομμύρια. Τους έβλεπα, έβγαιναν από τα σπίτια τους και ενώνονταν με τις πορείες. Δεν υπήρχε συντονισμός. Όποια αμερικάνικη επιχείρηση υπήρχε, έκλεινε και τη φύλαγαν πάνοπλοι αστυνομικοί.

Δεν κυκλοφορούσαμε βέβαια τότε. Μετά από κάποιες συγκεντρώσεις, θυμάμαι, έβγαινα από το ξενοδοχείο και έβλεπα τόσες πέτρες κάτω, που νόμιζα ότι γκρεμίστηκε κάποιο κτίριο. Μεγάλη οργή.
Έβλεπες ανθρώπους αποφασισμένους για όλα. Άνθρωποι που δεν έμοιαζαν πλιατσικολόγοι, ακόμα και μεσήλικες οικογενειάρχες, μου έκανε εντύπωση ότι έβγαιναν και συγκρούονταν με ότι έβρισκαν, ξύλα, πέτρες. Από την άλλη, η αστυνομία ήταν πάνοπλη, με αντλίες, πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα. Ήταν αδύνατον να τους συγκρατήσουν. Είχες να κάνεις με ανθρώπους που τους πήρες το σπίτι τους και το χαμόγελο τους. Όχι, ούτε μια στιγμή δεν τους χαρακτήρισα «τρομοκράτες». Θα ήταν άδικο. Φαντάσου να υπηρετείς το Law and Order και να μη μπορείς να κρύψεις την συμπάθεια σου για αυτούς που ίσως από τις τηλεοράσεις θα τους χαρακτήριζες αλλιώς. Ήθελαν τη χώρα τους πίσω. Έβγαιναν με Αργεντίνικες σημαίες και απαιτούσαν να φύγουμε.

Στην Ελλάδα συμβαίνει και το εξής: τα πετρέλαια στο Αιγαίο επιθυμούν να τα εκμεταλλευτούν πλήρως και μόνο οι Γερμανοί, ώστε κατ’ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους και επιτέλους να βγούνε νικητές από έναν παγκόσμιο πόλεμο έχοντας ήδη δημιουργήσει και χάσει 2. Τον 3ο, αυτόν, μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως οικονομικό πόλεμο.

Αυτό που με λυπεί ιδιαίτερα είναι ότι η Ευρώπη και η Ε.Ε. δεν φαίνονται γενικότερα να ενδιαφέρονται να σώσουν το ευρώ τους διότι αν διπλώσει η Ελλάδα, το ευρώ θα είναι εντελώς άχρηστο στις διεθνείς αγορές και σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια Το ευρώ θα καταρρεύσει, βυθίζοντας σε κρίση τύπου Αργεντινής, όχι μόνον την Ελλάδα αλλά και όλες τις χώρες μέλη της Ε.Ε. Κανείς, προς το παρόν, δεν μπορεί να εξηγήσει το γιατί δεν βοηθούν και έχουν αφήσει την Ελλάδα στην τύχη της. Ένα είναι σίγουρο, ότι σε μια εβδομάδα από σήμερα η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια αν επιτρέψετε στην Κυβέρνησή σας και στα Μ.Μ.Ε. να συνεχίσουν να καθορίζουν εσκεμμένα την πορεία σας προς την κόλαση του Δάντη.

Σήμερα, όμως, συγκλίνουν, εκ των πραγμάτων, τα συμφέροντα του Αμερικανού Προέδρου, Ομπάμα, και του γ. Διευθυντή του ΔΝΤ Ντ. Στρος Καν, σε μια εμπλοκή του ΔΝΤ, με την Ελλάδα, με την νέα όμως αποκατεστημένη μορφή του, που σαν θεωρητική αρματωσιά και πρακτική θα ανατρέπει τη σημερινή εικόνα και θα πλησιάζει στην ειδυλλιακή παραδοσιακή πρακτική του, του Φίλου των Εθνών!
Ο μεν πρ. Ομπάμα γιατί θέλει νέο κύρος στο εγχείρημά του για επιβολή κρατικού ελέγχου στο διεθνές Χρηματοπιστωτικό Σύστημα, του οποίου έχασε τον α΄γύρο, ο δε ο Στρος Καν του ΔΝΤ γιατί επιθυμεί σφόδρα ένα έπαθλο 10 εκατομμυρίων ικανοποιημένων Ελλήνων από τους παραδείσιους σχεδόν όρους παρέμβασης ενός νέου ΔΝΤ.

Με δυο κιθάρες,26-5-2011

2011-05-18T17:35:00.001+03:00

Ο Τίτο Αλθέδο κι ο Νόνο Γκαρθία άρχισαν να παίζουν κιθάρα από παιδιά, στο Μπαρμπάτε, ένα ηλιόλουστο χωριό έξω από την Κάδιθ της Ανδαλουσίας, όπου γεννήθηκε το φλαμένκο. Η μουσική αυτού του ντουέτου έχει ενσωματώσει πολλές επιρροές: από το λεγόμενο ροκ της Ανδαλουσίας από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, μέχρι την τζαζ του Τζάνγκο Ράιχαρντ και τη βραζιλιάνικη μουσική. Το αποτέλεσμα είναι ένα μίγμα με έντονο τον χαρακτήρα των δύο ταλαντούχων μουσικών. Η διαπλοκή, η συνενοχή και η δεξιοτεχνία του Νόνο και του Τίτο προσφέρουν ένα ακρόαμα με δύο κιθάρες σε μια μοναδική μουσική βουτηγμένη σε επιρροές και επιδράσεις της τζαζ και της λαϊκής μουσικής του κόσμου, που ταυτόχρονα όμως φέρει πάντα έντονο τον χαρακτήρα του ισπανικού νότου, της άγριας και δημιουργικής Κάδιθ, μιας πόλης που πατάει σε δύο θάλασσες: στη Μεσόγειο και στον Ατλαντικό.

26-5-2011 Τεχνόπολις, Πειραιώς 100, Γκάζι (Στάση μετρό: Κεραμεικός).

Είσοδος ελεύθερη.